De grote babymythe en andere fabeltjes voor kersverse ouders

Precies om 3:14 uur op een regenachtige dinsdagnacht, terwijl ik iets waarvan ik wanhopig hoopte dat het geprakte zoete aardappel was van het plafond van de babykamer schraapte, besefte ik de grootste leugen van het moderne ouderschap. Voordat de tweeling kwam, hadden goedbedoelende familieleden en agressief pastelkleurige boeken me ervan overtuigd dat baby's delicate, serene engeltjes waren die alleen maar een strak slaapschema en klassieke muziek nodig hadden om op te bloeien. De realiteit is dat het zeer veerkrachtige, vochtlekkende, kleine wervelwinden vol chaos zijn, die jouw zorgvuldig opgebouwde routines met dezelfde minachting bekijken als een kat een gesloten deur.

De boeken vertellen je dat alles een fase is, wat klopt, maar ze laten het gedeelte weg waar de fases in elkaar overlopen tot één continue waas van slaapgebrek en koortsachtig googelen. Je brengt je dagen door met het proberen te behouden van een greintje persoonlijke waardigheid terwijl je permanent bedekt bent met de lichaamsvloeistoffen van iemand anders. Je knikt begrijpend als de arts van het consultatiebureau het heeft over 'sprongetjes', terwijl je je stiekem afvraagt of het normaal is dat een kind probeert de plinten op te eten.

Ze zijn niet van porselein

De meest hardnekkige fabel is het idee van breekbaarheid. Wanneer je ze voor het eerst mee naar huis neemt uit het ziekenhuis, behandel je ze als een onontplofte bom. Je sluipt op je tenen door het huis, doodsbang dat je ze kapotmaakt. Maar wat blijkt: vanuit evolutionair oogpunt zijn baby's eigenlijk gemaakt van rubber en pure wilskracht.

Ik herinner me nog dat ik in de paniek schoot over de navelstrengstompjes. Het internet stond vol met angstaanjagende waarschuwingen, maar onze verloskundige wuifde het gewoon vrolijk weg en vertelde ons dat we het eigenlijk moesten negeren tot het er als een opgedroogd korstje afviel. Dat voelde medisch onverantwoord, maar blijkbaar is dat de huidige wetenschappelijke consensus. Je moet er letterlijk gewoon afblijven. (En wat betreft berg: als je de drang kunt weerstaan om er als een of andere gek aan te gaan lopen pulken en gewoon een beetje babyolie of olijfolie op hun hoofdje smeert, lost het zichzelf uiteindelijk op.)

Deze duurzaamheid geldt ook voor hun garderobe. De mythe dat je je kind altijd prachtig kunt aankleden, sterft op het moment dat je je eerste spuitluier in het openbaar meemaakt. Prachtige, stugge spijkerjasjes voor een baby van drie maanden oud zijn een zieke grap van kinderloze ontwerpers. De realiteit dicteert dat babykleding uitsluitend bestaat als een eerste verdedigingslinie tegen een meedogenloze vloedgolf van spuug, kwijl en erger.

Na zo'n twaalf veel te ingewikkelde outfits te hebben geruïneerd, zijn we teruggegaan naar de basis. Je wilt gewoon iets dat meerekt, op hoge temperaturen gewassen kan worden en waarvoor je geen technische opleiding nodig hebt om het om 4 uur 's nachts dicht te knopen. Wij woonden praktisch in de Romper van biologisch katoen vanwege die geniale envelophals. Toen Tweeling A midden in een drukke koffiezaak besloot zichzelf luidruchtig en gewelddadig tot aan haar schouderbladen te bevuilen, zorgde die envelophals ervoor dat ik het hele geruïneerde kledingstuk naar beneden over haar lichaam kon trekken, in plaats van een biohazard over haar gezicht te moeten slepen. Het is een klein ontwerpaccent, maar als je hevig zwetend in een piepklein invalidentoilet een extreem boze baby probeert schoon te maken, voelt het als een waar wonder.

De grote mythe over doorkomende tandjes

Als je een medische professional vraagt wanneer baby's eigenlijk tandjes beginnen te krijgen, geven ze je een heel behulpzaam en specifiek tijdraam van grofweg vier tot zeven maanden. Onze huisarts haalde echter gewoon haar schouders op en mompelde iets in de trant van dat ze het doen wanneer ze zin hebben om je leven te verwoesten.

