Aan de Sarah van vroeger: De harde waarheid over glazen babyflessen

Lieve Sarah-uit-het-verleden. Ja, jij. Degene die precies zes maanden geleden op een willekeurige dinsdag om 02:14 uur 's nachts op de keukenvloer zat.

Je draagt die grijze fleece badjas waarvan de rits permanent halverwege vastzit. Je drinkt oploskoffie die drie uur geleden al koud is geworden. Je staart op dit moment naar een gigantische Tupperware-bak vol met Leo en Maya's oude plastic babyspullen, die je van zolder hebt gesleept om aan je zwangere zus te geven. En je hebt een complete existentiële crisis vanwege een angstaanjagende deep-dive die je zojuist op je telefoon hebt gedaan.

Haal adem.

Leg gewoon even je telefoon weg en stop met huilen in de vacht van de hond. Want ik weet precies wat je nu aan het doen bent. Je berekent in je hoofd hoeveel duizenden liters warme kunstvoeding en afgekolfde moedermelk je de afgelopen zeven jaar voor je twee kinderen hebt opgewarmd in de magnetron en hebt geschud in die troebele plastic flessen. Je bent ervan overtuigd dat je eigenhandig hun metabolische toekomst hebt verpest.

Ik schrijf je dit vanuit zes maanden in de toekomst om je te vertellen dat je van dat koude zeil moet opstaan. Dave komt over tien minuten naar beneden, ziet je hyperventileren boven een berg plastic spenen en zal denken dat je nu echt de grip op de realiteit bent kwijtgeraakt.

Hoe dan ook, het punt is dat het schuldgevoel dat je nu voelt volledig is gecreëerd door een industrie die tegen ons heeft gelogen. Maar aangezien je midden in een enorme paniekaanval zit, laten we even rustig doornemen wat we precies met deze informatie gaan doen. Want spoiler alert: morgenochtend gooi je al dat plastic in de recyclebak.

Dat stomme microplastics-onderzoek dat mijn leven verpestte

Dus dat artikel dat je nu leest? Dat artikel waarin die professor in de voortplantingswetenschappen, dr. Tracey Woodruff van UCSF, wordt geciteerd? Ja. Ik weet het. Het artikel waarin staat dat het bereiden van warme kunstvoeding in een standaard plastic fles zo'n 16,2 miljoen microplastic deeltjes per liter afgeeft. MILJOEN.

Ik las dat en voelde het bloed letterlijk uit mijn gezicht wegtrekken. Want denk eens na over hoe we een fles klaarmaken. We verwarmen het water, gieten het in het plastic flesje, doen het poeder erbij en schudden het agressief. Volgens mijn huisarts, dr. Miller – die ik tijdens Leo's check-up wanhopig in de gang in het nauw dreef om hiernaar te vragen – zijn hitte en wrijving in feite de twee dingen die ervoor zorgen dat plastic afbreekt en deeltjes loslaat. We zetten in feite microscopische plastic-thee voor onze pasgeborenen.

Hij bleef er zo kalm onder, wat me op de een of andere manier alleen maar gekker maakte. Hij haalde een beetje zijn schouders op en zei dat de medische wereld ouders inderdaad steeds meer richting alternatieven zoals glas of roestvrij staal duwt, omdat we gewoon niet volledig begrijpen wat deze hormoonverstorende chemicaliën doen met die kleine, zich nog ontwikkelende spijsverteringskanaaltjes. Het is allemaal heel vaag en "heeft meer onderzoek nodig", wat dokterstaal is voor "het is waarschijnlijk slecht, maar we willen niet aangeklaagd worden."

We zijn totaal opgelicht door de BPA-vrij stickers

Dit is het deel waardoor ik nog steeds in een kussen wil schreeuwen. Toen Maya zeven jaar geleden werd geboren, kocht ik al die dure plastic flessen omdat er enorme groene bladeren op de doos stonden met de tekst "BPA-VRIJ!" in grote, vriendelijke letters. We dachten dat we zo veilig bezig waren. We dachten dat de autoriteiten het in 2012 hadden opgelost toen ze BPA in babyproducten verboden.

Maar ze hebben helemaal niets opgelost. Ze hebben BPA gewoon ingeruild voor BPS en BPF, wat eigenlijk chemische neefjes zijn die precies dezelfde vage dingen met onze hormonen doen, maar gewoon nog niet verboden zijn. Het wordt "betreurenswaardige substitutie" genoemd, wat klinkt als de naam van een slechte indieband, maar in werkelijkheid een angstaanjagende maas in de wet voor fabrikanten is.

