Het ontcijferen van de nachtelijke krijsconcerten van je mini-mensje

Het is 3:14 's nachts en de tweeling trilt allebei van een soort akoestisch geweld dat normaal gesproken is voorbehouden aan heavymetalfestivals. Ik sta in het donker, wiegend op mijn hielen in een ritme dat mijn onderrug permanent heeft verpest, en typ wanhopig 'cry baby' in op mijn telefoon met één ondergespuugde duim. Laat me je een harde waarheid vertellen over zoekalgoritmes. Wanneer je je in de loopgraven van ernstig slaapgebrek bevindt en een furieus huilende baby vasthoudt, zoek je medische redding. Je bent niet op zoek naar de cry baby cast-lijst van die bizarre Johnny Depp-film uit 1990. Je wilt absoluut niet dat je telefoon per ongeluk een cry baby melanie martinez-nummer op maximaal volume afspeelt en zo de enige hond wakker maakt die eindelijk sliep. Je hebt niet de mentale veerkracht om een vintage cry baby movie te streamen, en als er een gerichte advertentie opduikt met de suggestie om een retro cry baby doll te kopen die echt water huilt, overweeg je oprecht om naar de dichtstbijzijnde gracht te lopen en je telefoon in het troebele water te gooien.

Je wilt gewoon weten hoe je het geluid uit kunt zetten.

Er ontstaat een heel specifiek soort paniek als een baby niet stopt met krijsen. Met een tweeling is het een estafette van ellende: het moment dat je Baby A kalmeert, wordt Baby B beledigd wakker door de stilte en begint de cyclus weer van voren af aan. We hadden natuurlijk alle boeken in huis. Pagina 47 van een wel heel betweterig exemplaar suggereert dat je kalm blijft en luistert naar specifieke klinkers om hun behoeften te ontcijferen. Iets wat ik om 3 uur 's nachts totaal niet behulpzaam vond, terwijl ik probeerde om nog een greintje menselijke waardigheid te behouden en volledig bedekt was met koud kwijl.

Het medische advies dat compleet verzonnen klinkt

Op dag vier van wat ik nu 'Het Grote Gehuil' noem, sleepten we ze allebei naar de huisarts. Ik was er volledig van overtuigd dat er structureel iets kapot was in hun piepkleine lijfjes. Onze huisarts, een angstaanjagend kalme vrouw die duidelijk veel te veel ongewassen, panische vaders in haar spreekkamer heeft gezien, liet me beleefd weten dat een perfect gezonde pasgeborene tot wel vier uur per dag kan schreeuwen, simpelweg omdat ze daar zin in hebben. Ze mompelde iets over het zenuwstelsel dat rond de vier maanden rijpt. Dat klonk voor mij op dat moment als pure fictie, maar zij was degene met een medisch diploma.

Ze vertelde ons om de HALT-checklist na te lopen, een acroniem dat blijkbaar staat voor Hungry, Angry, Lonely en Tired (Hongerig, Boos, Eenzaam en Moe). Ik heb zeker twintig minuten in de wachtkamer gezeten, proberend te bedenken hoe een baby van drie weken oud in hemelsnaam boos zou kunnen zijn over iets anders dan het algemene concept van bestaan buiten de baarmoeder.

De absolute paranoia rondom piepkleine teentjes

Het bleek dat het 'Boos'-gedeelte van die checklist eigenlijk gewoon een beleefd medisch eufemisme is voor fysieke irritatie, wat me bij mijn absolute diepste, meest irrationele ouderlijke paranoia brengt: het haartourniquet (een haar rond een teentje). De dokter vertelde terloops dat er soms een losse haar zo strak om het teentje van een baby wikkelt dat het de bloedsomloop afknelt, waardoor ze moord en brand schreeuwen. Weet je wat zo'n terloopse opmerking doet met een huishouden net na de bevalling?

Ik heb drie opeenvolgende weken miniatuurteentjes geïnspecteerd met de zaklamp van mijn telefoon als een forensisch onderzoeker. Ik checkte tenen om 2 uur 's nachts, checkte tenen tijdens voedingen, checkte tenen terwijl ze volkomen gelukkig waren, voor het geval ze in het geheim aan het broeden waren op een teengerelateerde klacht. Ik werd een door tenen geobsedeerde maniak, absoluut overtuigd dat elke traan werd veroorzaakt door een verdwaalde pluk van mijn vrouws postpartum haaruitval. Met trillende handen pelde ik hun kleine slaappakjes af, ervan overtuigd dat ik een medisch noodgeval zou aantreffen, om vervolgens perfect normale, mollige voetjes te vinden die vastzaten aan een kind dat gewoon krijste omdat het even vergeten was hoe je een scheetje moet laten.

