Waarom ouders online massaal ongedragen babyschoentjes verkopen

Ik zit momenteel op de grond in de kledingkast van Leo. Het is dinsdag, ergens rond 11 uur 's ochtends, en ik draag een vaal studentenshirt dat vaag ruikt naar zure melk en pure wanhoop. Naast me staat een ijskoffie die drie uur geleden nog heet was. Ik hoor eigenlijk de winterkleding uit te zoeken, maar in plaats daarvan staar ik naar een kartonnen doos met het label "Leo 0-6M" en heb ik een paar smetteloze, piepkleine leren veterschoentjes in mijn hand. Het prijskaartje hangt er letterlijk nog aan. Ik heb ze voor een belachelijk bedrag gekocht, en hij heeft ze werkelijk niet één keer gedragen.

Ik kijk naar die ongerepte kleine zooltjes en moet meteen denken aan de Engelse les van meneer Harrison op de middelbare school. Hij schreef dat beroemde zes-woorden-verhaal op het schoolbord, dat verhaal dat iedereen toeschrijft aan Ernest Hemingway. Je kent het wel. Te koop: babyschoentjes, nooit gedragen.

We zaten daar allemaal aan onze ongelooflijk oncomfortabele houten tafeltjes en zuchtten, omdat het zo tragisch was. De onderliggende betekenis! Het verdriet! Het lege wiegje!

Oh god. Wat een onzin.

Ik bedoel, ja, het verlies van een kindje is natuurlijk enorm reëel en verwoestend, maar als je nu op een lokale oudergroep of Marktplaats kijkt, zie je honderden advertenties voor gloednieuwe, ongebruikte babyschoentjes. En in 99 procent van de gevallen is het achterliggende verhaal geen Hemingway-roman. Het is gewoon een diep gefrustreerde moeder die het zat is om naar een paar miniatuurlaarsjes te staren die haar kind keihard weigerde over zijn dikke, schattige voetjes te laten trekken.

De belachelijke wiskunde van seizoensmaten

Laat me je even vertellen hoe je aan een kast vol ongedragen babyschoenen komt. Je krijgt deze schoentjes op je babyshower. Laten we zeggen dat je babyshower in mei is. Je bent uitgerekend in juli. Je oudtante Linda koopt winterlaarsjes in maat 18 voor je, omdat ze aanneemt dat je baby in januari wel in maat 18 zal passen. Het zijn prachtige laarsjes. Gevoerd met fleece. Met kleine imitatielederen gespjes. Je zet ze op een plankje in de babykamer en bewondert ze maandenlang.

Dan breekt december aan. De voet van je kind is op onverklaarbare wijze gegroeid naar maat 21. De laarsjes passen niet. Je probeert het voetje er toch in te proppen omdat tante Linda met kerst langskomt, maar het voetje van je baby heeft de vorm van een blokje kaas en er zit geen beweging in dat laarsje. Je geeft het op. De laarsjes gaan terug in de doos.

Of nog erger: je koopt van die piepkleine zomersandaaltjes voor een strandvakantie met het gezin, maar precies op de dinsdag voordat jullie vertrekken besluit je baby een enorme groeispurt door te maken. Ik zweer het, hun voetjes groeien 's nachts. Knipper één keer met je ogen en die canvas sneakers van veertig euro zijn ineens nutteloos. Dus belanden ze in een opbergbox in de schuur, totdat je ze in paniek voor vijf euro op internet verkoopt aan een onbekende vrouw die Brenda heet.

En begin alsjeblieft niet over miniatuur hakjes voor baby's, want dan word ik echt he-le-maal gek.

Mijn arts zuchtte diep

Er is ook een medische reden waarom mijn kinderen de helft van de schoenen die we voor ze kochten nooit hebben gedragen. Bij Maya wist ik dit nog niet. Ik was voor het eerst moeder en dacht dat ze er altijd van top tot teen perfect gestyled uit moest zien.

We waren bij het consultatiebureau voor de negenmaanden-controle en ik had haar voetjes in ontzettend stugge, kleine lakschoentjes gepropt. Dokter Evans kwam de kamer binnen. Hij ziet er altijd uit alsof hij een dutje en een sterk drankje nodig heeft. Hij wierp één blik op Maya's voetjes, slaakte een diepe zucht en zei me dat ik ze uit moest doen.

