Lieve postpartum ik: Over tranen, zweet en de kraamtranen

Lieve Sarah van vier jaar geleden,

Ik weet precies waar je nu bent. Je zit op de rand van de grijze badmat in de gastenbadkamer om 03:14 's nachts. Je draagt dat voedingstopje dat hevig ruikt naar zure melk en oud kopergeld, en je snikt. Je huilt niet zomaar, je hapt letterlijk naar adem, en de reden dat je huilt is omdat mijn man — god zegen hem, hij bedoelt het goed, echt waar — je gisteren om 6 uur 's ochtends een kop koffie bracht en je je net herinnerde dat er een stukje van de mok af was, wat natuurlijk betekent dat hij niet meer van je houdt en de wereld vergaat.

Je bent zo moe dat je tanden pijn doen. Je zweet alsof je net een marathon in een moeras hebt gelopen. Trouwens, waarom heeft niemand ons gewaarschuwd voor dat nachtzweten na de bevalling? Ik werd echt doorweekt wakker en dacht dat Leo op mijn borst had geplast, maar nee, het was gewoon mijn eigen lichaam dat me in de steek liet.

Maar goed, mijn punt is: ik schrijf je vanuit de toekomst om je te vertellen dat deze absolute psychologische vrije val waar je nu in zit? Dat is normaal. Het zijn de babyblues, en het gaat over. Uiteindelijk.

Wanneer je hersenchemie gewoon haar koffers pakt en vertrekt

Mijn verloskundige vermeldde tijdens een van die gehaaste afspraken in het derde trimester wel vaag dat mijn hormonen na de bevalling zouden dalen. Maar ze zei het op zo'n ontzettend luchtige toon, alsof ze zei: "Oh, je zult misschien een beetje huilerig zijn!" Ze liet het klinken als een glooiende helling, dat je je misschien een beetje nostalgisch zou voelen of zoiets.

Het is geen helling. Het is van een biochemische klif vallen. Wat ik er vaag van begrijp — en eerlijk gezegd is mijn brein jaren later nog steeds een beetje een warboel — is dat je oestrogeen- en progesteronspiegels torenhoog zijn als je zwanger bent, en op het moment dat de placenta eruit is, kelderen ze naar nul. Bovendien mompelde de huisarts iets over een tragere schildklier? Ik ken de exacte wetenschap erachter niet, maar het komt erop neer dat je lichaam in twaalf uur tijd verandert van een weelderige, met hormonen gevulde kas in een dorre woestijn. Dus ja, je gaat huilen om een hondenvoer-commercial. Je gaat huilen omdat de baby slaapt. Je gaat huilen omdat de baby wakker is.

Mijn moeder probeerde me eigenlijk op te vrolijken door me een foto te appen van een oude babyblues-strip die ze uit de zondagskrant had geknipt — je kent het wel, met die uitgeputte ouders met wallen onder hun ogen — en oh god, ik keek ernaar en begon alleen maar harder te huilen, want ik dacht: DAT BEN IK, IK BEN EEN WANDELENDE STRIP VAN WANHOOP. Het was niet echt het troostende moment dat ze in gedachten had.

Die keer dat ik dacht dat het kraanwater vergiftigd was

En omdat je hormonen helemaal uit balans zijn, klampt je angst zich vast aan de meest waanzinnige dingen. Ik herinner me dat ik in het donker op mijn telefoon zat te scrollen terwijl de borstkolf dat vreselijke, ritmische toetergeluid maakte — honk, honk, honk — en ik in een rabbit hole belandde over het 'blauw-babysyndroom'.

Heb je hier wel eens van gehoord? Het is schijnbaar een ongelooflijk zeldzame aandoening waarbij, als je water uit een eigen waterput met te veel nitraten gebruikt om flesvoeding te maken, de huid van de baby letterlijk blauw kan kleuren door zuurstoftekort. Ik heb drie uur lang lopen hyperventileren, er volledig van overtuigd dat onze baby blauw zou worden, waarbij ik het feit negeerde dat WE IN EEN WOONWIJK WONEN MET NORMAAL KRAANWATER. De kinderarts lachte me letterlijk uit toen ik de huisartsenpost belde. Ze zei: "Sarah, leg je telefoon alsjeblieft in een andere kamer." Postpartum angst is een heftig goedje. Laten we... gewoon nooit meer aan putwater denken, oké?

