De complete nachtmerrie van een meisjesnaam kiezen

Ik was vierendertig uur herstellende van een keizersnede, droeg van dat vreselijke netondergoed uit het ziekenhuis en een voedingsbeha die volledig naar zure melk en wanhoop rook, starend naar een leeg overheidsformulier. De mevrouw van de burgerlijke stand drentelde bij de deur met een klembord alsof het een wapen was. Mijn man, Mark, zat in de hoek agressief op een oud ziekenhuisbroodje te kauwen en probeerde oogcontact met me te vermijden. We hadden een baby. Een heel luidruchtige, heel rode baby van bijna drie kilo. Maar we hadden geen babynaam.

We hadden wel lijstjes hoor. We hadden een Google Doc met kleurcodes op basis van herkomst en het aantal lettergrepen, omdat ik klinisch gestoord ben. We hadden elke hoek van het internet afgestruind. Als je om drie uur 's nachts, wanneer de zwangerschapsslapeloosheid toeslaat, "babynamen meisje" intypt in een zoekbalk, word je letterlijk overspoeld door duizenden artikelen die beweren dat wat je ook kiest, het leven van je kind geruïneerd zal worden. Maar daar zittend in die ijskoude ziekenhuiskamer, met deze piepkleine ingebakerde aardappel in mijn armen, voelde elke naam verkeerd. Ik bedoel, wie gaf ons de bevoegdheid om een ander mens voor de rest van de eeuwigheid een label te geven? We kunnen het niet eens eens worden over wat we op Netflix gaan kijken.

De hele vintage speeltuin situatie

Ik wilde natuurlijk iets unieks. Dat willen we allemaal. We willen allemaal dat ons kind de coolste is. Maar ik was volledig verlamd door die rare trend waarbij millennial-ouders simpelweg het namenregister van een tuberculose-afdeling uit 1890 aan het recyclen zijn. Elk kind op de opvang van Leo heeft een naam alsof ze de crisisjaren in de jaren '30 hebben overleefd. Er zitten drie Hazels, twee Mabels en een Eloise in zijn gymles. Wat prachtige namen zijn! Echt waar. Maar het voelt alsof er een onuitgesproken druk is om een naam te vinden die klinkt als een rustieke aristocraat die haar eigen zuurdesemstarter maakt.

Mark, god zegen hem, hielp voor geen meter. Zijn enige bijdrage aan de lijst met meisjesnamen was het opnoemen van zijn favoriete vrouwelijke actiehelden. Ripley. Sarah Connor. Ik dacht echt: schatje, ze wordt later gewoon accountant of zoiets, ze gaat geen buitenaardse wezens in de ruimte bevechten. Hoe dan ook, het punt is dat je negen maanden lang een baby draagt en enorme verwachtingen opbouwt over wie dit mensje gaat worden, en dan komen ze eruit te zien als een geplette Winston Churchill en word je geacht om vol vertrouwen "Aurelia" op een stuk papier te schrijven.

De kleertjes die ik kocht voor een naamloos kind

Ik weet nog dat ik naar dat kleine plastic ziekenhuiswiegje keek. Ik had zo'n piepklein, belachelijk zacht Biologisch Katoenen Rompertje met Vlindermouwtjes in mijn vluchttas gestopt als haar eerste pakje voor naar huis. Het is met stip mijn absolute favoriete item van Kianao; ik had het letterlijk in drie verschillende aardetinten gekocht nog voordat ze überhaupt was geboren. De roezeltjes zijn gewoon idioot schattig, maar het biologische katoen is gelukkig rekbaar genoeg zodat je niet het gevoel hebt dat je haar fragiele vogelarmpjes breekt als je ze erin probeert te worstelen. Ik hield het tegen mijn gigantische postpartum buik, keek naar dit naamloze kind, en begon gewoon te huilen. Omdat hormonen. En omdat de verpleegkundigen haar steeds "Meisje" bleven noemen en het begon te klinken als een rare, permanente bijnaam.

