Een poederzachte, tropische geur gaat je gezonde verstand niet redden

Ik zat op de rand van het bad en staarde naar een fles Giovanna Baby klassieke lotion die mijn tante na de geboorte had meegebracht. Hij is roze. Hij ruikt naar een damestoilet uit de jaren '70, gemengd met een vleugje kersenbloesem. Vroeger dacht ik dat met een baby mijn hele huis vanzelf zo zou ruiken. Zacht, poederig, vredig. Een soort Braziliaanse cosmetische droom waarin alles zacht is en naar nostalgie ruikt. En toen kreeg ik een échte mensenbaby in mijn armen gedrukt, en viel dat hele esthetische plaatje compleet in duigen.

Wat blijkt? Het moederschap ruikt naar zure melk, pure wanhoop en de eerste de beste geurloze barrièrecrème die je om twee uur 's nachts blindelings van het plankje grist. De illusie van de perfect geurende, serene babykamer is één grote leugen.

De huidbarrière is eigenlijk net nat papier

Luister, we houden allemaal van een fijne, geruststellende geur. Mensen zijn gek op die klassieke kersen- en seringenwatertjes. Tieners gebruiken ze, volwassenen gebruiken ze voor een geborgen gevoel. Maar om een zwaar geparfumeerde lotion op een pasgeboren baby te smeren... dat is wel een heel bewuste keuze. Hun huid is bijna doorzichtig. Mijn praktijkbegeleider bij de kinderverpleegkunde zei altijd dat de opperhuid van een pasgeborene twintig procent dunner is dan die van ons, al voelt het op de meeste dagen eerlijk gezegd meer als een nat papieren zakdoekje.

Smeer daar een synthetische geurstof op, en je vraagt er gewoon om dat de dermatoloog moet ingrijpen. Ik heb in de kliniek al duizend vurige, rode uitslagen gezien die ontstonden omdat een goedbedoelende ouder wilde dat hun kindje naar een lentemorgen rook. Je kijkt naar die kleine rode bultjes en denkt: och lieverd, waarom doen we ze dit toch aan. Mijn eigen dokter keek me diep en intens vermoeid aan toen ik vroeg of een klein beetje geparfumeerde lotion goed was voor speciale gelegenheden. Ze zuchtte alleen maar en zei dat ik het, als het even kon, gewoon bij water en lucht moest houden.

We trappen in deze cosmetische fantasie omdat de realiteit van de huidbarrière eigenlijk een beetje vies is. Het bladdert, het zit onder de vernix en het reageert constant op die gure winterlucht. Een baby is een piepklein, onvoorspelbaar ecosysteem. Je hebt geen 'signature scent' nodig. Je moet er gewoon voor zorgen dat ze niet onder de galbulten komen te zitten.

Kleding vinden die geen huiduitslag veroorzaakt

In plaats van hem in de parfum te dompelen, besefte ik dat het enige wat de huid van mijn kind eigenlijk langer dan vijf minuten raakt, zijn kleertjes zijn. Ik heb onredelijk veel geld uitgegeven in mijn zoektocht naar spullen die geen contacteczeem veroorzaken. De mouwloze romper van biologisch katoen van Kianao is een van de weinige kledingstukken die bij ons écht werkt.

Afgelopen winter had ik zo'n catastrofale poepexplosie in een koffietentje. Zo'n bende die helemaal naar boven kruipt. De vijf procent elastaan in deze romper gaf hem precies genoeg rek, waardoor ik hem via zijn schouders naar beneden kon trekken in plaats van over zijn hoofdje. Het heeft me gered; anders had ik in het toilet mijn verbandschaar moeten gebruiken om het van zijn lijfje te knippen. De stof is ongekleurd, wat betekent dat er minder chemicaliën langs dat kwetsbare huidje wrijven. Het is gewoon een superbetrouwbaar kledingstuk dat mijn dagelijkse stressniveau niet nog verder opjaagt.