Mijn humeur proberen te fixen met interieurdesign

Tijdens die eerste paar weken besteedde ik veel tijd aan het staren naar de muren van de babykamer. We hadden het in deze heel specifieke, zachte babyblauwe kleur geverfd, omdat een of ander Pinterest-artikel me had verteld dat het wetenschappelijk bewezen was dat het de hartslag van een baby zou verlagen en hun zenuwstelsel zou kalmeren. En eerlijk gezegd? Het boeide de baby helemaal niks. Leo wilde gewoon krijsen tot hij paars aanliep.

Maar de kleur kalmeerde eigenlijk vooral mij. Dan stond ik in die rustgevende blauwe kamer met dat mooie babyblauwe jurkje met bloemen in mijn handen, dat ik amper een maand daarvoor op mijn babyshower had gedragen. Ik herinner me dat ik naar dat jurkje staarde alsof het van een overleden vrouw was. Wie was zij? Ze had haar haar prachtig geföhnd, droeg hakken en dacht dat ze "zou slapen als de baby sliep." Wat een idioot. Nu was ik gewoon een wandelende melkmachine in volwassen luiers.

Omdat ik niet in mijn pre-zwangerschapskleding paste en 90% van de dag vastzat onder een slapende baby, begon ik te doen wat elke rationele, slaapverstoken millennial doet: ik ging online shoppen voor de baby. Als ik me niet mooi kon voelen, kon de omgeving van mijn baby in ieder geval esthetisch verantwoord en duurzaam zijn, toch?

Ik kocht uiteindelijk de Beren Bijtring met Rammelaar van Kianao, en heel eerlijk, dit ding werd mijn reddingsboei een paar maanden later toen Leo tandjes begon te krijgen. Elke ouder kent die pure hel waarbij je kind agressief op je sleutelbeen kauwt omdat zijn tandvlees pijn doet. Dit beertje was zó perfect. Het heeft een lichtblauwe, gehaakte katoenen bovenkant die paste bij de babykamer, en een natuurlijke beukenhouten ring. Ik vond het geweldig omdat het niet leek op een schreeuwerig stuk plastic afval dat mijn woonkamer overnam, en Leo was compleet geobsedeerd door de textuur. Ik heb echt een levendige herinnering aan het moment dat ik eindelijk een kop koffie kon drinken die nog daadwerkelijk heet was, terwijl Leo vrolijk twintig minuten lang op deze houten beer zat te knagen. Het was een kleine overwinning, maar de kraamtijd is letterlijk gewoon een reeks van kleine overwinningen overleven.

Aan de andere kant kocht mijn schoonmoeder voor ons de Blauwe Vos in het Bos Bamboe Babydeken. En kijk, hij is objectief gezien prachtig. De Scandinavische bosprint is schitterend, en hij is gemaakt van dat waanzinnig zachte biologische bamboespul. Maar eerlijk? Hij was bijna té mooi. Mijn kind was namelijk een fontein van spuug en mysterieuze lichaamsvloeistoffen, en ik was doodsbang om deze luxueuze biologische stof te verpesten. Ik betrapte mezelf erop dat ik hem in de kast verstopte en bewaarde voor "leuke uitstapjes" die letterlijk nooit plaatsvonden, omdat een pasgeboren baby meenemen naar de supermarkt aanvoelde als het plannen van een militaire operatie. Dus hij lag daar maar, mooi te zijn en me schuldig te laten voelen omdat ik hem niet gebruikte.

We hebben uiteindelijk veel meer gebruik gemaakt van een simpelere Biologisch Katoenen Babydeken die we nog hadden liggen, vooral omdat die wat robuuster aanvoelde toen ik hem als geïmproviseerde spuugdoek op de bank gebruikte.

Als jij ook wanhopig op je telefoon scrolt om 3 uur 's nachts, gevangen onder een baby, kun je gerust eens kijken naar wat echt zachte, gifvrije babydekens en spullen in Kianao's babydekencollectie. Naar mooie dingen kijken voelt op z'n minst productief, toch?

Is het het normale soort huilen of het foute soort?

Dit is wat ik heel graag had willen weten toen ik op die badmat zat: er zit een einddatum op de babyblues.

