De waarheid over de babyblues: Waarom je huilend op de grond zit

Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje (ach, mijn naïeve, perfect uitgeruste hartje), had iedereen een mening over hoe ik me zou voelen na de bevalling. Mijn moeder zwoer bij hoog en bij laag dat ik zo overspoeld zou worden door magische, stralende vreugde dat ik de pijn van mijn hechtingen niet eens zou merken. Mijn schoonmoeder dreef me in het nauw op een familiebarbecue om me te waarschuwen voor "de kolder in de kop" die rond dag drie toeslaat. En dan was er nog een willekeurige serveerster in een eigenzinnig restaurantje waar we stopten tijdens een roadtrip — een plek die ironisch genoeg de babyblues-lunchroom heette — die letterlijk mijn arm vastpakte terwijl ze mijn ijsthee bijschonk, naar mijn enorme buik staarde en fluisterde: "Laat je tranen maar gewoon de vrije loop als je melk op gang komt, lieverd."

Ik had eerlijk gezegd geen idee wat ik aan moest met al die bizar tegenstrijdige informatie. Ik dacht dat ik gewoon een paar positieve opvoedboeken zou lezen, wat frambozenbladthee zou drinken en me wel door die kraamtijd heen zou slaan. Ik zal maar meteen eerlijk met je zijn: ik zat er echt faliekant, bijna lachwekkend naast.

De absolute chaos van dag vier

Mijn oudste is een levende waarschuwing voor mijn verwachtingen over het ouderschap. Op dag vier thuis met hem, was ik een wrak. Ik weet nog dat mijn man de badkamer inliep en me daar helemaal naakt op de badmat vond, hysterisch snikkend in een handdoek. Waarom ik huilde? Omdat hij me net had gevraagd of ik kip of taco's wilde als avondeten.

Dat was het. De zware last om te moeten kiezen tussen gevogelte en gehakt brak me gewoon. Ik had deze piepkleine, breekbare baby vast, en het voelde alsof mijn hersenen kortsluiting maakten. Ik weet nog dat ik hyperventileerde en tegen mijn man zei dat ons leven letterlijk in een babyblues-strip veranderde, behalve dat het niet grappig was en ik gewoon ieders leven aan het verpesten was. Eerlijk gezegd, als je vandaag de dag om drie uur 's nachts tijdens het voeden een babyblues-strip op je telefoon leest, gaat het vooral over op speelgoed stappen en pure chaos, en ik was er gewoon nog niet klaar voor om te accepteren dat mijn onberispelijke, rustige leventje voorgoed voorbij was.

Ik voelde me een monster. Ik dacht dat ik nu al faalde als moeder omdat ik niet die 'magische gloed' had. Ik was gewoon bezweet, bloedde en was woedend op mijn man omdat hij te hard ademde.

Wat mijn arts me écht vertelde over de hormonale crash

Bij onze eerste afspraak met de arts liepen de tranen nog steeds willekeurig over mijn wangen. Onze arts, een ongelooflijk directe vrouw die alles al heeft gezien, gaf me een doos tissues voordat ze überhaupt naar de baby keek. Ze vertelde me dat de babyblues (of kraamtranen) geen teken zijn dat je zwak bent of dat je een fout hebt gemaakt door aan kinderen te beginnen. Het is gewoon simpele, meedogenloze biologie.

Uit wat ze uitlegde (en hoe mijn door slaaptekort geteisterde brein het interpreteerde), pakken je oestrogeen en progesteron in feite hun koffers en springen van een klif af zodra de placenta is geboren. Progesteron is blijkbaar het hormoon dat je relatief kalm en stabiel houdt tijdens de zwangerschap. Dus wanneer het ineens verdwijnt, raakt je brein gewoon in paniek. Combineer die hormonale vrije val met wat er op dat moment met je schildklier gebeurt, het fysieke trauma van het letterlijk baren van een mens, en het feit dat je al een week niet langer dan veertig minuten achter elkaar hebt geslapen, en natuurlijk zit je dan te huilen op de badkamervloer.

Ze vertelde me dat wel 80% van de kersverse moeders vlak na de bevalling door deze wilde emotionele achtbaan gaat. Het slaat meestal toe rond dag drie of vier, piekt tegen het einde van de eerste week, en begint dan van nature weer af te nemen. Het is gewoon je lichaam dat probeert uit te vinden hoe het moet functioneren zonder de hormoonspiegels van een zwanger persoon.

Wanneer het niet meer zomaar een fase is

Hier is het punt waarop ik even serieus moet worden. De babyblues zijn chaotisch en vervelend, maar ze hebben een houdbaarheidsdatum. Mijn arts keek me recht in de ogen aan en vertelde me dat als mijn klachten na twee weken niet waren verdwenen, we met iets heel anders te maken hadden.

Als je dag veertien of vijftien bereikt en nog steeds die diepe, verstikkende hopeloosheid voelt, of als je je totaal niet verbonden voelt met je baby, of als de angst zo erg is dat je niet eens kunt slapen wanneer de baby slaapt — dan spreken we van een postnatale depressie (PPD) of postnatale angst (PPA). De kraamtranen zullen je niet verhinderen om te functioneren; ze maken functioneren alleen super ongemakkelijk en huilerig. Maar als je letterlijk je bed niet uit kunt komen of enge gedachtes hebt, moet je onmiddellijk je arts of verloskundige bellen. Er is totaal geen schaamte in het zoeken van hulp via medicatie of therapie, want proberen op eigen houtje een klinische depressie te doorstaan terwijl je een pasgeborene in leven probeert te houden, is een recept voor rampspoed.