De andere kant van de zoekresultaten

Als je 's avonds laat op zoek gaat naar dat poederige Braziliaanse merk, kom je uiteindelijk terecht in een heel andere wereld. Het Britse ouderschapsgedeelte van het internet. Giovanna Fletcher en haar platform 'Happy Mum, Happy Baby'. Dat is de Giovanna die er écht toe doet wanneer je om 3 uur 's nachts langzaam de grip op de realiteit begint kwijt te raken.

Wat ik postpartum eigenlijk nodig had, was geen babyparfum. Ik had iemand nodig die me vertelde dat die mentale last je huwelijk absoluut zal slopen als je er niet over praat. De podcast van Giovanna was echt een reddingsboei op momenten dat ik het gevoel had te verdrinken in de spuugdoekjes.

De triagetafel en de 'default parent'

Het concept van de 'standaardouder' (de default parent) is een bittere pil om te slikken. Je leest erover en ineens valt elke kleine ergernis die je richting je partner voelt op zijn plek. Jij bent degene die de voorraad billendoekjes in de gaten houdt. Jij bent degene die weet welk huiltje honger betekent en welke een natte luier. Ik behandelde mijn woonkamer alsof het een triagetafel op de eerste hulp was. Alles wat erin en eruit ging nauwkeurig bijhouden in een app. Het is slopend, echt waar. Er is geen babymassageolie ter wereld die de mentale last kan wegnemen van het feit dat jij de enige bent die verantwoordelijk is om zo'n klein mensje in leven te houden.

En de kant van je mentale gezondheid kan ongelooflijk duister worden. Mensen praten vaak over de kraamtranen (baby blues) alsof het niet meer is dan een potje janken bij een luierreclame. Maar dat is het niet. Ik heb op de spoedeisende hulp gevallen van een kraambedpsychose gezien. Het is beangstigend. Vrouwen die hallucineren, compleet losgezongen van de realiteit. In de psychiatrie wordt dit simpelweg gezien als een medisch noodgeval. Dat kijk je niet even aan, dan bel je 112. Toch zijn er nog steeds ouders die in stilte lijden omdat ze denken dat ze gewoon falen in het moederschap. We zijn zo geobsedeerd door het perfecte plaatje van het ouderschap dat we de klinische rode vlaggen missen.

Op het platform van Giovanna wordt ook veel gesproken over miskramen. Blijkbaar eindigt één op de vier zwangerschappen in een verlies. Ik ken niet precies het medische mechanisme achter waarom het zo vaak gebeurt, maar in mijn ervaring op de werkvloer lijkt het nog veel vaker voor te komen dan de statistieken beweren. Toch dwingen we vrouwen nog steeds om net te doen alsof er niets is gebeurd en gewoon weer op hun werk te verschijnen op maandag. Het is absurd.

Als je synthetische stoffen wilt inruilen voor kleding die je leven niet nóg moeilijker maakt, neem dan even een kijkje bij Kianao's collectie van biologisch katoen, voordat we overgaan naar de volgende nachtmerriefase van het ouderschap.

Overleven in de loopgraven van doorkomende tandjes

En dan komen de tandjes om je laatste restje verstand flink op de proef te stellen. Het kwijlen begint, en ineens heeft je voorheen zo droge kind dagelijks wel drie kletsnatte shirts. Ik neem aan dat de druk op hun tandvlees een uitstralende pijn veroorzaakt, of dat is tenminste wat we ouders vertellen zodat ze zich wat beter voelen over het gekrijs. Wij hebben de siliconen panda bijtring van Kianao gehaald. Prima ding. Het doet wat het moet doen.

Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen en bevat geen ftalaten, wat top is omdat mijn hond hem nog wel eens probeert te jatten. Je kunt hem in de koelkast leggen om koud te worden, wat het tandvlees misschien een beetje verdooft. Het houdt hem wel tien hele minuten bezig, en dat zijn toch weer tien minuten waarin ik een slok kan nemen van mijn koffie, die drie uur geleden al koud is geworden.

