Waarom de baby-octopus trend me als moeder bijna gek maakte

Het was dinsdagmiddag, twee uur. Ik stond aan mijn kookeiland met een vleestang in een glibberige, paarse tentakel te prikken en trok elke levenskeuze in twijfel die me tot dit moment had geleid. Mijn oudste zoon, Liam, was toen veertien maanden oud en sloeg op dat moment met een plastic lepel op het blad van zijn kinderstoel. Ik had drie kwartier gereden naar die luxe supermarkt een paar dorpen verderop, puur en alleen om dit ding te kopen. Waarom? Omdat een Instagram-reel me had wijsgemaakt dat het opvoeden van een "avontuurlijke eter" betekende dat je vroeg moest beginnen met exotische eiwitten.

Mijn oma kwam toevallig langs om de post af te geven, wierp één blik op mijn snijplank en slaakte een zucht waarvan de ruiten zowat in hun sponningen trilden. "Jess, lieverd, geef die jongen toch gewoon wat geprakte zoete aardappel voordat hij stikt in een zuignap," mompelde ze, terwijl ze een glas ijsthee voor zichzelf in schonk.

Op dat moment was ik woedend, want ik dacht dat ik faalde in het moderne moederschap. Maar nu ik terugkijk, met drie wilde kinderen onder de vijf? Oma had helemaal gelijk. Ik zal maar gewoon eerlijk tegen jullie zijn: die hele druk om onze keukens te veranderen in een vijfsterren-visrestaurant voor wezentjes die letterlijk zand eten als we even niet kijken, is één grote poppenkast.

Mijn korte carrière als hippe viskok

Als je dit leest terwijl je in paniek aan het googelen bent of het veilig is om je peuter achtpotige zeedieren te voeren, laat me je dan een hyperventilatie-aanval besparen. Toen ik eindelijk de kinderarts hierover belde, moest dokter Miller een beetje lachen. Ze vertelde me dat we überhaupt niet in de weer moeten zijn met dat soort taaie zeevruchten tot ze minstens een jaar oud zijn, voornamelijk vanwege het stikkingsgevaar.

En laat me je vertellen over dat stikkingsgevaar, want het heeft mijn hele middag in beslag genomen. Je hoort het vlees in van die piepkleine, perfect dunne luciferhoutjes te snijden. Weet je hoe moeilijk het is om rubberachtige, gekookte zeevruchten in vlekkeloze reepjes te snijden terwijl er een peuter aan je enkels hangt te schreeuwen en de hond jankt bij de oven? Het is onmogelijk.

Als je de stukjes rond laat, krijgen ze exact de vorm van de luchtpijp van een kind. Als je het dertig seconden te kort kookt, verandert het in een stuiterbal waarop niemand kan kauwen, laat staan een kind met maar vier voortanden. Ik stond daar dat glibberige stuk lokaas van 14 euro in microscopisch kleine reepjes te snijden, volledig verlamd door de angst dat ik mijn kind naar de spoedeisende hulp zou sturen vanwege een zogenaamd esthetisch verantwoorde lunch.

Bovendien zeggen ze dat weekdieren technisch gezien geen topallergeen zijn, maar ze schijnen een of andere kruisreactie met garnalen te hebben. Ik zat dus letterlijk met een geopende fles anti-allergiemiddel voor kinderen in mijn hand terwijl hij at.

In een of andere mama-nieuwsbrief waarop ik geabonneerd ben, las ik ook nog eens dat deze beestjes zware metalen en oceaanafval opzuigen als een spons. Je mag ze maximaal drie keer per maand aan kinderen geven voordat het kwikgehalte ongezond wordt. Dat was voor mij de druppel; ik heb de hele bende in de prullenbak geveegd en macaroni gemaakt.

In het ziekenhuis kregen we een knuffelzeedier

Spoel even een paar jaar vooruit. Mijn tweede kind, Chloe, besloot haar grote entree te maken met 34 weken. We brachten een paar angstaanjagende weken door op de couveuseafdeling (NICU). Dat zet alles even in perspectief en laat je inzien hoe stom het eigenlijk was om te huilen over eten in een kinderstoel.