Toen ik mezelf eindelijk uit mijn paniek op de keukenvloer trok, begon ik me te hyperfixeren op alles wat er in Leo's mond verdween. Bijtringen waren het eerste dat de prullenbak inging. Ik gooide al die goedkope, met gel gevulde plastic ringen weg, want wie weet eigenlijk wat voor vloeistof dat is. Uiteindelijk bestelde ik in plaats daarvan de Panda Bijtring van Kianao voor hem om op te kauwen. Eerlijk waar, een absolute redding. Leo zat in die fase waarin hij meedogenloos op mijn sleutelbeen kauwde als een kleine hondsdolle zombie, en deze panda is gewoon massief, medisch goedgekeurd siliconen. Geen rare chemische geurtjes. Geen verborgen watercompartimenten waar zwarte schimmel in groeit. Gewoon een schattige panda met textuur die ik letterlijk in de vaatwasser kan gooien op het hygiëneprogramma, zonder bang te hoeven zijn dat er giftige smurrie in zijn mond smelt.

Maar spatten ze niet uit elkaar in een miljoen dodelijke scherven?

Dit was Dave's onmiddellijke argument de volgende ochtend toen ik hem vertelde dat ik een enorme set van de beste glazen babyflessen ging bestellen als babyshowercadeau voor mijn zus, en dat ik ook al onze plastic bewaarbakjes ging vervangen.

"Sarah, je laat je telefoon drie keer per dag vallen. Straks laat je een glazen fles op de tegels vallen en ligt er overal onzichtbaar glasstof."

Oh, ik haat het als hij logisch nadenkt. Maar deze keer had hij het mis.

Moderne glazen babyflessen zijn niet gemaakt van hetzelfde materiaal als je breekbare wijnglazen. Ze zijn gemaakt van borosilicaatglas. Wat, gebaseerd op mijn zeer beperkte kennis van scheikunde, eigenlijk laboratoriumglas is. Het is ongelooflijk compact en bestand tegen thermische schokken, wat betekent dat je het uit een ijskoude koelkast kunt halen, het onder kokendheet water kunt houden en het niet in je handen zal ontploffen.

En ja, ze kunnen breken. Ik ga hier niet zitten doen alsof glas de zwaartekracht trotseert. Maar ik zag mijn zus vorige maand letterlijk een van haar nieuwe borosilicaat flessen recht op mijn keukentegels laten vallen. Hij stuiterde. Door de siliconen hoes. Het gaf alleen maar een doffe, zware klap en rolde onder de oven. En zelfs als hij was gebroken: borosilicaat is zo ontworpen dat het afbrokkelt in botte stukken in plaats van in die angstaanjagende microscopische splinters.

Kijk, als je op dit moment in de stress schiet over al het plastic in je huis, haal dan even diep adem en snuffel misschien eens door Kianao's zorgvuldig samengestelde collectie duurzame babyspullen. Dan zie je dat er echt prachtige, gifvrije opties zijn die er niet uitzien als medische apparatuur.

De geur van zure melk die me in mijn nachtmerries achtervolgt

Kunnen we het even hebben over de geur van oud plastic? Je kent de geur wel. Als je per ongeluk een plastic babyfles een heel weekend in de luiertas laat zitten, is hij voor altijd verpest. Je kunt hem uitkoken, bleken, twaalf keer door de vaatwasser halen. Het plastic absorbeert het vet en de geur van de zure melk, en het ruikt permanent naar een afvalcontainer achter een zuivelboerderij.

Dat komt omdat plastic poreus is. Elke keer dat je hem schrobt met een flessenborstel, maak je microscopische krasjes in het plastic, en daar nestelen bacteriën zich gewoon heerlijk in.

Glas doet dat niet. Glas is volledig niet-poreus. Het wordt elke keer weer perfect schoon. Het blijft kristalhelder. Je krijgt geen gekke troebele waas na een maand gebruik.

Eerlijk gezegd, als je je glazen spullen gewoon goed afwast met heet sop, kun je die enorme, op ruimteschepen lijkende elektrische flessensterilisatoren die de helft van je aanrecht in beslag nemen, helemaal skippen.

Kinderopvang en het grote siliconen-hoes-compromis

Oké, hier wordt het pas echt ingewikkeld, en dit is het punt waar Dave en ik een enorme ruzie hadden over de logistiek. Veel kinderdagverblijven hebben een streng "geen glas"-beleid vanwege aansprakelijkheid. Dat is overigens best logisch. Onderbetaalde pedagogisch medewerkers hoeven geen glas te staan opvegen terwijl ze drie gillende baby's vasthouden.

Als jouw kinderopvang zich streng aan het verbod houdt, moet je voor de hybride aanpak gaan. Gebruik glas thuis voor het intensieve opwarmen en mengen. Gebruik vervolgens voor de opvang 100% voedselveilige siliconen flessen.

Ik ben tegenwoordig gewoon helemaal klaar met synthetische materialen. Weet je nog toen Maya die vreselijke mysterieuze uitslag had en ik me realiseerde dat ze eigenlijk in goedkope polyester slaapzakken sliep die aanvoelden als een gerecyclede frisdrankfles? Ja. Zodra we voor haar overstapten op de Romper van Biologisch Katoen, was het eczeem binnen een dag of vier verdwenen. Het voelt gewoon... echt. Als echte kleding, niet als een petrochemisch experiment.