Staren naar houten olifantjes

Je kind zonder beeldschermen bezighouden is nóg zo'n fulltimebaan waar ik niet voor had gesolliciteerd. Wij hebben de houten regenboog babygym van Kianao in de hoek van de kamer gezet. Er hangen allemaal van die kleine speelgoeddieren aan het houten rekje.

Ik weet niet of het nu daadwerkelijk zijn ruimtelijk inzicht vergroot zoals die boeken over mijlpalen beweren, maar hij zit elke dag wel twintig minuten onafgebroken naar de houten olifant te staren. Het is niet van plastic, het geeft geen licht en het speelt geen elektronisch deuntje af dat me tot in mijn dromen zal blijven achtervolgen. Dat alleen al maakt het de moeite waard om hem in huis te hebben. Het staat er gewoon en het ziet er best stijlvol uit, terwijl mijn kind probeert uit te vogelen hoe zijn handjes precies werken.

En over die naam gesproken

Trouwens, als je dit artikel alleen maar hebt gevonden omdat je je kind Giovanna wilt noemen: het is een Italiaanse naam die 'God is genadig' betekent, dus noem haar gewoon Gio, dan ben je overal vanaf.

Trap niet langer in het idee dat je een hemels geurende, serene moeder moet zijn, en focus je gewoon op het overleven van de volgende voeding zonder helemáál gek te worden. Het is een rommeltje. Het hóórt een rommeltje te zijn. Je gaat toch wel naar spuug ruiken.

Voordat je 's avonds laat in weer een internet-rabbithole verdwaalt over baby-skincare routines, kijk liever even naar Kianao's duurzame babykledinglijn. Daar vind je iets waar je echt wat aan hebt.

Vragen die ik krijg als ik te moe ben om antwoord te geven

Is geparfumeerde babylotion nou echt gevaarlijk?
Ik bedoel, hun arm zal er niet van afsmelten. Maar het zit vol met synthetische geurstoffen en ftalaten die werkelijk nul medisch nut hebben. Hun huidbarrière is het eerste jaar eigenlijk nog volop in aanbouw. Je vraagt gewoon om een opvlamming van eczeem. Houd het lekker bij kraanwater en smeer misschien wat basic barrièrecrème als hun huidje droog aanvoelt.

Hoe los ik het 'default parent'-syndroom op?
Dat los je niet zomaar op. Daar maak je ruzie over, het liefst wanneer jullie allebei een beetje uitgerust zijn (wat dus nooit is). Je moet letterlijk een deel van die mentale last aan je partner overdragen. Stop met het maken van de doktersafspraken. Stop met het inpakken van de luiertas. Laat ze maar even lekker aanmodderen en een paar keer falen, totdat ze vanzelf leren waar de billendoekjes precies liggen.

Zijn houten babygyms echt beter dan die van plastic?
Beter voor wie? Voor de baby voorkomt het ontbreken van knipperende lampjes waarschijnlijk dat ze overprikkeld en chagrijnig raken. Voor jou betekent het dat je niet om 6 uur 's ochtends naar een robotstemmetje hoeft te luisteren dat het alfabet zingt. Een absolute win-win voor ieders gemoedsrust dus.

Hoe weet ik of postpartum somberheid een echt medisch noodgeval is?
Als je huilt omdat je een stukje geroosterd brood op de grond hebt laten vallen, dan is dat slaapgebrek. Als je opdringerige gedachtes hebt die je beangstigen, dingen ziet die er niet zijn of je totaal afgesloten voelt van de realiteit, dán is het een 112-situatie. Een kraambedpsychose trekt zich niets aan van je perfecte geboorteplan. Zoek dan meteen hulp.

Wanneer stopt dat gekwijl van die tandjes?
Nooit. Grapje natuurlijk, maar zo voelt het wel. Er komen met regelmaat tandjes door, tot ze een jaar of twee zijn. Koop gewoon wat extra slabbetjes en accepteer dat alles wat je bezit voorlopig een klein beetje vochtig zal zijn.