Terwijl we daar waren, bracht een van de oudere verpleegsters een piepklein, paars gehaakt knuffeltje met acht gekrulde tentakels mee. Ze stopte het zo bij mijn kleine meisje in de couveuse. Ik dacht dat het gewoon een schattig cadeautje was, maar de verpleegster legde uit dat het een medisch hulpmiddel is dat troost biedt aan prematuurtjes.

Blijkbaar voelen die kleine, opgerolde wollen pootjes precies aan als de navelstreng in de baarmoeder. Dat is prachtig, maar tegelijkertijd ook een beetje vies als je er goed over nadenkt. De wetenschap erachter is fascinerend; in een Europees onderzoek is ontdekt dat wanneer te vroeg geborenen deze gehaakte tentakels vasthouden, hun ademhaling en hartslag rustiger worden en — nog het allerbelangrijkst — ze stoppen met het lostrekken van hun voedingssondes en infusen.

Toen ik mijn kleine, kwetsbare baby dat wollen pootje zag vastgrijpen, was dat de eerste keer in drie dagen dat ik weer rustig kon uitademen. We hebben die knuffel maandenlang bewaard. Natuurlijk verplaatste de angst zich zodra we thuiskwamen. Ik las ergens dat de poten van zelfgemaakte knuffels kunnen uitrekken en een wurgingsgevaar vormen als ze langer dan 20 centimeter worden. Dus werd ik de gekke moeder die wekelijks met een meetlint de rek van een wollen speeltje liep te controleren.

Als je deze doe-het-zelf-stress helemaal wilt overslaan en gewoon iets veiligs voor in de babykamer zoekt, bekijk dan eens de duurzame babycollectie van Kianao. Eerlijk is eerlijk, de wetenschap dat iemand anders alle veiligheidstesten al heeft gedaan, is z'n gewicht in goud waard.

Bijtspeeltjes die niet op zeemonsters lijken

Tegen de tijd dat mijn derde kind, Wyatt, werd geboren, was ik officieel helemaal klaar met ingewikkeld doen. Toen hij vorige maand tandjes begon te krijgen, was het kwijlen werkelijk van bijbelse proporties. Hij verpestte zo'n beetje elk shirt dat hij had. (Kleine tip: doe jezelf een plezier en koop gewoon een stapel Biologisch Katoenen Baby Rompertjes van Kianao. Het is bijna het enige dat ik heb gevonden waarin die penetrante zure-melkgeur niet in de stof blijft hangen. Bovendien rekken ze genoeg mee om ze bij een flinke spuitluier makkelijk via de schouders naar beneden te trekken, zonder dat er van alles in het haar van je kind belandt).

Maar goed, ik zocht dus een nieuw bijtspeeltje. Ik herinnerde me de knuffel uit het ziekenhuis en dacht eraan om een siliconen variant met acht poten te zoeken. Alleen leek alles wat ik online vond op een middeleeuws martelwerktuig, waarmee hij zo zijn eigen oog kon uitsteken als hij er kauwend over zou struikelen.

Ik stapte dus volledig af van het oceaanthema en kocht in plaats daarvan het Panda Bijtring Siliconen Bamboe Kauwspeeltje van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit ding onze redding is geweest.

Het is helemaal plat, wat briljant is, want hij kan zich er niet mee verslikken. De kleine onderdelen met bamboe-structuur op de panda zijn favoriet om op te kauwen als die doorkomende boventandjes hem plagen. En het allermooiste: het is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en vrij van BPA. Ik hoef me dus geen zorgen te maken over giftig plastic dat in zijn mond terechtkomt. Ik gooi hem 's avonds gewoon in de vaatwasser. Eerlijk waar, de beste 15 euro die ik dit jaar heb uitgegeven.

