De 'roze wolk' mythe: zo overleef je het eerste jaar

Ik zit op de rand van een krakende schommelstoel om 04:17 uur 's nachts, terwijl mijn oudste, Wyatt, zijn rug kromt als een wilde kat die net in koud water is gedompeld. Ik herinner me nog hoe ik daar in het donker stond, met een vage geur van zure melk en pure wanhoop, en besefte dat ik volledig was voorgelogen door de popcultuur. Mijn hele zwangerschap had ik dat klassieke Mariah Carey-nummer in mijn hoofd, wegdromend over hoe lief en magisch het moederschap zou zijn. Maar proberen die always be my baby lyrics te neuriën voor een gillende, paars aangelopen aardappel die net zijn darmen heeft ingezet als wapen tegen een schoon ledikantlaken, voelt als een zieke grap.

Ga er in geen enkel geval vanuit dat die geromantiseerde liedjes ook maar iets te maken hebben met het echte ouderschap. Als je denkt dat The Ronettes zongen over borstkolven, bloedende tepels en berg toen ze de originele be my baby lyrics zongen, dan heb je het goed mis.

Je besteedt negen maanden aan het inrichten van de babykamer, het opvouwen van piepkleine sokjes die toch nooit aan hun voetjes blijven zitten, en je kijkt naar je buik terwijl je denkt: mijn baby gaat straks zo heerlijk vredig slapen in dit prachtige wiegje. Trap er niet in. Mijn moeder zwoer hoog en laag dat een beetje whisky op het tandvlees en een zware gehaakte deken in 1982 alles oploste, wat waarschijnlijk de reden is dat onze generatie zo angstig is. Ik hou van mijn oma, maar de helft van haar advies zou me vandaag de dag in de babygevangenis doen belanden. Wij proberen hier gewoon deze kleine mensjes in leven te houden, terwijl we draaien op drie minuten onderbroken REM-slaap en een kop koffie die we al vier keer hebben opgewarmd in de magnetron. Ik zal maar eerlijk tegen je zijn—dat eerste jaar is een overlevingsstrijd, en je doet maar wat.

Die eerste week thuis was een letterlijke koortsdroom

Mijn dokter probeerde uit te leggen dat menselijke baby's eigenlijk veel te vroeg geboren worden, want als ze nog langer zouden blijven zitten, zou ons bekken verbrijzelen. Dus hier in die koude, heldere, luide wereld, raken ze volledig in paniek. Ze hield een heel betoog over het "vierde trimester" en vertelde me dat ik de baarmoeder moest nabootsen. Er is blijkbaar een of andere bekende slaapdokter die deze vijf stappen promoot om ze te kalmeren, iets met inbakeren, sussen, wiegen en wat dan ook.

Ze noemde dat ze maar in blokken van twee tot vier uur slapen, wat me destijds in de oren klonk als een wrede spelfout, maar uiteindelijk nog enorm optimistisch bleek te zijn. Wyatt werd zijn eerste week elke vijfenveertig minuten wakker, en ik bracht de helft van de nacht door huilend in een spuugdoekje, me afvragend wat ik in vredesnaam met mijn leven had gedaan. Het eindigt er gewoon mee dat je ze in een soort dwangbuis inbakert terwijl de white noise-machine oorverdovende ruis produceert om je eigen gehuil te overstemmen, biddend dat ze lang genoeg blijven liggen zodat jij je tanden kunt poetsen.

En veilig slapen? Dat stampen ze erin in het ziekenhuis. Rugligging is het beste, in een volledig leeg ledikant. Het ziet eruit als een kleine babygevangenis, maar het is altijd nog beter dan elke vijf minuten badend in het zweet wakker worden om te checken of een pluche beer ze niet aan het verstikken is. Het is doodeng, maar je went vrij snel aan die kale bedjes-look.

Doorkomende tandjes zijn eigenlijk een gijzelingssituatie

Rond de vier maanden, net als je denkt dat je het misschien gaat overleven, begint het kwijlen. Het was alsof er een lekkende kraan in Wyatts mond was geïnstalleerd. Hij veranderde in een boze kleine bever die op de rand van mijn nep-houten salontafel, mijn schouder, de staart van de hond en noem maar op probeerde te knagen. Doorkomende tandjes zijn meedogenloos, en ze snappen niet waarom hun gezichtje pijn doet. Ik heb zoveel geld verspild aan van die domme met water gevulde plastic ringen van de drogist, die vies en plakkerig werden zodra ze de vloer raakten.

Toen kocht ik eindelijk de Panda Bijtring van Kianao. Jongens, dit ding was de enige reden dat we november van dat jaar hebben overleefd. Er zitten van die kleine, getextureerde, bamboe-achtige bobbeltjes op waar hij helemaal op los ging. Ik legde het tien minuutjes in de koelkast terwijl ik een boterham voor mezelf smeerde, en als ik het hem teruggaf, kocht die koude siliconen me op z'n minst dertig minuten pure rust.

Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen, dus je hoeft je geen zorgen te maken over giftige troep, en voor een prijs waarvan ik niet in huilen uitbarstte. Hij is plat genoeg zodat zijn onhandige knuistjes hem daadwerkelijk vast konden houden zonder hem op zijn eigen gezicht te laten vallen, wat echt een overwinning is. Ik koop er nu letterlijk een voor elke babyshower waar ik naartoe ga, want ik weiger mijn vriendinnen te laten lijden zoals ik heb gedaan.

Waarom ik alle chique, stugge outfits heb weggegooid

Voordat ik kinderen had, kocht ik van die schattige linnen tuinbroekjes en bloesjes met knoopjes voor baby's. Gooi ze in de prullenbak. Ik heb door schade en schande geleerd dat wanneer er een gigantische poepexplosie plaatsvindt in een krap hoekje van een restaurant, je kleding nodig hebt die je kunt aftrekken als een trainingsbroek met drukknopen. Er is niets ergers dan proberen een mosterdgele, met poep besmeurde trui over het hoofdje van een krijsende baby te trekken.

Dat is precies waarom ik het Biologisch Katoenen Baby Rompertje uit onze winkel praktisch aan het hamsteren ben. Het heeft van die geniale envelophalsjes, wat betekent dat je het hele ding over hun schouders en voetjes naar beneden kunt trekken, in plaats van die hele smeerboel door hun haren te moeten slepen. Het rekt enorm mee, voelt superzacht aan en wordt niet vreemd stijf en kriebelig nadat het mijn agressieve intensieve wasprogramma's heeft overleefd.

Bovendien betekent biologisch katoen dat er geen rare chemische kleurstoffen zijn die hun huidje irriteren. Mijn tweede kind had vreselijk eczeem, en goedkope synthetische stoffen zorgden voor van die boze rode vlekken. Iets meer uitgeven aan puur katoen heeft me op de lange termijn geld bespaard op dure voorgeschreven crèmes. Voor dertig euro of wat het ook is, is het redden van mijn gezond verstand tijdens het verschonen op een openbaar toilet elke cent waard.

Het speelgoed dat er mooi uitziet versus wat ze écht gebruiken

Laten we het even hebben over de trend van beige, houten speelgoed. We willen allemaal dat de babykamer eruitziet als een perfect samengesteld Pinterest-bord, en ik ben zelf ook schuldig. Ik kocht de Regenboog Houten Babygym voor mijn tweede kind omdat ik het idee van wéér een luid, knipperend plastic gedrocht dat mijn woonkamerkleed overnam, niet kon verdragen. Het is ontegenzeggelijk prachtig. Het hout is glad, de kleine hangende diertjes zijn esthetisch verantwoord en het doet geen pijn aan je ogen om ernaar te kijken.

Maar als ik heel eerlijk ben? Mijn dochter sloeg misschien tien minuten per dag tegen de kleine houten ringen voordat ze besloot dat de lege kartonnen doos in de keuken veel fascinerender was. Het is een prachtig item en het vloekt niet met je interieur, maar verwacht niet dat het op magische wijze een huilende baby twee uur lang kan vermaken. Het doet zijn werk, ziet er mooi uit en is perfect voor een foto, maar soms willen ze gewoon liever op je autosleutels kauwen.

Als je momenteel verdrinkt in gerichte advertenties en probeert uit te zoeken wat je écht nodig hebt in tegenstelling tot wat het internet je vertelt te kopen, neem dan een kijkje in onze babyuitzet collectie en houd het bij de absolute basis. Bewaar de rest van je geld voor een enorme bak koffie.

Mijn dokter zei me dat ik die verdomde telefoon moest wegleggen

We Googelen allemaal elk kriebelhoestje, spiertrekje en vreemde poepkleur. Ik weet nog dat ik om 2 uur 's nachts in paniek raakte toen ik mijlpaalschema's opzocht, omdat Wyatt zich niet precies omrolde op de dag dat het volgens het internet zou moeten. Ik zat ook te stressen over voedingsschema's en las een of andere overheidssite die beweerde dat ze precies elke twee uur de klok rond moeten eten. Ik had serieus een wekker gezet om een slapende baby wakker te maken om een fles in zijn mond te duwen.

Mijn dokter keek me uiteindelijk aan tijdens zijn zesmaanden-controle en zei: "Jess, klap die laptop dicht." Ze zei dat ik naar de baby moest kijken, niet naar de klok. Als hij om zich heen zoekt en op zijn knuistjes zuigt, geef hem dan te eten. Als hij in diepe rust is, laat hem slapen. Ze gaan uiteindelijk allemaal lopen, ze gaan uiteindelijk allemaal praten. De AAP heeft blijkbaar een strenge regel van nul schermtijd voor baby's onder de 18 maanden, wat fantastisch klinkt in theorie. Het is een geweldige regel totdat je buikgriep hebt, je man aan het werk is en je een iPad met dansende groenten nodig hebt om gewoon in alle rust te kunnen overgeven. Ik probeer de schermtijd te beperken en in plaats daarvan gewoon mijn dag tegen ze te vertellen terwijl ik de was opvouw. Het maakt ze toch niet uit wat je zegt, ze vinden het gewoon fijn om je stem te horen.