(Wat betreft het 'Eenzaam'-gedeelte van diezelfde checklist: je pakt ze gewoon op zodat ze je lichaamswarmte kunnen absorberen en je paniek kunnen ruiken, en door).

Garderobeproblemen en kriebelende labels

Natuurlijk huilden ze soms echt omdat we ze absolute rommel hadden aangetrokken. Baby A bracht een hele dinsdag schreeuwend door op een toonhoogte die de keukenramen deed rammelen, totdat mijn vrouw besefte dat het goedkope rompertje van een grote keten een synthetische naad had die als industrieel schuurpapier tegen haar nekje voelde. Als je huid nog maar een paar weken op deze wereld is, is een agressief schurende polyestermix op je schouderbladen een zeer geldige reden om in opstand te komen.

We gooiden het direct in de prullenbak en stapten over op de Biologisch Katoenen Baby Romper. Het is mouwloos, volledig vrij van die kwaadaardige, kriebelende labels, en heeft precies genoeg stretch zodat je niet het gevoel hebt dat je een woedende, spartelende octopus in een postzak probeert te proppen wanneer je ze aankleedt na een badje. Het elimineerde de variabele 'kledingirritatie' volledig. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe essentieel het is om op zijn minst één ding van je paniekerige mentale checklist te kunnen afstrepen zodra het huilen begint. Als je weet dat hun kleding niet kriebelt, kun je direct door met het zoeken naar imaginaire haartourniquets.

Als je op dit moment naar een la vol gekregen, synthetische babykleding staart en je afvraagt waarom je kind constant rood aanloopt en furieus is, wil je misschien onze collectie biologische babykleding eens bekijken – al was het maar om je eigen trommelvliezen te redden.

Financiële wanhoop in het aangezicht van tranen

In mijn wanhopige zoektocht naar stilte kocht ik een hoop spullen. Ik was een perfect doelwit voor nachtelijke internetmarketing. Ik kocht de Houten Regenboog Babygym omdat een influencer met een vlekkeloos beige huis zei dat het haar kind kalmeerde. Kijk, het is oprecht een prachtig object. Het hout is glad, het hangende olifantje is heel smaakvol, en het zorgt er niet voor dat je woonkamer eruitziet alsof er een plasticfabriek is ontploft. Maar laten we helemaal eerlijk zijn over wat het doet tijdens een echte driftbui: helemaal niets. Als een baby volledig in de rode zone zit, is het bungelen van een smaakvolle houten geometrische vorm boven hun gezichtje zoiets als het aanbieden van een pepermuntje aan een man wiens auto in de fik staat. Het is fantastisch voor wanneer ze al kalm zijn en je wanhopig in alle rust een kopje thee wilt drinken, maar het is absoluut geen instrument voor crisismanagement.

Daarna, precies rond de vier maanden, net toen het basisniveau van babygehuil begon te veranderen in een beheersbaar gemopper, arriveerde de vloedgolf van kwijl. En met de kwijl kwam er een nieuwe, zeer specifieke vorm van pijn. Tandjes krijgen.

Onze huisarts suggereerde dat het gewoon hun tandvlees was dat zich zachtjes aanpaste om ruimte te maken voor de tandjes, maar voor mij zag het eruit alsof ze probeerden hun eigen vuisten er bij de polsen af te kauwen. Uit pure, onversneden wanhoop bestelde ik dit Panda Bijtspeeltje. Ik ben over het algemeen diep sceptisch over alles in de vorm van een schattig diertje, omdat dit meestal betekent dat de fabrikant meer tijd aan de esthetiek heeft besteed dan aan de vraag of het eigenlijk wel werkt. Maar dit rare kleine siliconen beertje heeft praktisch mijn huwelijk gered.

Het heeft van die zwaar getextureerde nopjes op de oren waar Baby B op kauwde met de duistere intensiteit van een stamgast in de kroeg die een bakje borrelnootjes wegtikt. Het gaf haar net genoeg weerstand tegen dat gezwollen tandvlees om het gejammer te laten stoppen. Je kunt het hele ding gewoon in de vaatwasser mikken als het onvermijdelijk bedekt raakt met die plakkerige pluisjes die zich ophopen op de bodem van de kinderwagen. En het zorgde oprecht voor de enige tien aaneengesloten minuten stilte die we die hele maand hebben gehad. Uiteindelijk kocht ik er drie, voor het geval we er eentje in de bus zouden verliezen en ik de consequenties onder ogen moest zien.

