Lieve ik: Alles over Biologische Babyspinazie

Lieve Jess van precies zes maanden geleden,

Zet die gigantische plastic bak met bladgroenten neer en doe een stap achteruit bij de keukenmachine. Ik weet dat je nu midden in je keuken staat met je postnatale haar dat in je ogen valt. Je luistert naar Walker die gilt omdat zijn boterham in de verkeerde vorm is gesneden, terwijl Beau huilt in de kinderstoel. En ondertussen denk je dat je faalt als moeder omdat je nog geen bladgroenten hebt geïntroduceerd. Ik weet dat je je zorgen maakt over geld en je afvraagt of extra betalen voor chique groenten gewoon weer een internet-scam is om moeders een schuldgevoel aan te praten.

Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: de hele overgang naar vast voedsel is een chaotisch circus. Je gaat ontzettend veel fouten maken waardoor je aan je eigen verstand gaat twijfelen. Maar aangezien ik het grote groene-puree-tijdperk van ons derde kind heb overleefd, moet ik je een paar harde waarheden vertellen over wat er écht gebeurt als je een baby die onschuldig ogende blaadjes probeert te voeren.

De harde waarheid over zand en aarde

Toen ik opgroeide, vertelde mijn oma me altijd dat een beetje zand eten goed is voor je karakter en je immuunsysteem versterkt. Dat klinkt als een heerlijk nuchtere plattelandswijsheid, totdat je je realiseert dat ze het over écht zand had en niet over moderne chemische bestrijdingsmiddelen. Voor mijn oudste, Walker, kocht ik altijd de allergoedkoopste groenten die ik kon vinden, want we hadden het krap en ik dacht 'groente is groente', de schat. Nu eet het jochie alleen nog maar dingen in de kleur van karton, dus hij is echt mijn levende waarschuwing.

Maar als het om spinazie gaat, is dat biologische keurmerk niet zomaar een excuus om je acht euro te laten betalen voor een bak blaadjes die uiteindelijk toch in groen slijm verandert in de groentelade. Onze arts, dr. Miller, legde uit dat spinazie praktisch een spons is voor alles wat ze op de velden spuiten. Het staat stijf bovenaan al die enge bestrijdingsmiddelen-lijstjes waardoor je het liefst in een hutje op de hei wilt gaan wonen. Je móét echt die biologische babyspinazie kopen voor die kleintjes, wiens lichaampjes nog volop aan het leren zijn hoe ze de wereld moeten verwerken.

Ik heb zelfs meegemaakt dat ik om twee uur 's nachts, terwijl ik een huilbaby met krampjes op een skippybal probeerde te sussen, de productbeschrijving van een merk biologische babyspinazie zat uit te pluizen. Ik probeerde wanhopig te ontcijferen of 'drievoudig gewassen' betekende dat ik het zelf niet meer hoefde af te spoelen. De waarheid is dat het betalen van die meerprijs mijn prijsbewuste hart elke keer weer een beetje pijn doet bij de kassa. Maar dit is echt een van de weinige momenten waarop ik je ga vertellen dat dat extra geld absoluut niet onderhandelbaar is voor een baby.

Dat hele enge blauwe-baby-verhaal

Je gaat jezelf echt een enorm duurzaam genie vinden als je besluit die dure blaadjes te stomen en het overgebleven groene water te bewaren om je babyhapjes mee te verdunnen. Je zult daar zó trots en vindingrijk staan wezen, denkend aan al die in water oplosbare vitamines die je bewaart, als een soort pioniersvrouw die toevallig ook een wifiverbinding heeft.

