De waarheid over reborn babypoppen (en waarom ik er een kocht)

Ik stond om 7 uur 's ochtends in de keuken in een yogabroek met een mysterieuze witte vlek op de knie, agressief in mijn derde koffie van de ochtend te roeren, toen ik terloops tegen mijn schoonmoeder zei dat ik erover dacht om een 'reborn' babypop voor Maya te kopen. Ze deinsde fysiek achteruit. Alsof ze daadwerkelijk haar Earl Grey-thee over het aanrecht morste. "Sarah, die dingen zijn echt angstaanjagend, ze lijken op dode Victoriaanse baby's," fluisterde ze, terwijl ze om zich heen keek alsof de pop al in de kamer was.

Twee uur later, bij het afzetten op de peuterspeelzaal, begon ik erover tegen mijn vriendin Jen terwijl we keken hoe onze kinderen zand aan het eten waren. "Oh my god, haal er een, ze zijn letterlijk magisch om kinderen empathie bij te brengen, mijn therapeut heeft het haar ten zeerste aanbevolen," zei ze, terwijl ze me zowat bij mijn arm pakte. Daarna, omdat ik nogal neurotisch ben en niet in staat ben een simpele aankoop te doen zonder medische meningen te crowdsourcen, bracht ik het ter sprake bij Leo's vier-jaar-check-up op het consultatiebureau. Dokter Aris zuchtte alleen maar, wreef over zijn slapen en mompelde iets over hoe de magneten in de dure versies letterlijk een pacemaker kunnen stoppen en dat je ze uit de buurt van oma moet houden.

Dus. Griezelig Victoriaans spook? Empathie-magie? Dodelijk wapen? Ik moest erachter komen.

Ik begon "baby p" in de browser van mijn telefoon te typen, in de veronderstelling dat ik gewoon naar standaard plastic speelgoed zou kijken, maar het algoritme slokte me meteen met huid en haar op. Ineens zat ik diep in forums met duizenden mensen die praatten over "reborning", het inplanten van mohair en het verzwaren van siliconen lichamen. Het is een compleet eigen universum, jongens.

Het hyperrealisme is best even slikken

Als je nog nooit een echte, high-end reborn baby hebt gezien, kan niets je voorbereiden op de hoeveelheid details van deze dingen. Het is niet zomaar een babypop. Het is een canvas dat iemand heeft beschilderd met zo'n veertig lagen doorzichtige, hittebestendige verf om de exacte vlekjes van de huid van een pasgeboren baby van twee dagen oud na te bootsen. Ze schilderen piepkleine blauwe adertjes op de oogleden. Adertjes!

Mijn man Dave liep de logeerkamer binnen terwijl ik door foto's ervan aan het scrollen was, staarde drie volle seconden naar mijn laptopscherm en vroeg of ik onderzoek deed naar taxidermie. Ik moest hem uitleggen dat nee, het is gewoon vinyl, maar ja, het voelt alsof hij elk moment wakker kan worden en om een flesje kan vragen. Het bizarste is het gewicht. Ze vullen de lichamen met glaskralen zodat de pop precies zoveel weegt als een pasgeborene, en het hoofdje valt naar achteren als je het niet ondersteunt, wat elke keer dat ik er een oppak een absolute paniekreactie in mijn borstkas veroorzaakt. Maar goed, het punt is: het zijn kunstwerken. Ontzettend dure kunstwerken.

En ik snap helemaal waarom mensen ze griezelig vinden, echt waar, maar nadat ik er drie dagen lang naar had gestaard, werd ik toch een beetje verliefd op het vakmanschap. Het kost honderden uren om er één te maken. Dat hele "ingeplante haar"-gebeuren negeer ik maar, want eerlijk gezegd, wie heeft de tijd om het haar van een neppe baby met een piepklein tandenborsteltje te verzorgen en in model te brengen, maar de huiddetails zijn ongelooflijk.

Waarom volwassenen er zo geobsedeerd door zijn

Wat me echt verraste, en waardoor ik me een enorme eikel voelde dat ik ooit had geoordeeld over de volwassenen die ze verzamelen, is dit: veel mensen gebruiken deze poppen voor therapie.