Ik ging er altijd vanuit dat tandjes krijgen een gebeurtenis was. Er popt een tandje op, er wordt een beetje gehuild, je maakt een foto en je gaat weer door. Niemand had me gewaarschuwd dat het eigenlijk een zes maanden durend geopolitiek conflict is dat zich volledig afspeelt in de mond van je kind. De hoeveelheid kwijl alleen al is verbijsterend. Weken voordat er überhaupt een tand verscheen, produceerde de tweeling genoeg speeksel om een kleine rubberboot in te laten drijven. Ze doorweekten hun slabbetjes, ze doorweekten mijn t-shirts, ze doorweekten de hond. Hun wangetjes werden vuurrood, wat oudere familieleden steevast "een toonbeeld van gezondheid" noemden, maar wat in werkelijkheid een duidelijk waarschuwingssignaal was voor naderend nachtelijk onheil. En dan komt de slaapregressie, het knagen aan de meubels en de wanhopige pogingen om ze te kalmeren terwijl ze gillen met een intensiteit waarvan je eigen tanden pijn gaan doen.

De adviezen die je krijgt zijn een absolute chaos. Het internet staat bol van de angstaanjagende waarschuwingen over verdovende gels (die blijkbaar het zuurstofgehalte kunnen beïnvloeden, een leuk weetje dat ik om middernacht ontdekte) en barnstenen kettinkjes die eigenlijk gewoon mooie verstikkingsgevaren zijn. Wij kwamen erachter dat de enige veilige verlichting voor de tandjes van onze baby's bestond uit koude temperaturen en strategische afleiding.

We kochten een berg aan kauwbare spullen. De Bijtring van siliconen en hout met konijntje is prima, om heel eerlijk te zijn. Het hout is mooi en natuurlijk, maar Tweeling B gebruikte het vooral als een bot wapen om haar zusje mee te slaan, en er verzamelt zich een vreemde hoeveelheid hondenhaar op zodra hij op het tapijt valt.

De absolute redding in ons huis was de Panda-bijtring. Omdat deze volledig van siliconen is, kun je hem twintig minuten in de koelkast gooien. Toen bij Tweeling A haar eerste kies doorkwam — een proces dat grofweg vier jaar leek te duren — was het geven van die koude panda met textuur het enige dat het huilen stopte. Ze zat daar gewoon, agressief kauwend op het oor van de panda met een blik van intense, grimmige voldoening. Hij is licht genoeg zodat ze hem niet om de vijf seconden laten vallen, wat je onderrug weer scheelt omdat je niet constant hoeft te bukken om hem op te rapen.

De educatieve speelgoed-industrie

Nog zo'n enorme leugen is dat je baby zwaar ontworpen, knipperende, zingende plastic gedrochten nodig heeft om hun mijlpalen te behalen. Je geeft een fortuin uit om hun cognitieve groei te stimuleren, om er vervolgens achter te komen dat hun favoriete speelgoed een houten lepel en een leeg pakje billendoekjes is.

De arts van het consultatiebureau mompelde iets over 'visueel volgen' en 'auditieve stimulatie', wat zich vrij vertaalt naar: geef ze iets waar ze hard mee kunnen rammelen. Goed rammelspeelgoed voor je baby heeft geen batterijen of een Bluetooth-verbinding nodig. Het moet gewoon een bevredigend geluid maken als het tegen een salontafel wordt geslagen. Het moment dat je je realiseert dat je geen doctoraat in vroegkinderlijke educatie nodig hebt om een baby van zes maanden oud te vermaken, is ontzettend bevrijdend. Je praat gewoon tegen ze, zingt vals, en laat ze texturen ontdekken die niet levensgevaarlijk zijn.

Als je op dit moment in een vermoeide waas ronddwaalt in een online babywinkel, laat me je dan wat geld besparen: sla de miniatuur babylaptops over. Koop gewoon dingen met veel contrast waarop gekauwd kan worden en die ze makkelijk kunnen vastpakken. Hoe simpeler het speelgoed, hoe langer het serieus hun aandacht vasthoudt.

Slaap, allergenen en andere dingen waar ik amper iets van begrijp

Medisch advies lijkt vaker te veranderen dan het weer, wat echt fantastisch is voor de stresslevels van kersverse ouders. Neem nou de pindakaas-situatie. Ik weet vrij zeker dat mij ooit is verteld dat ik moest wachten met het geven van noten tot ze praktisch op de basisschool zaten, maar onze kinderarts informeerde ons vrolijk dat we rond de zes maanden moesten beginnen met het naar binnen lepelen van pindakaas en roerei. Blijkbaar is het vroegtijdig blootstellen van hun kleine, ontwikkelende immuunsysteem aan veelvoorkomende allergenen de beste manier om te voorkomen dat ze ernstige allergieën ontwikkelen. Hoewel het geven van een lepel pindakaas aan een baby nog steeds een beetje voelt als het spelen van Russische roulette.