De overlevingstactiek die niemand wil toegeven

Het echte geheim om het meedogenloze lawaai te overleven, is datgene wat niemand echt hardop wil toegeven op de crèche of speelgroep. Je moet in feite gewoon een eindeloze cyclus afwerken: voeden, de luier checken op biologische rampen, en ze inpakken als een burrito totdat er magisch een knop omgaat en het lawaai stopt. Ik herinner me dat ik las over de beroemde 'vijf S-en' (swaddling, shushing, swaying, side-positioning en sucking) en dat ik als een bezetene probeerde om alle vijf manoeuvres tegelijkertijd uit te voeren terwijl ik om 4 uur 's nachts in de keuken stond, en eruitzag als een man die een bom probeert te ontmantelen met zijn ellebogen.

Het werkte zelden. Ze staarden me gewoon aan, diep on-onder de indruk van mijn geschommel, en schreeuwden nog harder.

Wat écht werkte, was me de tienminutenregel herinneren waar de verpleegkundige van het consultatiebureau het over had tijdens een van haar bezoeken. Wanneer mijn bloeddruk een raketlancering nadeed en ik voelde dat ik mijn kaken zo stijf op elkaar klemde dat mijn tanden pijn deden, leerde ik om gewoon te stoppen. Ik legde het krijsende kind voorzichtig in haar bedje, zorgde ervoor dat ze veilig was, trok de deur dicht en ging precies vijf minuten in de badkamer staan met de douche op volle kracht om het geluid te overstemmen, terwijl ik wezenloos naar de voegen staarde.

Je beschadigt ze niet door even op adem te komen. Je kinderarts zal je precies hetzelfde vertellen. Ze gaan huilen, want dat is letterlijk het enige gereedschap dat ze op dit moment bezitten om het angstaanjagende feit te communiceren dat in leven zijn luid en fel is, en af en toe vastzittende lucht met zich meebrengt. Je moet ze gewoon ergens in wikkelen wat zacht is, ze een stukje siliconen aanbieden om op te kauwen, en wachten tot de storm voorbij is zonder in het proces je eigen kwetsbare grip op de realiteit te verliezen.

Als je op dit moment vastzit onder een huilende baby en je hebt iets, wát dan ook, nodig om morgen net iets makkelijker te maken, scoor dan een van die bijtspeeltjes voordat je helemaal gek wordt.

De rommelige realiteit van babytranen

Waarom begint mijn baby altijd precies te krijsen op het moment dat ik ga zitten voor het avondeten?
De verpleegkundige van het consultatiebureau noemde dit het avondlijke 'heksenuurtje', veroorzaakt door een opbouw van cortisol en oververmoeidheid. Zelf ben ik er echter van overtuigd dat ze gewoon mijn wanhopige, oerinstinctieve verlangen voelen om voor het eerst in drie dagen een warme maaltijd te eten. Ze weten het. Ze weten het áltijd.

Kan ik echt gewoon weglopen als ze niet stoppen met huilen?
Ja, absoluut, en laat niemand je hier een schuldgevoel over aanpraten. Als ze gevoed, verschoond en veilig in hun bedje zijn, is de kamer tien minuten verlaten om in een handdoek te ademen zodat je je geduld niet verliest, de meest verantwoordelijke ouderschapsbeslissing die je om 3 uur 's nachts kunt nemen.

Is inbakeren oprecht het wondermiddel dat iedereen beweert dat het is?
Soms veroorzaakt het direct een diepe, baarmoederachtige rust die als een wonder voelt, en soms eindig je gewoon met een ongelooflijk boze, in de houdgreep genomen burrito die zich in dertig seconden een weg uit de deken schopt. Je moet het gewoon proberen en zien met welke versie van je kind je vandaag te maken hebt.

Hoe weet ik of ze huilen door doorkomende tandjes of gewoon dwars zijn?
Als alles wat ze grijpen met gewelddadige intentie direct in hun mond verdwijnt, en hun kin permanent glimt van de kwijl tot het punt waarop ze lijken op een dolle sint-bernard, dan zijn het tandjes. Geef ze het panda-bijtspeeltje en doe een stap achteruit.

Wanneer eindigt die huilfase nou écht?
Het spijt me heel erg dat ik degene moet zijn die je dit vertelt, maar ik denk niet dat het ooit echt ophoudt. Het onophoudelijke gekrijs van een pasgeborene ebt rond de vier maanden weg, maar het verandert gewoon langzaam in uiterst specifieke peuterdriftbuien over dat je hun boterham in de verkeerde vorm hebt gesneden. Sla dus maar gewoon veel koffie en kinderparacetamol in.