Toen ik met dokter Aris sprak, noemde hij terloops dat het vasthouden van een verzwaarde babypop daadwerkelijk iets met je hersenchemie doet. Blijkbaar kan je zenuwstelsel niet echt het verschil merken tussen het vasthouden van een zware klomp siliconen en een echte baby. Je hersenen voelen gewoon het gewicht en de vorm tegen je borst en beginnen oxytocine aan te maken, dat warme knuffelhormoon waardoor je je kalm en verbonden voelt. Ik begrijp de exacte neurowetenschap erachter niet helemaal, het is een soort neurologisch maas in de wet, maar het werkt bizar goed tegen angst.

Mensen gebruiken ze om om te gaan met overweldigend verdriet, zoals miskramen of doodgeboortes, of zelfs gewoon een intens lege-nestsyndroom. En verpleegkundigen in de ouderenzorg gebruiken ze blijkbaar heel vaak voor dementiepatiënten, omdat knuffelen met een baby troostende herinneringen oproept en voorkomt dat ze onrustig worden. Eigenlijk is het ongelooflijk mooi als je erover nadenkt. Als het vasthouden van een beschilderde vinyl baby iemand vrede brengt in een echt donkere periode, wie ben ik dan om daarover te oordelen?

De situatie met de magneten is letterlijk angstaanjagend

Oké, maar even terug naar waarom ik überhaupt naar babypoppen keek: mijn zevenjarige dochter, Maya. Maya wil niets liever dan mama spelen, en ze wilde een baby die "echt" aanvoelde.

Maar hier is de enorme, overduidelijke 'red flag' als je een kind een echte reborn baby geeft. Om de poppen realistisch te laten lijken, stoppen de kunstenaars ongelooflijk sterke neodymium magneten *in* het vinyl hoofdje van de pop, vlak achter de mond, zodat er gewoon een magnetisch speentje op het gezichtje klikt zonder een lelijk plastic pinnetje dat in een gat steekt. Ze stoppen ook magneten in de schedel voor magnetische haarstrikjes.

Dokter Aris was bloedserieus over dat verhaal met de pacemaker. Deze magneten zijn zo sterk dat ze medische implantaten kunnen verstoren als je de pop te dicht tegen je borst houdt. Bovendien, als een kind op de een of andere manier de pop kapotscheurt – en laten we eerlijk zijn, Leo maakt alles kapot wat hij aanraakt – en twee van die magneten inslikt, kunnen ze in hun darmen aan elkaar klikken en letterlijk weefselsterfte veroorzaken. Het is een nachtmerrie.

Je moet dus absoluut geen handgemaakte reborn van €500 kopen voor een peuter, maar zoek gewoon een massa-geproduceerde, speelvriendelijke, levensechte pop die nul magneten heeft, geen delicaat ingeplant haar om eruit te trekken, en een lichaam dat het overleeft om aan z'n enkels van de trap te worden gesleept.

Een neppe baby aankleden is bizar ingewikkeld

We hebben uiteindelijk een compromis gesloten. Ik vond een in massa geproduceerde "levensechte" pop voor Maya – ze noemde hem Barnaby – die net zo verzwaard is als een reborn, maar gemaakt is van stevig, speelveilig siliconen, zonder de angstaanjagende magneten of het prijskaartje van €800.

Maar omdat Barnaby exact de grootte en het gewicht heeft van een echte pasgeborene, passen standaard poppenkleertjes hem absoluut niet. Ze zijn te stijf, te kort en ze sluiten raar aan over zijn verzwaarde stoffen lijfje. Reborn-verzamelaars kopen helemaal geen poppenkleertjes; ze kopen echte babykleding. En omdat het vinyl serieus permanent kan verkleuren door goedkope kleurstoffen in donkere stoffen, moet je heel voorzichtig zijn met wat je ze aantrekt.

Uiteindelijk dook ik de zolder op om Leo's oude babyspullen te zoeken, en eerlijk gezegd was het beste wat we vonden de Kianao Biologisch Katoenen Babyromper. Ik had deze oorspronkelijk voor Leo gekocht omdat hij als pasgeborene de meest gevoelige, eczeemgevoelige huid had, en het 95% biologische katoen was het enige waar hij geen rode, boze uitslag van kreeg.