Ik probeer nu eigenlijk voor alles siliconen, katoen of glas te gebruiken. Hoewel, eerlijk gezegd, siliconen me soms ook gek maken. Zoals met dat Siliconen Kattenbordje dat we hebben. Begrijp me niet verkeerd, het is echt heel schattig, die kleine kattenoortjes zijn aandoenlijk, maar de zuignap weigert pertinent te plakken op onze eettafel van gek gekapt sloophout. Het kleeft als secondelijm aan het plastic blad van de kinderstoel, en dat is uiteindelijk wat echt telt, maar Dave probeert het telkens weer op de grote tafel te gebruiken en dan pakt Leo hem gewoon bij zijn oren op en slingert hij zijn macaroni met kaas naar de hond. Dus ja. Ken je ondergronden.

Wat je nu meteen moet doen

Luister, Sarah-uit-het-verleden. Stop met staren naar die Tupperware-bak.

Je deed je best met de informatie die je op dat moment had. Je hebt je baby's gevoed en in leven gehouden. Maar nu ben je beter geïnformeerd, dus ga je het beter aanpakken voor de baby van je zus.

Je hoeft echt niet vanavond nog elk plastic voorwerp in je huis weg te gooien. Maar je moet wel onmiddellijk stoppen met het opwarmen van eten en melk in plastic. Als je voor onderweg per se een plastic fles moet gebruiken, stop hem dan niet in de magnetron. Was hem met de hand af, laat hem volledig afkoelen en spoel hem na met water op kamertemperatuur om de losgekomen microplastics weg te spoelen.

Het is rommelig, irritant en zwaar, maar de gemoedsrust die je krijgt als je een baby uit een perfect schone, kraakheldere glazen fles ziet drinken, is elke schrik bij een bijna-gevallen-fles meer dan waard.

Ga nu maar naar bed. De hond is je aan het veroordelen.

Klaar om de overstap te maken en te stoppen met in paniek raken over microplastics? Ontdek Kianao's volledige assortiment van veilige, gifvrije baby-essentials.

Vragen die ik om 2 uur 's nachts wanhopig heb gegoogled

Breken glazen flessen echt zo makkelijk?

Eerlijk gezegd, nee. Tenzij je ze als een honkbal tegen een bakstenen muur gooit. Ze zijn gemaakt van borosilicaatglas, wat ongelooflijk dik en sterk is. Als je de siliconen hoezen koopt die eromheen gaan, stuiteren ze in 90% van de gevallen gewoon van normale keukenvloeren af. Ik heb er pas één keer eentje zien breken, en dat was toen hij op beton viel.

Zijn ze te zwaar voor een baby om vast te houden?

In het begin, ja. Een baby van vier maanden gaat echt niet zomaar achteloos met één hand een glazen fles van 250 ml vasthouden. Je moet de fles voor ze vasthouden, wat je waarschijnlijk sowieso al zou moeten doen voor de hechting of zoiets. Tegen de tijd dat ze oud genoeg zijn om het zelf vast te houden (rond 7-8 maanden), zijn ze meestal ook sterk genoeg om het extra gewicht aan te kunnen, vooral als er een siliconen hoes met veel grip omheen zit.

Kan ik er direct kokend water in doen?

Ja! Dat is de magie van borosilicaat. Ik haalde ze vroeger direct uit de koelkast en zette ze zo in een pan met kokend water op het fornuis om de melk op te warmen. Een plastic fles zou vervormen en chemicaliën loslaten, en goedkoop glas zou in duizend stukken barsten, maar deze geven geen krimp. Het is bizar.

Hoe laat je een baby overstappen van plastic naar glas?

Je hoeft een baby niet echt te laten "overstappen", want het flesgedeelte maakt ze niet uit – ze geven alleen maar om de speen. Als je een merk glazen flessen kunt vinden dat compatibel is met de spenen van de plastic flessen die je baby al fijn vindt, zullen ze het letterlijk niet eens merken. De overstap is puur voor jou, en voor de schouderspieren die je luiertas dragen.

Mag ik deze flessen echt gebruiken op de opvang?

Dat hangt echt af van het kinderdagverblijf. De opvang van mijn vriendin staat ze ALLEEN toe als de siliconen bumper eromheen zit, zodat ze niet tegen elkaar aan klinken in de koelkast. Andere kinderdagverblijven hebben een streng verbod. Als jouw opvang ze verbiedt, gebruik dan gewoon glas thuis voor de voedingen in de nacht en vroege ochtend, en geef flessen van 100% medische siliconen mee naar de opvang. Het draait allemaal om compromissen sluiten, zodat je niet gek wordt.