Mijn huisarts legde me uiteindelijk uit dat het pure, overweldigende huilen — het soort waarbij je een lepel laat vallen en het voelt alsof het universum je bloedlijn persoonlijk heeft vervloekt — meestal piekt rond dag vier of vijf, en na ongeveer twee weken zou moeten beginnen af te nemen.

Als je de grens van twee weken bereikt en nog steeds het gevoel hebt dat je op de bodem van een donkere put zit, of als je je compleet verdoofd en robotachtig voelt alsof je je leven door een vies raam ziet afspelen... dan is dat geen babyblues meer. Op dat moment neigen we richting een postnatale depressie (PPD) of postpartum angststoornis (PPA). Ik prijs mezelf zo gelukkig dat mijn blues uiteindelijk verdwenen, maar mijn zus had een postnatale depressie bij haar eerste, en het was hartverscheurend om te zien hoe ze zich er doorheen probeerde te slaan. Je krijgt geen medaille voor lijden in stilte, meiden. Serieus.

Dus hoe overleef je die crash echt zonder gek te worden?

Je moet de baby letterlijk gewoon aan je man geven, een kolf of een flesje kunstvoeding pakken, en jezelf opsluiten in een donkere kamer voor vier ononderbroken uren slaap. Want als je niet minstens een paar uur REM-slaap aan elkaar weet te knopen, verliest je brein gewoon compleet het vermogen om menselijke emoties te reguleren. Oh, en verwijder ook een maand lang Instagram van je telefoon, zodat je stopt met kijken naar die agressief beige influencers die beweren dat ze "zo genieten van de newborn bubbel", terwijl jij letterlijk aan het bloeden bent in kraamverband. Bescherm gewoon... je rust. Het is rommelig, het is luidruchtig, en het is oké als je er niet elke seconde van geniet.

Het komt goed met je. Beloofd. Drink wat water. En zeg misschien tegen je man dat hij de koffie morgen iets sterker moet zetten.

Voordat je 's avonds laat in een nieuwe Google-paniekaanval verzeild raakt: haal even diep adem. Als je behoefte hebt aan milde, duurzame spulletjes voor je baby die niet bijdragen aan de visuele chaos in je huis, neem dan eens een kijkje bij Kianao's biologische bijtspeeltjes. Je doet het fantastisch.

De Rommelige Postpartum FAQ

Hoe lang gaan deze stemmingswisselingen duren?

Oké, vanuit mijn totaal onwetenschappelijke maar wel zelf ervaren perspectief (en wat mijn verloskundige zei): de babyblues slaan het hardst toe in die eerste week, wanneer je melkproductie op gang komt en je hormonen kelderen. Tegen het einde van de tweede week zou het over moeten zijn. Als je een maand verder bent en nog steeds elke dag huilt of je volkomen wanhopig voelt, bel dan je huisarts. Alsjeblieft. Wacht niet gewoon tot het zich magisch vanzelf oplost.

Kunnen vaders ook babyblues krijgen?

Serieus, ja! Ik dacht dat mijn man zich gewoon aanstelde toen hij rond week drie super chagrijnig werd, maar blijkbaar verwoesten het slaapgebrek en de stress van het in leven houden van een piepklein mensje ook hun hormonen. Hun testosteron daalt en ze raken overprikkeld. Dus ja, niemand in huis functioneert op de volle 100%.

Wacht, hoe zat dat met putwater en blauwe baby's?!

Oh god, het spijt me dat ik er überhaupt over begonnen ben. Als je een eigen waterput hebt, laat je water dan gewoon testen op nitraten voordat je er flesvoeding mee mengt. Baby's kunnen nitraten namelijk niet goed verwerken en het tast hun zuurstof aan. Maar als je gewoon kraanwater hebt zoals 90% van ons, verspil hier dan echt geen enkele hersencel aan. Ga je maar weer zorgen maken over slaapregressies.

Doet de kleur van de babykamer serieus iets met hun humeur?

Kijk, de experts zeggen dat zachte blauw- en groentinten "kalmerend werken voor het zich ontwikkelende zenuwstelsel", en daarom koopt iedereen pastelkleurige spullen. Maar eerlijk gezegd? In die begindagen is de baby eigenlijk gewoon een aardappel die maar twintig centimeter ver kan zien. De kamer blauw verven is vooral voor jou, zodat je een visueel rustige plek hebt om te zitten terwijl je ze om 4 uur 's nachts in slaap wiegt. Kies kleuren waardoor je je minder knettergek voelt.