Waarom het opvoeden van een zoet prinsesje een absolute, hilarische mythe is

Ik sta om 3:14 uur 's nachts in de keuken, in een badjas die sinds dinsdag geen wasmachine meer heeft gezien, in onderhandeling met een minimensje dat het op de een of andere manier voor elkaar heeft gekregen om gepureerde wortel in haar eigen gehoorgang te proppen. Tweeling A gilt met de akoestische kracht van een straalmotor, terwijl Tweeling B in de kinderwagen slaapt, zich totaal niet bewust van de chaos. Mijn tienernichtje had me eerder die avond ge-appt met de vraag of het hebben van een babymeisje net zoiets is als de ldshadowlady babyvlogs die ze op YouTube had gezien — allemaal pastelkleurige babykamers, esthetische koffietripjes en zacht, engelachtig gebrabbel.

Ik moest er zo hard om lachen dat ik bijna de kinderparacetamol uit mijn handen liet vallen.

Er heerst een hardnekkige, ietwat doorgedraaide mythe in de opvoedcultuur dat het opvoeden van meisjes betekent dat je tekent voor een leven vol verfijnde gevoeligheden en rustige theekransjes. Het is echt een mooie gedachte. Maar de realiteit van het opvoeden van vrouwelijke baby's is dat het wilde, beeldschone, angstaanjagende kleine honingdassen zijn die absoluut zullen proberen je ogen uit te krabben als je de melk niet snel genoeg overhandigt. Ze zijn niet schattig en breekbaar. Het zijn overlevers.

De grote slaapleugen

Onze huisarts, een pijnlijk vrolijke man genaamd Dr. Patel, vertelde ons bij de tweewekelijkse controle dat pasgeborenen zo'n zestien uur per dag slapen. Hij bracht deze informatie met een stralende glimlach, waardoor het klonk alsof we op het punt stonden om aan een luxueus, maandenlang kuuroord-retraite te beginnen. Wat hij voor het gemak wegliet, was dat deze slaap plaatsvindt in chaotische, onvoorspelbare uitbarstingen van veertig minuten, meestal terwijl de baby over je sleutelbeen hangt in een zeer specifieke, chiropractor-tartende hoek.

Ik was er de eerste twee maanden van overtuigd dat ik iets catastrofaal verkeerd deed, omdat geen van beide meiden zich hield aan de strakke, kleurgecodeerde schema's die ik op Instagram voorbij zag komen van vrouwen met ongelooflijk glanzend haar. De boeken vertellen je dat je ze 'slaperig maar wakker' moet wegleggen, een zin die me nog steeds achtervolgt in mijn nachtmerries. Elke keer als ik Tweeling A slaperig maar wakker in haar bedje probeerde te leggen, schoten haar ogen open als een Victoriaanse geest en waren we weer terug bij af.

Pas toen onze lieve verpleegkundige van het consultatiebureau, Brenda — een vrouw die vaag rook naar lavendel en professioneel medelijden — in mijn woonkamer zat, over een stapel ongevouwen hydrofieldoeken stapte en me vertelde dat het biologisch onmogelijk is om een pasgeboren baby te verwennen, viel het kwartje. Ze zei dat hun hersenen letterlijk geprogrammeerd zijn om in paniek te raken als ze niet worden vastgehouden, wat me eerlijk gezegd een stuk beter liet voelen over het feit dat ik al zes weken geen warme maaltijd meer met twee handen had gegeten.

Het zes-uur-huiluurtje

Ik moet het even hebben over het 'huiluurtje', wat een zwaar misleidende term is, want het duurt eigenlijk van ongeveer 17:00 uur totdat je de wil om te leven verliest.

Niemand had me gewaarschuwd voor het pure, onversneden volume van de avondkrampjes. Rond de zes weken besloten beide meiden dat de uren tussen de late namiddag en middernacht exclusief ontworpen waren om naar het behang te gillen. Je probeert ze te voeden; ze gillen. Je probeert ze te wiegen; ze gillen harder. Je stuitert met ze op een yogabal tot je kuiten verkrampen, je zingt de hele soundtrack van Les Misérables, je ijsbeert de gang op en neer terwijl je wanhopige smeekbedes in hun zachte bolletjes fluistert. Niets werkt. Ze zijn gewoon boos op het concept van bestaan buiten de baarmoeder.

Het is een absoluut meedogenloze fase van het ouderschap die je doet twijfelen aan elke levenskeuze die je naar dit moment heeft geleid, zittend op een yogabal in het donker terwijl je partner stilletjes in een koude kop thee huilt op de bank.