Hij legde me eigenlijk uit dat baby's helemaal geen harde schoentjes horen te dragen. Hij vertelde dat ze leren lopen door de vloer vast te grijpen met hun teentjes, een beetje zoals kleine aapjes, denk ik? Hij mompelde iets over proprioceptie en hoe blote voeten helpen bij de balans en de ontwikkeling van de voetboog, en dat harde zolen hun natuurlijke houding alleen maar verpesten. Hij zei dat ze eigenlijk pas schoenen nodig hebben voor de warmte als ze met vertrouwen buiten rondstappen op warm asfalt of grind.

Dus ik trok de stugge lakschoentjes uit, waarna Maya er meteen een greep en probeerde op te eten. Typisch.

De enigen die wél bleven zitten

Maar uiteindelijk hebben ze wel íets aan hun voetjes nodig als je ze mee naar buiten neemt. Je kunt een baby moeilijk in november op blote voeten midden in de supermarkt laten zitten.

Mijn absolute 'holy grail' toen Leo zich begon op te trekken aan meubels waren deze Baby Sneakers met Antislip en Zachte Zool. Ik had deze zelf gekocht na mijn lesje met de stugge schoenen. We hebben thuis houten vloeren die min of meer op ijsbanen lijken, en hij gleed alle kanten op.

Ik heb de bruine variant genomen. Ze zien eruit als heuse bootschoenen voor volwassenen, wat ik echt hilarisch vind, maar de onderkant is helemaal zacht en flexibel. Leo droeg ze naar de buitenbruiloft van mijn zus in upstate New York. Hij was 10 maanden oud, kroop door vochtig gras, trok zich op aan van die houten klapstoeltjes, en was gewoon over het algemeen een kleine druktemaker. En de schoentjes bleven aan. Vooral omdat de elastische veters écht werken, maar ook omdat ze geen pijn deden. Hij was niet de hele receptie bezig met agressieve pogingen om ze van zijn voetjes te rukken.

Kortom: als je dan toch babyschoentjes koopt, zorg er dan voor dat je ze letterlijk met één hand dubbel kunt vouwen.

Een dreumes aankleden is een extreme sport

Nu we het toch hebben over de spullen die we voor onze kinderen kopen en die ons immense fysieke stress bezorgen: ik móet het even hebben over truien. Ik had zo'n perfect visioen waarin mijn kinderen eruitzagen als piepkleine fotomodellen uit een catalogus.

Ik kocht de Baby Trui van Biologisch Katoen met Rolkraag voor Leo. Kijk, de stof is prachtig. Het is biologisch katoen, lekker zacht en de indigoblauwe kleur is schitterend. Maar mijn kinderen hebben echt agressief grote hoofden. Van die koppies in het 99e percentiel van de groeicurve.

Een coltrui over het enorme hoofd van een gillende eenjarige trekken, terwijl hij zijn rug kromt als een boze kat, is een ervaring die ik mijn ergste vijand niet toewens. Het zweet brak me letterlijk uit om dat ding aan te krijgen. Zodra zijn hoofdje eindelijk door de opening piepte zag hij er schattig uit en de stretch in de stof vergaf me veel, maar mijn hemel, de weg ernaartoe was zwaar.

Mocht jij momenteel in de overlevingsstand staan en proberen uit te vinden wat je onhandig geproportioneerde baby wél past zónder dat het leidt tot een zenuwinzinking, kijk dan eens naar de biologische babykledingcollectie van Kianao. Daar hebben ze tenminste spullen waarvoor je geen diploma in worstelen nodig hebt om ze aan te trekken.

Het blote-voeten-vloer-leven

Maar terug naar de voetjes. Dat blotevoetending is het eerste jaar echt een lifestyle. We brachten zoveel tijd door op het kleed in de woonkamer, gewoon starend naar het plafond.

Ik wou echt dat ik de Houten Babygym had toen Maya zo klein was. In plaats daarvan had ik een schreeuwerig, plastic neon-gedrocht dat ik van iemand had gekregen. Het speelde een hectisch, standaard kermisdeuntje af dat me nog steeds achtervolgt in mijn nachtmerries. Elke keer als ze ertegenaan schopte, schreeuwde het een elektronisch geluid naar ons.

