Waarom Playboi Carti's Baby Boi googelen om 3 uur 's nachts een beginnersfout is

Daar zat ik dan, met een gevaarlijk lauwe haver flat white op mijn knie te balanceren bij de schommels in het park, wanhopig proberend te doen alsof ik nog een greintje culturele relevantie bezat. De vader naast me die zijn peuter aan het duwen was — een kerel op onberispelijke vintage sneakers waar nog nooit overheen is gekotst — vertelde terloops dat hij Twitter agressief aan het refreshen was, wachtend op de "carti baby boi" drop. Ik knikte wijselijk en wreef over mijn kin met de uitgeputte ernst van een man die sinds 2021 geen volledige nacht meer heeft geslapen. Ik nam natuurlijk aan dat hij het had over een ongelooflijk exclusieve, limited-edition release van hydrofieldoeken in aardetinten, of misschien een chique lijn biologische Scandinavische slaapzakken.

Ik sloeg dat nieuwtje goed op, best wel in mijn nopjes met mijn zogenaamde insider-kennis. Later die nacht, terwijl de tweeling een soort estafette hield met een spookziekte die mijn aanwezigheid in de gang tussen twee en vier uur 's nachts strikt noodzakelijk maakte, pakte ik mijn telefoon erbij. Ik typte "playboi carti baby boi" in de zoekbalk, vol in de verwachting dat ik vijftig euro zou wegtikken voor een beige romper die mijn meiden eruit zou laten zien als kleine, modieuze middeleeuwse boertjes.

Wat ik echter vond, was geen duurzaam kledingmerk.

Wacht, is het geen Zweedse slaapzak?

Het bleek dat Playboi Carti een razend populaire hiphopartiest is, en "Baby Boi" zijn langverwachte, voortdurend uitgestelde, nog niet uitgebrachte album. Het internet stroomt over van tieners en streetwear-liefhebbers die op jacht zijn naar gelekte nummers van deze plaat, die in een genre valt dat bekend staat als "rage rap". Rage rap, zo ontdekte ik al snel terwijl ik in het donker tussen de rondslingerende Duplo-blokken zat, kenmerkt zich door agressief zware bassen, manische synthesizers en teksten waar een doorgewinterde zeeman nog van zou blozen.

Het is dus nadrukkelijk géén kledinglijn voor een echte baby.

Dit enorme popculturele misverstand stuurde me in een behoorlijk paranoïde rabbit hole. Want voordat de tweeling kwam, luisterde ik naar harde muziek. Ik ging naar concerten. Mijn Spotify Wrapped was een eclectische mix van indierock en welke hiphop het algoritme dan ook dacht dat ik nodig had. Nu is mijn meest gedraaide nummer "Brown Noise 10 Hours Seamless Loop" en ben ik als de dood om mijn kinderen bloot te stellen aan iets dat harder is dan een bescheiden nies.

Het decibeldilemma in de gezinsauto

De verleiding om je eigen muziek op te zetten wanneer je met een gillende baby in een auto zit opgesloten, is bijna onweerstaanbaar. Er waren momenten op de ringweg waarop ik met liefde mijn linkernier had geruild om een keiharde basstrack op te zetten, puur om het geluid van twee doorkomende tandjes te overstemmen. Maar tijdens een routinecontrole bij het consultatiebureau vorig jaar mompelde onze arts iets behoorlijk angstaanjagends over babygehoorgangen.

Mijn vage begrip van zijn medische uitleg is dat de gehoorgang van een baby in feite een piepkleine, uiterst efficiënte echokamer is. Omdat hun hoofdjes zo klein zijn, wordt de geluidsdruk fysiek versterkt wanneer het het oor binnenkomt. Wat voor een volwassene klinkt als een lekkere, stevige baslijn, is in feite akoestische oorlogsvoering voor een baby van vier maanden oud. Het consultatiebureau stelde voor om het omgevingsgeluid idealiter onder de 70 decibel te houden, wat ik hilarisch vond aangezien mijn meiden met gemak 110 decibel produceren als ze vechten om één rijstwafel.

Maar die waarschuwing is me wel bijgebleven. Je kunt simpelweg geen agressieve, loeiharde rapmuziek door de autospeakers pompen met een baby boy (of girl) vastgesnoerd op de achterbank, want je bent dan langzaam hun gehoor aan het beschadigen terwijl ze daar hulpeloos onder hun eigen kwijl zitten.

Afleidingen die hun gehoor niet beschadigen

Dus, als ik ze niet doof kan maken met Playboi Carti om het huilen te stoppen, moet ik mijn toevlucht nemen tot fysieke omkoping. Wanneer de tandjes doorkomen en ze ontroostbare kleine monsters worden, vertrouw ik heilig op het in hun mond stoppen van veilige, stille objecten.

Eerlijk gezegd is mijn absolute redding de Maleise Tapir Bijtring geweest. Ik heb geen idee waarom Kianao een bedreigd Zuidoost-Aziatisch zoogdier heeft gekozen voor babyspeelgoed, maar het is een meesterzet. Hij ziet er compleet bizar uit — een beetje als een miereneter in een smoking — maar de geribbelde randjes rond de snuit en de kleine hartuitsparing zijn prachtig ontworpen. Afgelopen dinsdag zat een van mijn dochters in de metro vijfenveertig minuten lang met de woestheid van een uitgehongerde wolf op deze tapir te kauwen. Hij is dik genoeg om serieuze kiezen te weerstaan, volkomen geluidloos en blijkbaar fascinerend om naar te kijken.