Een paar dingen die mijn leven écht makkelijker maakten

Als je midden in die hormonale crash zit, voelt alles zwaar. Aankleden is zwaar. Een luier verschonen voelt alsof je een bom onschadelijk moet maken. Bij mijn tweede en derde kind leerde ik al vrij snel dat ik zoveel mogelijk obstakels uit mijn dag moest verwijderen.

Ten eerste: gooi alle babykleertjes weg waarvoor je een handleiding nodig hebt om ze aan te trekken. Toen ik mijn Etsy-shop runde en met de kinderen jongleerde, besefte ik dat ik geen geduld had voor zeventig minuscule drukknoopjes. Daarom ben ik geobsedeerd door de Babyromper van Biologisch Katoen. Het is rekbaar, ongelooflijk zacht voor de pasgeboren huid, en de envelophals betekent dat wanneer (en dat is een kwestie van tijd) je baby een gigantische spuitluier tot aan zijn nek heeft, je het hele ding naar beneden over het lichaampje kunt trekken in plaats van dat je de poep over het hoofdje hoeft te slepen. Als je toch al moet huilen van slaapgebrek, voelt het voorkomen van poep in de haartjes eigenlijk als een luxe vakantie.

Ik raad ook ten zeerste aan om een ontzettend fijn dekentje in huis te halen waar je echt graag naar kijkt. Wij hadden deze Bamboe Babydeken met Blauwe Vos in het Bos en dat was een ware redding. Ik weet dat mensen zeggen dat de babyblauwe tinten wetenschappelijk bewezen kalmerend zijn voor de baby, maar eerlijk gezegd denk ik dat het vooral kalmerend voor mij was. Het is een bamboemix, wat betekent dat het goed ademt en mijn zweterige kraamlichaam comfortabel hield als ik er onvermijdelijk onder in slaap viel op de bank, met de slapende baby op mijn borst. Hij bleef ook perfect mooi na eindeloze ritjes in de wasmachine.

Dan noem ik ook nog even de Siliconen Panda Bijtring voor Baby's, want iedereen vertelt je dat je voor de komst van de baby een voorraad bijtspeeltjes moet inslaan. Het is een prima ding. Helemaal veilig, gemaakt van goede siliconen die geschikt zijn voor levensmiddelen, en hij is schattig. Maar ik ben heel eerlijk: toen mijn kinderen heel klein waren, gaven ze er vooral de voorkeur aan om op mijn knokkels te kauwen. Het is een leuk ding om voor later in de luiertas te stoppen, maar in de eerste week gaat het je mentale gezondheid niet redden.

Als je een overlevingspakket probeert samen te stellen voor die eerste dagen, bekijk dan een degelijke collectie biologische babykleding en houd het gewoon bij de basics. Je hebt geen chique outfits nodig; je hebt zachte spullen nodig die makkelijk te wassen zijn.

Je slaap beschermen alsof het je vaste baan is

Als er iets is wat ik van de daken van mijn Texaanse plattelandsdorp zou willen schreeuwen, is het wel dat slaapgebrek de absolute vijand is van je mentale gezondheid in de kraamtijd. Een slaaptekort kun je niet gewoon 'even doorstaan'. Wanneer je brein snakt naar rust, slaan de kraamtranen tien keer harder toe. Je prefrontale cortex — het deel van je hersenen dat je vertelt om niet te huilen bij een reclame voor wasmiddel — schakelt letterlijk uit als je niet slaapt.

Dit is het moment waarop partners in actie moeten komen, en dan bedoel ik écht in actie. 'Hoe kan ik helpen?' is een vreselijke vraag om aan een kersverse moeder te stellen, want nu moet ze niet alleen de baby, maar ook nog jou managen. Partners moeten gewoon om zich heen kijken en de dingen dóén. Pak de baby aan nadat hij is gevoed, laat hem boeren, verschoon de luier en laat de moeder drie of vier uur onafgebroken slapen. Was de kolfonderdelen af zonder dat het gevraagd hoeft te worden. Zet een enorme beker ijskoud water neer, telkens als ze gaat zitten om te voeden.

Mijn man leerde door schade en schande dat als hij mijn slaapmomenten niet agressief verdedigde, hij de hele dag te maken kreeg met een huilende, irrationele schim van zijn vrouw. Je moet die krijsende baby gewoon aan je partner overhandigen, wat oordopjes in doen en jezelf opsluiten in de slaapkamer voordat je de grip op de realiteit compleet verliest.

En wat eten betreft? Eet gewoon elke koolhydraat die iemand je voorzet en drink liters water, want echt niemand heeft de energie om zijn macro's perfect in balans te houden terwijl je bloedt en melk produceert.

De eerste twee weken zijn een chaotische, rommelige en door hormonen gedreven waas. Wees lief voor jezelf, huil als je moet huilen en weet dat de mist uiteindelijk echt optrekt. Je doet het allemaal zoveel beter dan je denkt.

Als je je voorbereidt op je eigen vierde trimester en dingen wilt die het leven oprecht iets makkelijker maken, bekijk dan eens een goede collectie voor postpartum herstel en zet voor de verandering je eigen comfort op één.

Dingen die je je waarschijnlijk afvraagt op dit moment