En dan vertel je deze briljante 'hack' vol trots aan de arts op het consultatiebureau bij de zes-maanden-controle. Die zal je aankijken met een angstaanjagende mix van medelijden en medische bezorgdheid, waarna ze uitlegt dat spinazie enorme hoeveelheden nitraten uit de grond opneemt. Ze tekende een schemaatje voor me op de achterkant van het vaccinatieschema om te laten zien hoe die nitraten zich concentreren in het kookvocht. Ze legde uit dat dit bij baby's onder de zes maanden iets kan veroorzaken dat 'blauwebabysyndroom' heet, wat te maken heeft met het feit dat hun bloed plotseling 'vergeet' hoe het zuurstof moet vervoeren.

Het gevoel van verraad toen ik leerde dat mijn dierbare, voedzame groene bouillon eigenlijk gewoon een giftig gevaar was voor het onvolgroeide spijsverteringskanaal van mijn baby... Ik wilde het opgeven en hem alleen nog maar geprakte bananen geven totdat hij het huis uit zou gaan. Als je je kind veilig wilt houden en je eigen paniek op een behapbaar niveau, móét je die blaadjes echt helemaal gaar koken en dat vervloekte groene water meteen door de gootsteen spoelen, voordat je de verlepte restjes pureert.

En geef ze alsjeblieft nooit rauwe blaadjes, want die plakken aan hun gehemelte vast als groene ducttape en dan beland je op de eerste hulp.

Het geheim om de ijzerkluis te kraken

Iedereen praat over spinazie alsof het een magische ijzerpil is die je baby meteen in een piepkleine bodybuilder verandert. Onze arts zei iets over non-heemijzer, wat volgens mij gewoon betekent dat het plantaardig ijzer is dat zich gedraagt alsof het in een biologische kluis is opgesloten, en het lichaam van je baby heeft de code niet om die kluis te kraken.

Je kunt ze bakken vol van dat spul voeren, maar als je het niet combineert met vitamine C, gaat het gewoon linea recta door ze heen en zorgt het voor écht angstaanjagende luiers die jij later weer mag opruimen. Een beetje citroensap in de puree knijpen, of het mengen met wat geprakte zoete aardappel, maakt een wereld van verschil. Hierdoor kan hun lichaam de voedingsstoffen, waar jij net je halve ochtend aan hebt besteed, tenminste écht opnemen.

Als je op zoek bent naar een makkelijkere manier om deze hele voedingschaos aan te pakken, moet je zeker de collectie met eetbenodigdheden bekijken, want de juiste spullen in huis hebben maakt echt een enorm verschil.

Stiekeme manieren om groen spul te serveren

Mijn moeder vertelde me dat ik mijn eigen avondeten gewoon even moest voorkauwen en in de mond van de baby moest spugen, als een moedervogel. Eerlijk, ik vond dat gruwelijk en heb vriendelijk bedankt voor haar vintage wijsheid. In plaats daarvan moest ik creatief worden in het verstoppen van die bladgroenten. Vooral toen Beau in de fase kwam waarin hij besloot om elk lepeltje te inspecteren alsof hij een wantrouwige keurmeester was.

Een handjevol gekookte, uitgelekte blaadjes door een smoothie blenden met extreem paarse bosvruchten is de enige manier waarop ik de peuterjaren zonder ruzie overleef. De donkere bessen verbergen de groene kleur volledig, en aangezien de babyblaadjes geen dikke, bittere stelen hebben, smaakt het gewoon naar fruit.

Ik vind het ook heerlijk om van die piepkleine eier-frittata's te maken in een mini-muffinbakblik. Eieren zitten vol met allerlei vetten en stofjes die goed zijn voor de hersenontwikkeling, dingen die ik amper begrijp maar waarvan ik wéét dat ze belangrijk zijn. Als je de gekookte biologische babyspinazie superfijn hakt, ziet het er voor hen gewoon uit als vrolijke groene hagelslag.

De spullen die de bende écht overleven

Koken met baby's die voor je voeten kruipen is een oefening in extreem geduld. Als ik groenten probeer te koken en af te gieten zonder mezelf te verbranden, heb ik het echt nodig dat Beau volledig afgeleid is en niet aan mijn enkels hangt te krijsen.

