Wat een vogelzoektocht om 3 uur 's nachts me leerde over het overleven van de kraamtijd

Ik stond om 3:14 uur 's nachts in de keuken in de oude studentenjoggingbroek van mijn man, met een ondefinieerbare korst op de linkerknie, en ik trilde van het soort uitputting waar je tanden pijn van gaan doen. Leo was toen een week of vier oud en krijste alsof ik zijn voorouders persoonlijk had beledigd. Maya, die drie was, sliep gelukkig, maar mijn man Mark was wakker en zat in het donker aan het kookeiland, badend in het blauwe licht van zijn telefoon.

"Wat ben je in vredesnaam aan het doen," siste ik over het geluid van Leo's ritmische gehuil heen. Mark keek niet op. Hij mompelde alleen iets dat precies klonk als "desert eagle baby eagle."

Ik staarde hem aan. Wat in hemelsnaam is dat, dacht ik, een of andere zeldzame bedreigde woestijnvogel? Omdat mijn hersenen compleet doorgebrand waren, pakte ik mijn eigen telefoon en begon blindelings te googelen, in de hoop dat schattige dierenplaatjes mijn bloeddruk zouden verlagen. Blijkt het dus een gigantisch handkanon van een vuurwapen uit jaren '90 actiefilms te zijn. Typisch Mark. Maar omdat ik door slaapgebrek toch niet goed meer kon spellen, vulde Google automatisch feitjes aan over echte baby-arenden. En zo zat ik uiteindelijk een uur lang op de koude keukentegels te lezen over vogelbiologie, terwijl Leo eindelijk op mijn borst in slaap viel.

Voor die nacht dacht ik dat ik faalde. Ik dacht dat het voor-en-na van kinderen krijgen eruit hoorde te zien als een luierreclame—je weet wel, voordat je ze hebt ben je egoïstisch, en daarna verander je in een stralende, capabele aardgodin die intuïtief aanvoelt waarom zo'n minimensje huilt. Maar het lezen over deze enorme roofvogels veranderde eerlijk gezegd mijn hele kijk op de absolute chaos waarin we leefden. We zijn geen stralende godinnen. We zijn gewoon gestreste dieren die proberen onze nakomelingen in leven te houden in een wel heel wankel nest.

We namen een nestblijvend hoopje mee naar huis

Mijn dokter, Dr. Aris, had tijdens onze tweewekencontrole wel iets gemompeld over het "vierde trimester", maar ik was zo druk bezig om te voorkomen dat Leo de onderzoekstafel zou onderplassen dat ik het niet echt in me opnam. Hoe dan ook, het punt is: menselijke baby's worden eigenlijk halfbakken geboren. Ik las dat baby-arenden worden geboren in een staat die "nestblijvend" heet. Probeer je dat maar eens voor te stellen. Het betekent dat ze 100% volkomen hulpeloos geboren worden. Ze kunnen hun gigantische hoofden niet overeind houden, ze zien nog niet scherp, ze kunnen hun eigen lichaamstemperatuur niet regelen en ze zijn volledig afhankelijk van hun ouders om niet dood te vriezen.

Dat lezen voelde alsof er een fysiek gewicht van mijn schouders viel. Leo was niet moeilijk. Hij was nestblijvend.

Ik keek wel eens naar Leo en vroeg me af waarom hij niet gewoon vredig in zijn wiegje kon liggen zonder te gillen zodra de lucht zijn huid raakte. Maar hij kón het letterlijk niet. Zijn biologie schreeuwde dat hij dood zou gaan als een gigantisch roofdier hem niet met warmte zou omhullen. Zijn huidje was die eerste paar maanden ook zo ontzettend gevoelig, gewoon constant boos, rood en schilferig. Ik dacht dat ik iets verkeerd deed met mijn wasmiddel. Uiteindelijk kocht ik midden in de nacht in paniek het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen voor Baby's van Kianao, omdat iemand op een forum zei dat synthetische stoffen eigenlijk hetzelfde zijn als je baby in een plastic zak wikkelen.