Esthetiek versus Realiteit

Toen ik toch op de site was, heb ik meteen de Houten Babygym in mijn winkelmandje gegooid. Vooral omdat hij mooi in mijn woonkamer paste en ik het zat was om naar schreeuwerig neon plastic te staren. Het is... prima. Hij is echt prachtig en het hout is zo perfect geschuurd dat er geen risico op splinters is.

Het probleem is alleen dat mijn kinderen ronduit wild zijn. Wyatt is gek op het hangende olifantje, maar Liam (die inmiddels vier is en beter zou moeten weten) probeert het houten A-frame steeds te gebruiken als tent voor zijn actiefiguren. Heb je een rustige, kalme baby? Dan is het een schitterend item voor de zintuiglijke ontwikkeling. Maar als je huis soms meer op een rodeo lijkt, kun je het misschien beter bij de siliconen kauwspeeltjes houden die ze veilig de kamer door kunnen smijten.

Hoe ouder ik word als moeder, hoe meer ik besef dat opvoeden eigenlijk bestaat uit het laten vallen van ballen waarvan je dacht dat ze van glas waren, om er vervolgens achter te komen dat ze van rubber bleken. In plaats van in paniek te raken over perfect gestoomde exotische zeevruchten, of jezelf gek te maken met het ontsmetten van ingewikkelde knuffels terwijl je de regels voor babyreanimatie probeert te herinneren: gooi gewoon een zoete aardappel in de oven, geef ze een veilige siliconen bijtring en laat het erbij.

Als je op dit moment midden in de 'ik-kauw-op-alles'-fase zit, doe je eigen gemoedsrust dan een plezier en scoor die Panda Bijtring voordat je kind zijn tanden in je goede meubels zet.

Lastige vragen die je jezelf nu waarschijnlijk stelt

Heeft Liam die dag echt tentakels gegeten?

Absoluut niet. Ik bood hem één microscopisch klein, perfect gesneden reepje vlees aan. Hij pakte het op met zijn mollige vingertjes, keek ernaar met een blik vol pure walging en gooide het rechtstreeks in de waterbak van de hond. Ik heb daarna maar een boterham met pindakaas voor hem gemaakt en de rest van oma's ijsthee opgedronken.

Zijn die gehaakte prematuur-knuffeltjes echt veilig om mee te slapen?

Op de couveuseafdeling wel, ja. Want daar is je kind letterlijk aangesloten op hartmonitoren en wordt het 24/7 in de gaten gehouden door artsen. Thuis in een gewone wieg of ledikant? Nee hoor. Dokter Miller was er heel duidelijk over: zodra ze thuis zonder direct toezicht slapen, hoort er he-le-maal niets in het bedje. Geen touwtjes, geen knuffels, geen dekentjes. Wacht daarmee tot ze een stuk ouder zijn.

Hoe zit het dan met kwik in zeevruchten bij peuters?

Voor zover ik de preek van de kinderarts goed heb begrepen: hoe groter het zeedier en hoe dichter bij de oceaanbodem het leeft, des te meer troep het opneemt. Kinderen verwerken zware metalen anders dan wij, omdat hun hersenen zo snel groeien. Blijf bij veilige opties, zoals wilde zalm, als je ze vis wilt geven, en maak er geen dagelijkse kost van.

Hoe maak je knuffels schoon als ze worden ondergespuugd?

Als de knuffel is gemaakt van wol of biologisch katoen, was ik hem met de hand in de wasbak met een klein drupje Dreft en leg ik hem plat neer in het warme zonnetje om te drogen. Stop een handgemaakt, gehaakt speeltje nooit in de wasmachine, tenzij je wilt dat er een rare, vervilte tennisbal uitkomt.

Wanneer stopt die nachtmerrie van doorkomende tandjes nou echt?

Zodra ik het weet, laat ik het je horen. Liam had pas al zijn kiezen toen hij bijna drie was. Bij Wyatt komt nu net tandje nummer vier door. Zorg voor een voorraad schone rompertjes, sla flink wat stevige bijtspeeltjes in die de vaatwasser in kunnen, en verlaag je verwachtingen voor wat betreft rust en stilte voor de komende 36 maanden.