De grote badkuip-glijbaan

Ik dacht altijd dat ik mijn kinderen elke avond moest schoonboenen alsof ze net klaar waren met een dienst in een steenkoolmijn. Wat blijkt? De huid van een pasgeborene is ontzettend kwetsbaar. Een of ander medisch artikel dat ik om 3 uur 's nachts doorlas, zei dat baby's eigenlijk maar twee of drie keer per week in bad hoeven, anders droog je hun huidje alleen maar uit en nodig je een hele reeks uitslagproblemen uit.

Ik was zó opgelucht. Een glibberige, boze pasgeboren baby wassen met een spons terwijl het navelstompje er nog aan zit, is doodeng. Je houdt ze gewoon vast als een natte rugbybal en bidt dat je ze niet laat vallen. Sla die dagelijkse badjes maar helemaal over. Een wasbeurt met een warm washandje is meer dan genoeg voor de eerste paar maanden.

Je brein gaat hele vervelende spelletjes met je spelen

Laten we het even hebben over mentale gezondheid na de bevalling, want niemand had me gewaarschuwd hoe donker het kan worden. Slaaptekort is een letterlijke martelmethode, en als je elk uur wakker wordt, stopt je brein met functioneren. Mensen roepen maar al te graag die onzin van "slaap wanneer de baby slaapt". Wanneer moet ik de kolfonderdelen dan afwassen, Loretta? Wanneer moet ik eten? Wanneer kan ik wezenloos naar de muur staren en mijn levenskeuzes overdenken?

Ik las ergens van een steungroep voor mentale gezondheid dat alles tien keer langer duurt met een pasgeboren baby. Dat is het meest accurate medisch-gerelateerde advies dat ik ooit heb gekregen. De deur uitgaan om melk te kopen duurt twee uur en drie outfitwissels. Wees een beetje mild voor jezelf. Je bent aan het herstellen van een ingrijpende medische gebeurtenis terwijl je een hulpeloos wezentje in leven houdt. Het huis zal een rampzalige bende zijn. De was zal vier dagen lang in de droger blijven liggen. Laat het maar gewoon gebeuren.

Je moet die ingewikkelde gadgets echt gewoon negeren en kleding pakken die echt met je meewerkt. Bekijk de biologische babykleding van Kianao, zodat je de volgende onvermijdelijke luierexplosie kunt overleven met in ieder geval nog een klein beetje van je waardigheid intact.

Rommelige antwoorden op je nachtelijke vragen

Waarom wordt mijn baby wakker zodra ik hem neerleg?

Omdat ze het weten, jongens. Ze bezitten een ingebouwde radar die detecteert wanneer jouw lichaamswarmte verdwijnt. Bovendien zijn ledikantmatrasjes koud en plat. Probeer de lakentjes een paar minuten voor te verwarmen met een kruik voordat je ze neerlegt (en haal de kruik eruit voordat de baby erin gaat, uiteraard). Soms fopt dit ze net lang genoeg zodat jij als een ninja de kamer uit kunt sluipen.

Moet ik die spenen écht elke dag uitkoken?

Kijk, de boeken zeggen ja, je moet alles constant steriliseren. Ik kookte ze religieus uit tijdens de eerste maand met mijn oudste. Tegen de tijd dat kind nummer drie er was? Als het speentje op mijn eigen woonkamerkleed viel, veegde ik het gewoon af aan mijn spijkerbroek en stopte ik het weer terug. Gebruik je eigen gezonde verstand, afhankelijk van waar het terecht is gekomen. Als het op de vloer bij de supermarkt valt, moet je hem absoluut wassen, maar als hij in je eigen bed valt, is het waarschijnlijk prima.

Hoe weet ik of ze tandjes krijgen of gewoon chagrijnig zijn?

Het is een leuk raadspelletje waarbij de hoofdprijs nul slaap is! Voor ons waren de overduidelijke signalen de absolute liters kwijl, lichte verhoging, en dat ze op hun eigen handjes kauwden als op een maïskolf. Als ze agressief in de flessenspeen bijten in plaats van te drinken, pak dan die panda bijtring en ga bidden.

Is biologische kleding serieus dat extra geld waard?

Ik dacht altijd dat het gewoon oplichterij was voor rijke moeders op Instagram. Maar na de heftige huiduitslag van mijn middelste dochter, ben ik overstag gegaan. Conventioneel katoen wordt bespoten met zoveel chemische troep, en baby's hebben een huidje zo dun als papier. Door minder, maar wel kwalitatief hoogwaardige biologische kledingstukken te kopen, bespaarde ik uiteindelijk een hoop stress en de eigen bijdrage voor hormoonzalfjes.

Wanneer wordt dit in hemelsnaam makkelijker?

Ik vind het rot om te moeten zeggen, maar het wordt niet makkelijker—het wordt gewoon anders. De pasgeboren fase is fysiek uitputtend, maar peuters zijn emotioneel uitputtend. Je ruilt de slapeloze nachten in voor onderhandelingen met een driejarige terrorist die gilt omdat je zijn boterham in driehoekjes hebt gesneden in plaats van vierkantjes. Maar je past je aan, je wordt sterker, en uiteindelijk slapen ze door de nacht heen. Hou vol.