Oh man, dat was serieus de beste aankoop van het hele jaar. Het biologische katoen bevatte geen rare chemische kleurstoffen en het was zo zacht dat Leo eindelijk stopte met kronkelen als een piepklein verbrand wormpje telkens als ik hem aankleedde. Bovendien had het van die envelophalsjes, dus als hij een enorme spuitluier had—wat dagelijks gebeurde—kon ik het hele rompertje naar beneden trekken over zijn beentjes in plaats van chemisch afval over zijn gezicht te sleuren. MAAR GOED.

Mark en de nachtdienst

Voordat we kinderen kregen, hadden Mark en ik van die ietwat arrogante gesprekken over hoe we het ouderschap 50/50 gingen verdelen. Volledige gelijkheid in de taken. We waren zo naïef, ik word er bijna onpasselijk van.

Blijkbaar doen zeearenden dit echt. Ze blijven hun hele leven bij elkaar en zijn heel erg van de gelijkheid. Zowel de moeder als de vader broeden om de beurt op de eieren, hoewel ik ergens las dat de moeder alsnog het grootste deel van de nachtdienst op zich neemt. Dus zelfs in het dierenrijk is het de moeder die om 3 uur 's nachts wakker is. Typisch. Maar ze jagen wel allebei en ze bouwen ook samen het nest.

Ik dacht dat Mark en ik ook zo zouden zijn. Hier is een kort lijstje met dingen waarvan ik, voordat ik écht een baby had, dacht dat ze bij 50/50 ouderschap hoorden:

• We zouden de baby perfect om en om in slaap wiegen.
• Hij zou intuïtief weten wanneer de billendoekjes op waren, zonder dat ik hem daarover een passief-agressief appje hoefde te sturen.
• We zouden samen lachend de meubeltjes voor de kinderkamer in elkaar zetten met een akoestische folk-playlist op de achtergrond.

In werkelijkheid is 50/50 ouderschap een illusie. Het bestaat gewoon uit twee mensen die aan het verdrinken zijn en af en toe een emmertje aan de ander doorgeven. Mark heeft het geprobeerd, echt waar. Hij zette een gigantische Ikea-commode in elkaar waar hij drie dagen over deed, en klaagde vervolgens een maand lang over zijn onderrug. Eigenlijk probeerden we een arendsnest te bouwen, maar in plaats van takjes gebruikten we inbussleutels en opgekropte frustratie.

Ik weet nog hoe ik probeerde om ons "nest" te laten lijken op van die perfecte Montessori-speelkamers op Instagram. Ik kocht de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dieren Speeltjes omdat het perfect bij de stijl van onze woonkamer paste. Hij is ook echt prachtig, gemaakt van duurzaam hout en compleet vrij van giftige stoffen. Maar ik zal helemaal eerlijk zijn—de eerste drie maanden staarde Leo alleen maar naar de kleine houten olifant alsof het beest hem geld schuldig was. Hij reikte er niet naar. Hij deed er niks mee. Hij lag er gewoon als een hoopje mens. Ik was zó bang dat hij een achterstand in zijn ontwikkeling had. Maar nogmaals, nestblijvend! Hij probeerde gewoon uit te vogelen hoe zijn eigen ogen werkten. Uiteindelijk begon hij er rond de vier maanden tegenaan te slaan en te lachen, wat geweldig was, maar heel lang was het vooral een hele mooie houten boog boven een gillende aardappel.

Mocht je je momenteel ook verstoppen in de badkamer op zoek naar iets wat jouw wilde welpen letterlijk vijf minuten kan afleiden zodat jij je tanden kan poetsen, neem dan eens een kijkje in Kianao's collectie biologisch babyspeelgoed. Maar stel je verwachtingen over dat ze met twee maanden al zelfstandig spelen wel even bij. Dat je het weet.