Deze houten variant met de blaadjes en het maantje is gewoon... lekker rustig. Je legt ze er gewoon onder, die blote kleine spekbeentjes trappelend in de lucht, tikkend tegen de houten kralen, terwijl jij op de bank zit en een lauwwarme koffie naar binnen giet. Geen knipperende lichten. Geen synthetisch muziekje. Gewoon een baby die zijn teentjes vastpakt en naar wat mooi hout kijkt. Pure gelukzaligheid. Mijn man Dave verstopte die plastic babygym altijd actief achter de bank, maar deze houten had hij waarschijnlijk gewoon laten staan.

De tweedehands 'flex'

Dus de volgende keer dat je door Facebook Marketplace scrollt en een advertentie ziet voor gloednieuwe babyschoentjes, denk dan niet aan Hemingway. En voel je al helemaal niet verdrietig.

Denk gewoon aan een uitgeputte moeder die het uiteindelijk opgaf om een pluizig laarsje over de voet van een krijsende baby te proppen. Bedenk dat ze deze waarschijnlijk verkoopt zodat ze van dat geld een kop koffie en een moment van rust kan kopen.

En eerlijk? Die ongebruikte schoentjes van haar overnemen is een enorme win-winsituatie. De babyschoenenindustrie gebruikt zóveel materialen voor iets wat een kind welgeteld drie weken draagt. Door ze tweedehands te scoren via een lokale groep, behoed je ze voor de vuilnisbelt en bespaar je jezelf ook nog eens twintig euro. Het is helemaal geen tragedie. Het is gewoon slim ouderschap.

Ben je er ook klaar mee om geld te verspillen aan stugge schoentjes die je kind met de grootst mogelijke weerstand zal afwijzen? Bekijk dan de collectie schoentjes met flexibele zool van Kianao, voordat je wéér een zinloos paar babylaarsjes koopt.

Vragen die ik vaak krijg als ik in de rij bij de HEMA sta

Hebben baby's echt schoenen nodig voordat ze kunnen lopen?

Nee. Letterlijk niet. Tenzij het buiten ijskoud is en je wilt voorkomen dat hun kleine teentjes blauw aanlopen, hebben ze ze niet nodig. Sokken zijn prima. Boxpakjes met voetjes eraan zijn prima. Mijn arts zei me eigenlijk dat ik alle harde schoenen die ik gekocht had wel kon verbranden, totdat ze écht buiten over grind of heet asfalt zouden stappen.

Welk soort schoenen is het beste als ze eenmaal écht beginnen te lopen?

Je zoekt iets dat aanvoelt als een sok, maar met een beetje grip aan de onderkant. Als je de zool niet met twee vingers dubbel kunt buigen, is de schoen te stug. Ik kwam daar op de harde manier achter toen ik Maya als een soort Frankenstein zag rondstrompelen op die verschrikkelijke lakschoentjes. Zachte, flexibele zooltjes zijn echt de enige juiste keuze, zodat ze de grond daadwerkelijk kunnen voelen.

Is het oké om babyschoentjes tweedehands te kopen?

Oh mijn god, ja. Doe dat alsjeblieft. Baby's dragen schoentjes echt maar anderhalve minuut voordat hun voetjes weer groeien. Ik heb zóveel paar schoenen via tweedehands winkeltjes en Vinted gekocht waar de maatsticker letterlijk nog op de onderkant zat. Even een doekje eroverheen en klaar. Het scheelt je klauwen met geld en houdt al dat leer en rubber uit de prullenbak.

Waarom vallen babyschoentjes zo makkelijk uit?

Omdat baby's geen hielen hebben! Hun voetjes zijn gewoon kleine driehoekjes van babyspek. Er is helemaal niets waar de achterkant van een schoen zich aan kan vasthouden. Bovendien brengen ze 90 procent van hun wakkere tijd door met het over elkaar wrijven van hun voetjes, als kleine krekeltjes. Zoek dus naar schoentjes met elastische veters of een elastische enkelband, anders ben je straks in de supermarkt aan het teruglopen om een verdwenen linkerschoentje te zoeken.

Wat moet ik doen met alle ongebruikte schoentjes die ik heb gekregen?

Verkoop ze. Geef ze weg. Gooi ze in een bak en vergeet ze gewoon vier jaar lang, totdat je de kledingkast echt moet uitmesten. Voel je niet schuldig dat je ze niet gebruikt. De ontwikkeling van de voetjes van jouw baby is belangrijker dan de gevoelens van tante Linda over een paar fleecelaarsjes.