We hebben de Rapley-methode (baby-led weaning) ongeveer drie dagen geprobeerd, en het resulteerde er vooral in dat er permanent broccoliroosjes in mijn sokken vastzaten, dus dat doen we absoluut niet meer.

Hoe kleed je een mini-dictator aan?

Wanneer je ontdekt dat je meisjes krijgt, beginnen mensen meteen kleding voor je te kopen. Bergen kleding. Mini-spijkerjasjes die stijver zijn dan een plank, jurkjes met enorme tule rokken die zich ophopen rond hun nek, en schoentjes. Lieve help, de schoentjes. Waarom heeft een wezen dat niet eens het gewicht van zijn eigen hoofd kan dragen piepkleine Converse-veterschoentjes nodig?

De waarheid over babykleding is dat alles wat meer dan drie seconden gepriegel vereist, rechtstreeks de zak voor de kringloop in gaat. De eerste keer dat Tweeling B een angstaanjagende uitslag op haar borst kreeg, dook ik diep in het internet op zoek naar informatie over ftalaten en synthetische kleurstoffen. Uiteindelijk overtuigde ik mezelf ervan dat de bekende fast-fashion ketens een actief complot smeedden tegen mijn kinderen. In een slaapgedepriveerde paniek gooide ik de helft van hun garderobe weg.

Uiteindelijk zijn we helemaal teruggegaan naar de basis, en heb ik een enorme, op het randje van romantische, hechting ontwikkeld aan de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Ik wil niet dramatisch klinken, maar deze dingen hebben mijn verstand gered. Ze zijn belachelijk zacht — het soort zacht waardoor je zou willen dat ze ook in volwassen maten werden gemaakt — en ze hebben niet van die vreselijke, kriebelende labels waar baby's van gaan gillen. Nog belangrijker: de hals rekt ver genoeg mee, zodat ik het over hun enorme, wiebelige hoofden kan trekken zonder dat ze doen alsof ik ze probeer te verstikken. Het is gewoon simpel, ademend biologisch katoen dat de eczeem van Tweeling B niet triggert, en op dit moment is dat de enige vorm van luxe waar ik om geef.

Als je nog steeds je weg probeert te vinden in de overweldigende wereld van babyspullen, wil je misschien eens rondkijken in Kianao's collectie van biologische kleding om dingen te vinden waarvan je kind niet onder de uitslag komt te zitten.

Proberen hun psychologische ontwikkeling niet te verpesten

Meisjes opvoeden voelt als koorddansen boven een bodemloze put van maatschappelijke verwachtingen. Je wilt dat ze aardig zijn, maar niet onderdanig. Je wilt dat ze beleefd zijn, maar niet ten koste van hun eigen grenzen.

Het is angstaanjagend makkelijk om standaard terug te vallen op "wat ben je mooi" als je naar een babymeisje kijkt, vooral omdat ze objectief gezien schattig zijn, zelfs als er opgedroogde melk in hun wenkbrauwen is gekoekt. Maar mijn zus, die toevallig kinderpsycholoog is en daar ontzettend irritant over kan doen, wees erop dat als we alleen hun uiterlijk prijzen, we ze klaarstomen voor een gigantische identiteitscrisis tegen de tijd dat ze naar de basisschool gaan.

Dus nu probeer ik hier heel bewust specifieke acties te prijzen. Ik hoor mezelf dingen zeggen als: "Wauw, je pakte die houten lepel met zo'n ongelooflijke vastberadenheid vast," of "Ik vind het geweldig hoe assertief je was toen je dat hapje zo uit mijn hand sloeg." Het voelt enorm onnatuurlijk en een beetje belachelijk, maar als het ze helpt om dat intrinsieke zelfvertrouwen te behouden dat meisjes zo vaak verliezen vóór de puberteit, klink ik met alle liefde als een HR-manager tijdens het spelen op het vloerkleed in de woonkamer.

Speelgoed waarvan mijn oren niet gaan bloeden

De moderne markt voor babyspeelgoed is een chaotische nachtmerrie van plastic, zwaailichten en gesynthetiseerde dierengeluiden die langzaam je ziel verwoesten. Ik heb ooit drie kwartier gezocht naar de piepkleine speaker van een plastic, zingende hond, zodat ik deze met ducttape kon dempen.

Omdat ik een millennial-ouder ben die wanhopig probeert een rustige omgeving te creëren terwijl ik volledig gek word, neig ik sterk naar houten spullen. We hebben de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenspeeltjes aangeschaft, en het is geniaal, vooral omdat er geen batterijen in hoeven. De meiden liggen er daadwerkelijk heel vrolijk onder, slaan tegen de kleine houten olifant en proberen uit te vogelen hoe hun handen werken. Het staat ook nog eens best leuk in de woonkamer, wat een kleine troost is wanneer de rest van het huis eruitziet alsof het is overvallen door een bende heel kleine, heel slordige inbrekers.