Kleine scherpe klauwtjes ontwijken tijdens het eten

Oké, dit is het feitje waardoor ik oprecht hardop moest lachen in die donkere keuken. Als arendouders hun jongen voeren, zijn de kleintjes zo wankel en agressief dat ze wild om zich heen slaan met hun vlijmscherpe snavels. Om te voorkomen dat ze blind worden, hebben de ouders een ingebouwd, doorzichtig ooglid dat een knipvlies wordt genoemd. Dit schuiven ze tijdens het voeden als een veiligheidsbril over hun ogen.

IK HEB DIT VLIES NODIG.

Toen Maya met zes maanden tandjes kreeg, leek het voeden of het geven van de fles op worstelen met een das. Ze klauwde in mijn borst, kneep in het zachte stukje huid onder mijn arm, en probeerde haar hele vuist in mijn neus te proppen terwijl ze agressief kauwde op alles binnen een straal van vijf kilometer. Ik dacht dat de pasgeboren fase fysiek zwaar was, maar de tandjesfase bereikt een heel nieuw niveau van lichamelijk letsel.

Uiteindelijk kochten we de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe. Het was... prima. Zeg maar, het hielp absoluut omdat de siliconen voedselveilig waren en ik het in de vaatwasser kon gooien, wat een enorme overwinning is als je huis eruitziet alsof er een bom ontploft is. Door de platte vorm kon ze hem ook écht vasthouden zonder hem elke vier seconden te laten vallen. Ze knaagde met angstaanjagende intensiteit op de oren van die panda. Maar laten we eerlijk wezen, de helft van de tijd kauwde ze nog steeds het liefst gewoon op mijn schouder.

Ze hebben ook zoiets dat een krop wordt genoemd, die baby-arenden. Dat is een buideltje onder hun kin waarin vlees wordt bewaard, en als het vol is, puilt het zichtbaar uit. Het deed me denken aan Leo na een flinke voeding om 4 uur 's nachts, helemaal 'melkdronken' met een keihard, uitpuilend buikje, volledig in katzwijm. Voordat we kinderen kregen dacht ik dat een baby voeden een hele serene, prachtige hechtingservaring zou zijn. Erna? Toen besefte ik dat het er vooral om gaat om calorieën in een hysterisch wezentje te proppen zonder zelf gewond te raken.

Laat ze maar op de vloer vallen

Dit was voor mij de ultieme voor-en-na onthulling. Toen ik Maya kreeg, mijn oudste, was ik zo'n helikopterouder. Ik was ZÓ vreselijk bang dat ze gewond zou raken. Als ze struikelde, ving ik haar op. Als ze een speeltje liet vallen, ontsmette ik het. Ik zat op een angstniveau waardoor ik het gevoel had dat ik elke afzonderlijke variabele in haar omgeving moest beheersen.

En toen las ik over hoe baby-arenden leren vliegen. Ze groeien echt bizar snel, en rond een week of 10 beginnen ze wat op takken rond te hoppen. En daarna springen ze gewoon. Maar hier komt het bizarste deel: tot wel 50% van hen mist de landing compleet en klettert rechtstreeks op de bosgrond.

Vijftig procent! De helft van de jongen hapt gewoon zand bij hun eerste poging.

En wat doen de ouders? Ze duiken er niet op af om ze terug het nest in te tillen. Ze raken niet in paniek. Ze laten ze gewoon op de grond zitten. De kleintjes leven wekenlang op de bosgrond, waar ze rondhuppen en hun vliegspieren trainen, terwijl de ouders vanuit de bomen voedsel naar beneden laten vallen totdat ze het onder de knie hebben.

Dat heet de grondfase. En het veranderde mijn manier van opvoeden bij Leo fundamenteel.