En dan is er slaap. De heilige graal. De obsessie. Je gaat hun dutjes in een app bijhouden met de maniakale intensiteit van een daytrader. Het enige waar elke arts het over eens is, zijn de basisregels: alleen, op hun rug, in een leeg bedje. Geen losse dekens, geen bedomranders, geen gigantische knuffelberen die er schattig uitzien maar eigenlijk gewoon wachtende verstikkingsgevaren zijn. Wij gebruikten uitsluitend slaapzakken, vooral omdat het voorkwam dat ze hun turn-routines gingen oefenen in hun ledikant, maar ook omdat de wetenschap er vrij duidelijk over is dat een compleet lege slaapomgeving de enige manier is om de risico's op wiegendood echt te verlagen.

Maar buiten de veiligheidsregels is de daadwerkelijke methode om ze in slaap te krijgen vooral zwarte magie. Pagina 47 van een peperduur boek over slaaptraining stelde voor dat ik "kalm bleef en slaperige energie uitstraalde", wat eerlijk gezegd een onmogelijke instructie is als je het moet doen met drie uur onderbroken slaap en er iemand direct in je gehoorgang krijst.

Niemand weet echt wat 'ie aan het doen is

Het grote geheim op het schoolplein is dat elke ouder maar wat doet. Je moet eigenlijk gewoon stoppen met elke hik of overgeslagen dutje te behandelen als een medisch noodgeval, en in plaats daarvan omarmen dat het in leven houden van deze kleine mensjes vooral een kwestie is van gokken, koude koffie en het bijhouden van een gezonde, toegankelijke voorraad kinderparacetamol.

Er zullen dagen zijn waarop alles misgaat, waarop je een zwaar bevuilde romper linea recta in de kliko buiten moet gooien, en de vrede alleen bewaard kan worden door een koude, siliconen panda. Maar ze overleven het. En verrassend genoeg, jij ook.

Als je momenteel in de loopgraven van het eerste jaar zit, doe jezelf dan een plezier en sla een voorraadje in van de dingen die je leven daadwerkelijk makkelijker maken, in plaats van de dingen die er goed uitzien op Instagram. Neem een kijkje in onze collectie met essentials voor spullen die net zo hard werken als jij.

Antwoorden op de vragen die je om 2 uur 's nachts googelt

Is het normaal dat de navelstreng van mijn baby een beetje gek ruikt?
Tenzij er actief pus uit sijpelt of de huid eromheen vuurrood en warm is (in dat geval, bel direct de huisarts), is een licht viezig geurtje naarmate het opdroogt en eraf valt helaas heel normaal. Het is in feite een rottend stukje weefsel dat aan je prachtige pasgeborene vastzit. Dat is vies, maar je moet het echt gewoon zijn gang laten gaan.

Hoeveel outfits verbruikt een pasgeboren baby nou écht op een dag?
De optimistische boeken zeggen twee of drie. De realiteit van een dag met veel reflux of een kwijlfestijn door doorkomende tandjes, betekent dat je er met gemak door vijf of zes heen gaat. Koop simpele, rekbare katoenen rompertjes in grote aantallen en koop absoluut niets wat gestreken moet worden. Als je babykleding aan het strijken bent, heb je een interventie nodig.

Zijn die barnstenen kettingen voor tandjes nou echt veilig?
Onze kinderarts rolde nog net niet met haar ogen toen ik ernaar vroeg. Nee. Er is nul wetenschappelijk bewijs dat boomhars op magische wijze pijn absorbeert via de huid, maar er is wél genoeg bewijs dat het om de nek van een baby binden van een touwtje met kleine kraaltjes, terwijl ze slapen, een enorm verstikkings- en wurgingsgevaar met zich meebrengt. Houd het bij koud kauwspeelgoed.

Wanneer moeten we beginnen met een strak slaapschema?
Je kunt rond acht weken proberen wat routines in te voeren om het verschil tussen dag en nacht te helpen herkennen, maar een strak, voorspelbaar schema verwachten vóór de zes maanden is een recept voor een mentale inzinking. Ze groeien zó snel, dat op het moment dat je een routine hebt, ze een sprongetje maken en alles weer wordt gereset. Focus eerst op overleven, en dan pas op schema's.

Moet ik hun kleertjes echt wassen met speciaal babywasmiddel?
Tenzij je baby klinisch gediagnosticeerd is met eczeem of een extreem gevoelige huid heeft, is een standaard neutraal wasmiddel meestal helemaal prima. Het belangrijkste is dat je zwaar geparfumeerde wasverzachters overslaat; deze kunnen hun huid irriteren en verpesten bovendien het absorberende vermogen van de kleding en handdoeken.