Ik heb ook de Houten & Siliconen Speenkoorden gekocht, die objectief gezien prima zijn. Ze zien er erg mooi uit met hun zachte, op de natuur geïnspireerde kralen, en ze voorkomen inderdaad succesvol dat de speen de straat raakt. Maar mijn inmiddels tweejarige tweeling heeft ontdekt dat als ze de speen eraf halen, het koord zelf een uitstekende middeleeuwse strijdvlegel is, waarmee ze elkaar op de schenen slaan zodra ik me omdraai. Dus: koop ze gerust voor een baby, maar pas op tijdens de peuterjaren.

Als je op zoek bent naar meer manieren om je kinderen veilig bezig te houden zonder je toevlucht te nemen tot oorverdovende volumes, bekijk dan Kianao's volledige collectie duurzame babyspullen.

Het grote echolalie-incident

Er is nog een andere, niet-medische reden waarom je geen expliciete rapmuziek zou moeten streamen in de buurt van je peuters, en dat heeft niets met decibellen te maken. Het heeft te maken met het feit dat peuters in wezen piepkleine, losgeslagen papegaaien zijn.

Mijn jeugdarts noemde op een middag terloops het woord "echolalie". Dat is de klinische term voor peuters die elk geluid dat ze horen nazeggen, lang voordat ze het cognitieve vermogen hebben om te begrijpen wat het betekent. Ze doen gewoon de klanken na. Dat heb ik op de harde manier geleerd toen ik even een zeer expliciete comedy-podcast aan liet staan op de slimme speaker in de keuken, wat ertoe leidde dat mijn dochter een hoogst ongepaste zin schreeuwde midden in de broodafdeling van de Albert Heijn.

Ik heb een tijdje de "ik doe gewoon één draadloos oortje in"-truc geprobeerd, maar eerlijk gezegd worden Bluetooth-oortjes uit je oor geslagen en onmiddellijk door de hond opgegeten, dus die strategie heb ik volledig laten varen.

Wanneer ik toch echt even een momentje rust nodig heb om naar mijn eigen gedachten te luisteren (of een podcast over een artiest die ik vroeger nog cool genoeg vond om te kennen), geef ik ze zoiets typisch millennial-achtigs als de Sushirol Bijtring. Ja, het is natuurlijk absurd om een baby een stukje neppe rauwe vis van voedselveilige siliconen te geven. Maar de gevarieerde texturen op het "rijst"-gedeelte van de bijtring masseren het gezwollen tandvlees verrassend goed, en het leidt ze net lang genoeg af zodat ik die haver flat white kan opdrinken voordat hij helemaal koud is.

De auditieve woestenij overleven

Ouderschap gaat eigenlijk vooral over rouwen. Specifiek, het rouwen om het verlies van je eigen culturele relevantie. Je moet accepteren dat je autoradio nu uitsluitend een doorgeefluik is voor white noise, kinderliedjes en misschien een luisterboek voorgelezen door een BN'er die wanhopig een belastingaftrek nodig heeft. Houd het volume op een niveau waarop je jezelf nog duidelijk verwensingen kunt horen mompelen over de prijs van luiers, accepteer dat je nooit meer cool genoeg zult zijn om naar een streetwear-drop uit te kijken, en knik beleefd als andere vaders praten over albums waar je nog nooit van hebt gehoord.

Als je momenteel kampt met een baby die tandjes krijgt en een wanhopige behoefte aan stilte hebt, laat die harde muziek dan zitten en ontdek in plaats daarvan de biologische siliconen bijtringen van Kianao.

Zeer specifieke vragen van uitgeputte ouders

Zijn die Kianao bijtringen echt veilig om urenlang op te kauwen?

Ja, helaas voor mijn bankrekening zijn ze ongelooflijk veilig. Ze zijn gemaakt van voedselveilige siliconen, wat betekent dat ze geen BPA, PVC of ftalaten (iets wat ik moest opzoeken om het te kunnen spellen) bevatten. Ze splinteren niet en zijn geen broeinest voor rare bacteriën, mits je ze daadwerkelijk af en toe afwast in plaats van ze alleen maar even aan je broek af te vegen.

Hoe weet ik of mijn muziek te hard staat voor de baby?

Mijn persoonlijke vuistregel: als ik mijn stem moet verheffen om mijn partner te vertellen dat we helemaal door de billendoekjes heen zijn, staat de muziek te hard. Het consultatiebureau en diverse kinderartsen lijken het erover eens te zijn dat alles boven een normaal gespreksniveau (ongeveer 60-70 decibel) het randje opzoekt voor die kleine, zich ontwikkelende oortjes in een kleine ruimte.

Kan ik mijn baby gewoon een noise-canceling koptelefoon opdoen bij een concert?

Je kunt het proberen. Ik kocht voor een zomerfestival zo'n schattige, gigantische baby-oorkap. Eén van mijn meiden tolereerde hem welgeteld vier minuten voordat ze hem afrukte en hem in een menigte van falafel-etende mensen smeet. Als je een kind hebt dat daadwerkelijk dingen op zijn hoofd laat zitten, zijn ze briljant om het gehoor te beschermen. Als je mijn kinderen hebt, vertrek je gewoon om twee uur 's middags alweer van het festival.

Hoe maak ik dat siliconen tapir-ding schoon?

Ik gooi hem in het bovenste rek van de vaatwasser als ik lui ben, wat dus altijd is. Je kunt hem ook een paar minuten uitkoken als hij ergens is gevallen wat ronduit walgelijk is, zoals de vloer van de stadsbus. Hij overleeft zowat alles.

Gaat Playboi Carti ooit Baby Boi uitbrengen?

Eerlijk gezegd heb ik werkelijk geen idee, maar als hij uitkomt en de vader in het park begint er weer over, doe ik gewoon alsof ik de limited-edition vinylplaat heb gekocht. Dat is makkelijker dan uitleggen dat ik mijn avond heb besteed aan het schrijven over siliconen sushi.