Tegen de tijd dat Leo leerde lopen, was ik zoveel meer vermoeid, maar ik voelde me ook zoveel vrijer. Toen hij zich optrok aan de salontafel, wankelde en achterover op het vloerkleed kieperde, hapte ik niet meer naar adem om vervolgens als een soort vliegende keep door de kamer te duiken, wat ik bij Maya wel deed. Ik nam gewoon een slok van mijn lauwe koffie en keek toe hoe hij zelf uitvogelde hoe hij moest omrollen om het opnieuw te proberen. Hij bracht echt een dikke maand door in zijn eigen menselijke grondfase, helemaal onder de stofpluizen, constant vallend en opstaand, om zo zijn spieren te trainen.

Ik stopte ermee om mijn kinderen bij elk wissewasje te willen redden. Want als een majestueus roofdier gewoon naar zijn kind in de modder kan kijken zo van: "Je komt er wel uit, hier heb je een dode vis," dan kan ik zeker mijn vierjarige tien minuten lang laten worstelen met zijn eigen klittenbandschoenen zonder in te grijpen.

We zijn allemaal gewoon vogels met betere koffie

Voordat ik kinderen kreeg, dacht ik dat opvoeden een wetenschap was. Ik dacht dat als ik de juiste boeken las en de juiste spullen kocht, ik vanzelf het geheim van doorslapen en perfecte mijlpalen zou ontdekken.

Sinds de komst van Maya en Leo ken ik de waarheid. We doen ook maar wat, bouwen onze rommelige nestjes, proberen niet blind te worden geprikt tijdens het avondeten, en hopen dat onze kinderen uiteindelijk leren hoe ze van de grond moeten komen. Het is chaotisch en uitputtend, maar er is ook iets heel erg moois aan de gedachte dat miljarden dieren precies hetzelfde aan het doen zijn in de bomen voor je raam.

Zit je op dit moment midden in het vierde trimester of de peuter-grondfase? Pak dan wat koffie, vergeef je partner dat hij te hard ademt en neem een kijkje bij Kianao's collectie duurzame babyspullen waar je kind geen huiduitslag van krijgt, en die niet de planeet verpesten waar ze later nog op rond moeten vliegen.

Vragen in het holst van de nacht, van vermoeide ouders

Worden baby's in vergelijking met dieren echt zó hulpeloos geboren?

Oh absoluut. Mijn dokter vertelde me eigenlijk dat menselijke baby's zo'n drie maanden te vroeg geboren worden, puur en alleen zodat dat gigantische hoofd nog door het geboortekanaal past. Wij zijn een nestblijvende soort, wat betekent dat ze volledig afhankelijk zijn. Dus als je schoonmoeder de volgende keer vraagt waarom je pasgeboren baby zichzelf nog niet kan troosten, kun je haar vertellen dat dit komt omdat het biologisch gezien gewoon een hulpeloos larfje is.

Is het normaal dat mijn baby alleen maar naar speelgoed staart zonder ermee te spelen?

Ja! Hemeltjelief, ik heb echt een vermogen uitgegeven aan schattig houten speelgoed en Leo negeerde het volkomen. In die eerste maanden proberen ze alleen maar licht en schaduw te verwerken. Uiteindelijk pakken ze heus wel die dure houten olifant om hem rechtstreeks in hun mond te stoppen, beloofd. Geef het gewoon tijd.

Hoe stop ik met helikopteren als mijn peuter leert lopen?

Denk aan de arenden op de bosgrond! Serieus, tenzij er een scherpe rand of een letterlijke afgrond in de buurt is: ga gewoon op je handen zitten. Ik moest mezelf bij Maya fysiek in bedwang houden, maar bij kind nummer twee besef je dat vallen op een vloerkleed eigenlijk alleen maar dataverzameling is voor die kleine hersentjes. Laat ze af en toe maar even een zandhappen.

Heb ik voor een pasgeboren baby écht biologische kleding nodig?

Luister, ik dacht oprecht dat het een overdreven marketingtruc was, totdat Leo's huid vol boze, rode vlekken zat van goedkoop polyester. De huid van een pasgeboren baby is flinterdun en neemt alles op. Zodra we overstapten op biologisch katoen, verdween de huiduitslag. Het is een van de weinige dingen waar ik nu écht geen concessies meer in wil doen.