Als je momenteel vol in de nesteldrang zit en helemaal in paniek raakt over het namenproces, neem dan even een mentale pauze en neus gewoon lekker door wat neutrale biologische babykleding die past bij werkelijk elke identiteit die je kind uiteindelijk aanneemt. Het helpt je bloeddruk verlagen, ik beloof het.

Mijn uiterst chaotische namentests

Dit is iets wat niemand je vertelt over het kiezen van een naam totdat je er middenin zit. Je moet de naam onderwerpen aan compleet gestoorde praktijksimulaties. Ik stond op een dinsdag om zeven uur 's ochtends, hoogzwanger, in mijn achtertuin letterlijk willekeurige namen naar een eekhoorn op mijn schutting te schreeuwen. Ik wilde weten of ze dom klonken als ik ze over een speelplaats zou roepen. "MARGOT, KOM DAAR VANAF." "SLOANE, WE GAAN." Mijn buurman dacht absoluut dat ik aan het hallucineren was.

En dan is er nog de initialentest, want pubers zijn meedogenloos. We waren bijna voor Penelope Iris gegaan. We vonden Penelope prachtig. We hielden van Iris. Marks achternaam begint met een G. Tel uit je winst met die initialen. Godzijdank appte mijn zus me "P.I.G." (varken) voordat we het officieel maakten, anders had ik de komende twintig jaar haar therapie kunnen betalen. Oh god.

Nu we het toch over dat hele gender-ding hebben: er is op dit moment een enorme verschuiving gaande naar historisch mannelijke namen voor meisjes, wat ik eigenlijk fantastisch vind. We hebben Rowan en Quinn serieus overwogen. Ik ben sowieso heel erg het type moeder dat het roze gangpad in de winkel volledig overslaat. Toen Maya een pasgeboren baby was, bakerde ik haar bijna uitsluitend in in het Kleurrijk Bamboe Babydekentje met Dinosaurussen, want waarom zou een meisje niet van een T-Rex houden? Eerlijk gezegd is het gewoon een enorm fijn dekentje; bamboe is super ademend en houdt die geur van zure moedermelk lang niet zo erg vast als polyester, wat de échte overwinning is. Meisjes houden van dino's. Jongens houden van dino's. Dino's zijn cool.

De angst voor de top-tien lijst

Mijn grootste angst, en ik weet dat dit enorm cliché is, was een naam kiezen die té populair was. Ik keek naar de lijst met babynamen van de SVB en kreeg bijna een paniekaanval toen ik Olivia en Emma bovenaan zag staan. Maar de kinderarts zei eigenlijk iets wat mijn perspectief hierop totaal veranderde. We hadden het erover tijdens Leo's controle-afspraak, en hij wees erop dat de naampool nu zoveel breder is dan toen wij kinderen waren. In de jaren '80 heette om de haverklap wel een meisje Jessica of Ashley. Vandaag de dag vertegenwoordigt zelfs de nummer één naam een veel kleiner percentage van het totaal aantal geboren baby's. Hij vertelde me eigenlijk dat als ik een naam mooi vond, ik gewoon die verdomde naam moest gebruiken, want de kans dat ze één van de vijf Olivia's in haar kleuterklas is, is mathematisch gezien nu oprecht aanzienlijk kleiner.

Wat geweldig advies was dat ik direct negeerde omdat mijn brein kapot is.

Als je manieren zoekt om de naam die je uiteindelijk kiest door je hele huis te verspreiden, dan heeft Kianao deze Zachte Baby Bouwblokken Sets. Ze zijn prima. Er staan cijfertjes en kleine fruitsoorten op en ze zijn gemaakt van zacht, knijpbaar rubber. Eerlijk gezegd vind ik ze vooral zo fijn omdat wanneer mijn zevenjarige, Leo, onvermijdelijk eentje naar Maya's hoofd slingert terwijl ze speelt, er niemand gaat bloeden en ik mijn middag niet op de eerste hulp hoef door te brengen. Dus ja. Een klinkende overwinning in het ouderschap.

