RealCare-babysimulators: De harde waarheid over hoe ze werken

Ik vond het weggestopt tussen een beschimmeld pakje sap en een voetbalschoen achterin de Honda Odyssey van mijn zus. Een stijve, zware, niet-knipperende plastic baby. Mijn zestienjarige nichtje hing onderuitgezakt in de bijrijdersstoel en staarde ernaar met de lege blik van een oorlogsveteraan. Ze had de taak gekregen om deze e-baby 72 uur lang in leven te houden voor haar vak verzorging op de middelbare school.

Toen ik haar leeftijd had, dacht ik altijd dat die dingen gewoon uit de kluiten gewassen Tamagotchi's waren. Je drukt op een knopje als het piept, je sjouwt het mee aan één arm en op maandag lever je het weer in bij de leraar. Maar toen ging ik de verpleging in. Daarna werkte ik vijf jaar op een kinderafdeling. En ten slotte zette ik een echte, menselijke peuter op de wereld. Nu ik naar het knipperende groene lampje op de borst van deze robot staar, besef ik dat Realityworks geen speelgoed heeft gemaakt. Ze hebben een instrument voor psychologische oorlogsvoering gebouwd.

Luister, als jouw tiener dit weekend zo'n ding mee naar huis neemt, gaat je leven veranderen. De technologie in een RealCare-baby is angstaanjagend nauwkeurig. Het bootst het slaapgebrek en de pure onvoorspelbaarheid van een echte pasgeborene na op een manier die mijn stagebegeleiders in de verpleging vroeger het angstzweet deed uitbreken.

De illusie van de zak meel

Laten we het eerst even over het fysieke gewicht hebben. Een echte baby voelt als een compacte zak warm water. De simulator weegt ongeveer drie kilo, maar omdat hij geen spierspanning heeft, voelt hij veel zwaarder aan. Het hele ding zit vol met interne sensoren.

Het meest duivelse deel is het nekje.

Ik heb duizenden zenuwachtige kersverse ouders op de kraamafdeling gezien die hun baby vasthielden als een breekbaar glazen ornament. Die angst is volkomen terecht. Als je deze simulator oppakt zonder het scharnierende nekgewricht stevig te ondersteunen, klapt het hoofdje naar achteren. Zodra dat scharnier voorbij een veilige hoek buigt, wordt er een sensor geactiveerd. De baby slaakt een ijzingwekkende, mechanische schreeuw. Een fout in de nekondersteuning wordt permanent opgeslagen in het interne geheugen.

Mijn nichtje leerde dit vrijdagmiddag op de harde manier, toen ze hem nonchalant uit een autostoeltje probeerde te trekken. Hij krijste tien minuten lang. Met de robot valt niet te onderhandelen.

Er zit ook een temperatuurmeter in om ervoor te zorgen dat je hem niet in een ijskoude garage of een hete auto laat liggen, wat overigens best een goede functie is.

De school had haar wat stugge, naar kelder ruikende kleertjes meegegeven, dus gaf ik haar in plaats daarvan een van onze Mouwloze Rompertjes van Biologisch Katoen. Een stijve plastic romp aankleden is gek genoeg moeilijker dan mijn kronkelende peuter aankleden, maar dit rompertje heeft een envelophals. Mijn huisarts vertelde me ooit dat die vouwen bij de schouders speciaal bedoeld zijn om het kledingstuk bij een gigantische poepexplosie naar beneden over de beentjes te trekken, in plaats van de rommel over hun hoofdje te sleuren. Ik ben dol op dit rompertje voor mijn eigen kind, omdat het elastaan genoeg rek geeft om mijn agressieve aankleedtechnieken te overleven, en het biologische katoen zijn huiduitslag niet triggert. De robotbaby heeft natuurlijk geen eczeem, maar dankzij de rekbaarheid kon mijn nichtje hem aankleden zonder opnieuw een nek-error te veroorzaken.

De noodsignalen van de robot ontcijferen

Als de baby huilt, vertelt hij je niet wat hij wil. Je moet er gewoon naar raden.

Bij een ziekenhuistriage lopen we snel een mentale checklist af om erachter te komen waarom een non-verbale patiënt ineens achteruitgaat. Jouw tiener moet precies hetzelfde doen in haar slaapkamer, om drie uur 's nachts. Heeft hij honger? Heeft hij een schone luier nodig? Moet hij boeren? Is hij gewoon huilerig? De simulator werkt volgens een van de vijftien schema's die gebaseerd zijn op echte dagboeken van kersverse ouders. Het is geen willekeur. Het is ontworpen om je hele slaapritme te ruïneren.

• Het fraudebestendige ID: De leerling draagt een gecodeerd polsbandje. Als de baby huilt, moeten ze het polsbandje tegen de borst van de baby scannen voordat hij verzorging accepteert. Je kunt de baby dus niet even aan je moeder geven en zelf weer gaan slapen.
• De magnetische fles: Bij het voeden moet je een speciale fles met een magnetische punt tegen het mondje van de baby houden. Maar je kunt hem niet zomaar op een kussen laten steunen. De simulator heeft positiesensoren. Je moet hem in je armen houden en zachtjes wiegen om actief voeden na te bootsen. Stop je met bewegen, dan stopt hij met eten en begint hij weer te huilen.
• De sensorluiers: Hij wordt geleverd met twee luiers: een met een groen vlakje en een met een geel vlakje. Als hij huilt om verschoond te worden, moet je ze omwisselen. Je weet niet welke hij wil hebben. Het is puur een kwestie van proberen.