We hebben ook de Zachte Baby Blokkenset, die is... oké. Ze zijn zacht en kleurrijk, en ik neem aan dat ze bedoeld zijn voor de vroege wiskundige vaardigheden of zoiets, maar op dit moment gebruikt Tweeling A ze alleen om er stevig op te kauwen terwijl ze agressief oogcontact houdt met de hond. Ze blijven drijven in bad, wat handig is, maar ik zou nog niet zeggen dat ze enig verborgen talent hebben ontsloten.

Het overleven van het slaaptekort

Rond de derde maand treedt er een specifieke vorm van waanzin in. Je bent de initiële adrenalinestoot van het thuiskomen met de baby voorbij, de ingevroren maaltijden die je schoonmoeder had langsgebracht zijn op, en de verpletterende realiteit van chronisch slaaptekort nestelt zich permanent in je botten.

Baby's zijn angstaanjagend opmerkzame kleine sponsjes. Als ik gestrest ben, gespannen ben en door een luierwissel heen raas omdat ik te laat ben voor een afspraak bij het consultatiebureau, absorberen ze die chaotische energie onmiddellijk en doen ze er nog een schepje bovenop. Ze kunnen je lezen. De enige manier waarop we dit hebben overleefd, is door de nachtdiensten te behandelen als een tactische militaire operatie. De één slaapt met oordopjes in de logeerkamer terwijl de ander de klappen opvangt. Het heeft niets heroïsch als je allebei om 4 uur 's nachts wakker bent om naar een huilende baby te staren.

Het opvoeden van deze wilde, prachtige meiden is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Ze zijn niet breekbaar. Ze zijn niet stil. Ze zijn rommelig, veeleisend, compleet meedogenloos, en absoluut het allerbeste wat me ooit is overkomen. Dus als je op dit moment een klein meisje vasthoudt, ondergespuugd bent en je afvraagt wanneer het makkelijker wordt: niet. Je wordt alleen beter in het ontwijken van de gepureerde worteltjes.

Klaar om de garderobe van je baby een upgrade te geven, zonder giftige kleurstoffen? Bekijk de duurzame babykleding van Kianao en gun je wasmachine (en je verstand) een pauze.

De rommelige realiteit van ze in leven houden (FAQ's)

Waarom schreeuwt mijn baby elke avond op precies hetzelfde tijdstip?
Ah, welkom in het huiluurtje. Het is meestal tussen 17:00 en 23:00 uur, en het gebeurt omdat hun piepkleine zenuwstelsel compleet overprikkeld is door de tragedie van het de hele dag wakker zijn. Dim de lichten, zet wat white noise aan en bind ze gewoon op je borst terwijl je heen en weer ijsbeert in de gang. Het is vreselijk, maar meestal groeien ze over het ergste heen met een maand of drie, vier.

Zijn al die hippe biologische babykleren het eigenlijk wel waard?
Eerlijk? Ja, maar alleen voor de basislagen die constant hun huid raken. Je hebt geen honderd euro kostende jas van biologische wol nodig voor een kind dat niet kan lopen, maar het kopen van biologisch katoenen rompertjes (zoals die van Kianao) maakt echt een verschil als ze een gevoelige huid of baby-eczeem hebben. De kleding van grote winkelketens wordt vaak behandeld met vreemde chemicaliën waar ze uitslag van krijgen, en dat leidt alleen maar tot meer gehuil.

Hoe krijg ik ze in bed in slaap zonder dat ze meteen wakker worden?
Als ik hier een waterdicht antwoord op had, was ik miljonair. De truc die we uiteindelijk leerden, was wachten op het 'slappe arm'-stadium van de diepe slaap. Als je hun arm optilt en hij valt naar beneden als een natte sliert spaghetti, heb je 60% kans dat het lukt om ze succesvol in het bedje te leggen. Leg ze bovendien eerst met hun voeten neer, dan hun billen en dan pas het hoofd. Als je ze in één keer plat op hun rug laat zakken, treedt hun schrikreflex in werking en ben je reddeloos verloren.

Is het normaal dat mijn babymeisje niet stil en breekbaar is?
Het is ongelooflijk normaal. Het idee van het 'zachtaardige dametje' is een marketingleugen bedacht om pastelkleurige vestjes te verkopen. Babymeisjes zijn luidruchtig, veeleisend, winderig en fel. Laat ze maar lekker luid zijn. Het betekent dat hun longen werken en dat ze weten hoe ze moeten opkomen voor wat ze willen.