Wat er gebeurde met de klembord-mevrouw

Dus daar zaten we. Uur vierendertig. De klembord-mevrouw schraapt haar keel. Mark stopt eindelijk met kauwen op zijn broodje en kijkt me aan. En ik flapte er gewoon "Maya" uit. Het stond niet in het kleurgecodeerde spreadsheet. Het was geen vintage aristocraat of een actieheld. Het was gewoon een naam die in mijn hoofd opkwam terwijl ik naar haar kleine verfrommelde gezichtje keek. Mark glimlachte, wat zeldzaam is voor zijn derde kop koffie, en zei: "Ja. Maya."

En vervolgens ben ik de drie maanden daarna absoluut overtuigd geweest dat we de verkeerde keuze hadden gemaakt.

Mijn therapeut vertelde me dat 'naam-spijt' serieus een superveelvoorkomend iets is, wat volkomen logisch is als je je bedenkt dat je hormonen tijdens dat hele vierde trimester eigenlijk een gewelddadige coup in je brein plegen. Ze zei dat het de meeste moeders een paar maanden kost om hun rare, kleine schreeuwende baby écht te associëren met de prachtige mensennaam die ze hebben uitgekozen. En ze had gelijk. Bij maand vier was ze gewoon... Maya. En ik kon me niet meer voorstellen dat ze een Ripley of een Eloise was.

Oké, ik moet mijn koffie voor de vijfde keer vandaag in de magnetron gaan opwarmen omdat er iemand gilt over een vermiste blauwe sok, maar als je nog steeds in paniek doordraait over namen en babykamers, bekijk dan onze babydekentjes collectie om je naamloze kleine aardappel in te wikkelen terwijl je het allemaal uitvogelt.

Lastige vragen over het benoemen van je kind

Wat als ik per ongeluk een naam kies die volgend jaar superpopulair wordt?

Eerlijk? Laat het los. Je hebt letterlijk geen controle over popcultuur. Je zou je kind vandaag een ongelooflijk obscure naam kunnen geven, en morgen kan Taylor Swift een album uitbrengen met die naam als titeltrack en boem, het is de populairste naam van het land. Als je ervan houdt hoe het klinkt wanneer je het vijftig keer per dag hardop zegt (want dat ga je doen), gebruik het dan gewoon.

Hoe wijs ik in godsnaam beleefd de naamsuggesties van mijn schoonmoeder af?

Niet. Je glimlacht gewoon, zegt "Oh wauw Brenda, die komt zeker op de lijst!" en vervolgens begin je er nóóit meer over. Als ze aandringt, geef je je partner de schuld. "Mark en ik willen gewoon echt even wachten tot we haar ontmoeten voordat we beslissen!" Lieg dat je barst. Het is jouw baby, jouw lichaam, jouw keuze. Brenda heeft haar beurt in 1985 al gehad.

Is babynaam-spijt eerlijk waar echt of word ik gewoon gek?

Oh mijn god, het is ZÓ echt. Ik heb volle twaalf weken naar Maya zitten staren met de gedachte dat ik haar Clara had moeten noemen. Je brein zwemt in adrenaline en slaaptekort, en ineens voelt het alsof je toneelspeelt wanneer je deze kleine alien bij een mensennaam noemt. Geef het minstens zes maanden. Zodra ze beginnen te glimlachen en een daadwerkelijke persoonlijkheid ontwikkelen, valt de naam meestal vanzelf op zijn plek.

Kan ik het wettelijk veranderen als de naam echt niet past?

Ja! Tijdens het eerste jaar is het op de meeste plekken verbazingwekkend makkelijk. Het kost wat papierwerk en een klein bedrag, maar het is niet het gigantische juridische obstakel dat het voor een volwassene is. Ik ken een moeder die de naam van haar dochter met acht maanden veranderde omdat ze de bijnaam die mensen steeds gebruikten, niet meer kon uitstaan. Als je het haat, fix het dan voordat ze het leert spellen!