Voor Barnaby de pop is het perfect omdat de ongeverfde, natuurlijke stof geen vlekken achterlaat op zijn dure siliconen huidje, en de 5% elastaan zorgt voor genoeg stretch zodat Maya het makkelijk over de stijve kleine armpjes van de pop kan wurmen zonder een totale inzinking te krijgen. Bovendien zijn de envelophalsjes een redding voor haar kleine handjes. Eerlijk gezegd beveel ik deze mouwloze rompertjes aan elke ouder van daadwerkelijke, menselijke baby's aan omdat ze geen rare, harde zweetvlekken krijgen na twee keer wassen zoals die goedkope synthetische dingen, maar ze blijken dus ook top-tier poppenkleding te zijn.

Mocht je je nu ineens realiseren dat je ademende, veilige laagjes nodig hebt voor de absurd realistische pop van je kind – of, je weet wel, een echte menselijke baby – dan moet je echt de biologische kledingcollectie van Kianao bekijken. Het is allemaal bizar zacht en vrij van rare chemicaliën.

Een hyperrealistische pop integreren in een chaotisch huishouden

Barnaby in huis hebben is echt een belevenis. Soms loop ik 's avonds de woonkamer binnen, zie ik in het donker een baby op de bank hangen, en staat mijn hart even volledig stil voordat ik me herinner dat we geen echte baby meer hebben.

Maya pakt het groots aan. Ze stond erop om een hele babykamer-hoek in te richten. Ze haalde onze oude Kianao Regenboog Speelgym Set tevoorschijn om Barnaby onder te leggen. Kijk, ik hield van deze houten babygym toen Leo een baby was. Hij ziet er ontzettend esthetisch uit in mijn woonkamer, het natuurlijke hout is prachtig, en het is véél beter dan dat neon plastic gedrocht dat ik voor Maya had en dat eindeloos hetzelfde blikkerige liedje afspeelde tot ik wilde schreeuwen.

Maar voor een pop? Het is oké. Maya raakt super gefrustreerd omdat Barnaby's stijve armpjes niet echt bij het hangende houten olifantje of de sensorische ringen kunnen komen, want tja, hij is een stuk siliconen en bezit geen grove motoriek. Voor een echte baby die diepteperceptie aan het ontwikkelen is, is hij geweldig. Voor een neppe baby is het eigenlijk gewoon een heel esthetisch rekwisiet. Toch vindt ze de vibe nog steeds leuk.

Leo, daarentegen, snapt niets van de empathie-bouwende magie van de reborn baby. Hij probeert Barnaby vooral te bekogelen met zijn speelgoed. Gelukkig is zijn huidige favoriete wapen de Kianao Zachte Baby Bouwblokken Set. Omdat ze gemaakt zijn van dat superzachte, kneedbare rubber in plaats van hard hout, stuitert zo'n blokje – wanneer hij er vol overgave één naar het verrassend realistische geschilderde hoofd van de pop lanceert – er onschuldig vanaf. Geen deuken in het vinyl, geen ritjes naar de spoedeisende hulp. Gewoon 12 macaron-kleurige blokken die over mijn vloerkleed verspreid liggen.

Eerlijk is eerlijk, Jen had gelijk. Maya is zo ongelooflijk lief voor deze pop. Ze ondersteunt het hoofdje als ze hem oppakt, ze bakert hem in, ze praat tegen hem met een lage, kalmerende stem die ze letterlijk nog nooit voor haar echte broertje heeft gebruikt. Het is bizar om te zien. Het hyperrealisme dwingt haar om hem te behandelen als iets kwetsbaars, en ik denk dat dat echt heel goed is voor haar ontwikkelende hersenen.

Ik schrik me nog steeds weleens wezenloos van Barnaby als hij met zijn gezicht naar beneden op de keukenvloer is achtergelaten, maar ik begrijp inmiddels de aantrekkingskracht wel.

Klaar om wat belachelijk zachte, biologische laagjes te scoren voor je menselijke (of vinyl) baby? Shop de duurzame essentials van Kianao hier voordat je in weer een ander bizar 'rabbit hole' op het internet belandt.

De rommelige, eerlijke FAQ's over reborns

Want ik weet zeker dat je waarschijnlijk net zo in de war bent als ik was.