Om het mechanische, krakende geluid van de luidspreker wat te dempen, leende ik mijn nichtje ons Babydekentje van Biologisch Katoen met Ultrazacht Zwart-Wit Zebrapatroon. Ik zal eerlijk zijn, het is gewoon een prima dekentje. De marketing beweert dat het contrasterende zwart-witte zebrapatroon de vroege visuele zenuwbanen stimuleert, en ik herinner me vaag iets van mijn stage kinderneurologie dat dit ondersteunt. Maar baby's spugen over het algemeen toch wel op dingen, ongeacht het patroon. Toch is het dubbellaagse katoen best dik, en toen we het over de borst van de babysimulator legden, dempte het dat snerpende gehuil net genoeg om te voorkomen dat mijn hond begon te janken.

Het onvermijdelijke beoordelingsrapport

Het ergste van dit hele experiment is de Bluetooth-datadownload op maandagochtend.

Wanneer de leerling de baby weer inlevert bij de docent, wordt hij op een computer aangesloten. De software genereert een zeer gedetailleerd, meedogenloos rapport van al je blunders van het weekend. Het toont de exacte tijd van elke gemiste voeding. Het berekent de totale huiltijd. En het documenteert elk afzonderlijk moment waarop je het hoofdje naar achteren liet vallen of de baby te ruw vastpakte.

De kinderarts vertelde me een paar jaar geleden dat een baby op zijn buik leggen een enorme risicofactor is voor wiegendood, dus hebben de programmeurs ervoor gezorgd dat deze robot flink wat minpunten uitdeelt als je hem op zijn buik laat liggen. De nieuwere modellen houden zelfs bij of je hem te lang in het autostoeltje hebt laten zitten. Tegen de software kun je niet liegen. Of je hebt adequate zorg verleend, of je hebt je schuldig gemaakt aan digitale kinderverwaarlozing.

Als je meer wilt ontdekken over textiel dat er écht toe doet voor echte, ademende mensjes die constante zorg nodig hebben, bekijk dan onze biologische babykleding en babydekentjes op onze website.

Overlevingstactieken voor het weekend

Als jij de ouder bent van de scholier die dit ding mee naar huis neemt, moet je begrijpen hoe het weekend er precies uit gaat zien.

Vrijdagavond is nog de lollige fase. Ze geven hem een stomme naam en maken er foto's mee. Tegen zaterdagochtend is de realiteit van gebroken nachten ingedaald. Zaterdagnacht is meestal het moment waarop de tiener probeert het systeem te slim af te zijn. Zondag is een en al pure, onvervalste apathie.

Dit is wat je écht moet weten om je erdoorheen te slaan.

Mobiele telefoons zenden frequenties uit die de interne luidspreker van de simulator storen. Als je tiener in slaap valt terwijl de telefoon op de borst van de baby ligt, begint de baby te zoemen met een statische ruis die klinkt als een kapotte radio. Houd elektronica dus op afstand.

Als de baby twaalf uur achter elkaar wordt genegeerd, start het systeem een veiligheidsuitschakeling wegens verwaarlozing. De simulatie stopt, de baby gaat in slaapstand en de leerling is finaal gezakt voor de opdracht. Dus, in plaats van toe te staan dat je kind de robot in een kast stopt onder een berg zware winterjassen voor wat rust, moet je ze dwingen om in het donker te zitten en die zware plastic romp te wiegen, totdat een vrolijk deuntje aangeeft dat de voeding voorbij is.

Laat ze de robot ook niet in zware synthetische stoffen wikkelen. Het valt me op dat tieners de neiging hebben om hem in te bakeren in dikke polyester fleeceplaids om het geluid te dempen. Dit activeert echter de interne temperatuursensoren, wat wordt geregistreerd als gevaarlijke oververhitting. Wij gebruiken bij ons thuis het Bamboe Babydekentje met Heelal-print, omdat mijn zoontje het snel warm krijgt in zijn slaap. Bamboe heeft microscopisch kleine openingen in de vezels, waardoor lucht beter circuleert dan bij standaard ziekenhuiskatoen. Ik denk dat hij daardoor niet meer badend in het zweet wakker wordt. Het zal de robot niet laten stoppen met huilen, maar het voorkomt wel dat de temperatuursensor minpunten registreert.

Deze hele simulatie is ontworpen om verschrikkelijk te zijn. Het is bedoeld om een zestienjarige te laten inzien dat het opofferen van je weekenden om de lichaamsfuncties van een veeleisend, onvoorspelbaar wezentje te managen een vreselijk idee is – tenzij je er echt helemaal klaar voor bent. Laat ze maar een beetje de mist in gaan.

Voordat je je verdiept in de specifieke vragen die je waarschijnlijk nog hebt over deze plastic tiran, neem een kijkje bij onze biologische babykleding en babydekentjes om te ontdekken hoe echt comfort eruitziet.

De rommelige realiteit van de robotbaby