Ik heb door de jaren heen zóveel nutteloze plastic troep gekocht, maar ik heb eindelijk iets gevonden waar ik echt dol op ben. De Zebra Rammelaar Bijtring is echt mijn redding in de keuken geweest. Ik zal eerlijk zijn, de meeste bijtringen zijn lelijk en zitten binnen de kortste keren onder de hondenharen, maar deze heeft een gladde houten ring die ik even in de koelkast kan leggen om te koelen. Het zwart-witte gehaakte patroon betovert hem op de een of andere manier. Ik geef hem dit als hij in zijn kinderstoel zit, en hij zit daar dan stilletjes op het hout te kauwen en met de kleine rammelaar te schudden. Dat geeft me precies de vijf minuten rust die ik nodig heb om met het hete water en de blender te dealen.

Aan de andere kant van het kleding-spectrum maakte ik onlangs een flinke tactische inschattingsfout. Ik kocht het Retro Biologisch Katoenen Shirt voor hem, omdat die vintage stijl met gekleurde boordjes zo schattig is en de stof bizar zacht aanvoelt. Maar een shirt met een wit boordje over het enorme hoofd van een zwetende, tegenspartelende peuter krijgen terwijl je een lepel met groene smurrie vasthoudt... dat is een Olympische sport waar ik niet voor gekwalificeerd ben. Het is een prachtig shirtje, maar die witte halslijn trekt spinaziepuree aan als een magneet. Ik ben meer tijd kwijt aan het behandelen van vlekken dan dat ik ervan geniet hoe schattig hij eruitziet.

Nadat we ons eindelijk door de maaltijd hebben geworsteld en ik groene drab van elk oppervlak in een straal van een meter heb geveegd, verplaatsen we ons meestal naar de grond zodat zijn buikje kan kalmeren. We gooien ons Biologisch Katoenen Babydeken met Zebraprint midden op het vloerkleed. Het is dik genoeg om hem wat demping te geven, en dat contrastrijke monochrome patroon houdt hem bezig terwijl hij rondrolt en zijn kleine baby-yogastretches doet. Plus, in tegenstelling tot het shirtje met de witte boord: als er een beetje rondzwervend groen spuug op het drukke zebrapatroon landt, valt het véél minder op totdat de wasdag is aangebroken.

Dus, lieve Jess uit het verleden, adem diep in. Koop die biologische babyversie, kook het, gooi het water weg, voeg wat citrus toe, en bereid je erop voor dat alles wat je bezit de komende maanden groen gevlekt is. Je doet het hartstikke goed.

Klaar om de eettijd iets minder stressvol te maken? Ontdek meer van onze eerlijke overlevingsgidsen voor ouders voordat je aan je volgende ronde boodschappen begint.

De echte vragen die je jezelf waarschijnlijk stelt

Kan ik de spinazie niet gewoon in de magnetron opwarmen in plaats van koken?
Ik heb dit precies één keer geprobeerd en zorgde voor een angstaanjagende groene bliksemstorm in mijn magnetron. Blijkbaar bevat spinazie natuurlijke mineralen die kunnen vonken en knetteren. Naast het feit dat ik bijna mijn huis platbrandde, vertelde dr. Miller dat koken in ruim water de enige betrouwbare manier is om die nitraten uit de bladeren te trekken. Je móét voor baby's dus echt het fornuis gebruiken.

Hoe lang blijft die gepureerde smurrie écht goed in de koelkast?
Als je het in een luchtdicht bakje bewaart, overleeft het ongeveer twee dagen voordat het eruit gaat zien (en ruiken!) als iets dat net uit een moeras is gekropen. Ik raad je ten zeerste aan om het meteen in siliconen ijsblokjesvormen in te vriezen. Dan hoef je tenminste niet om zes uur 's ochtends een snuffeltest te doen bij bedenkelijke groene drap.

Maakt het uit als ik spinazie uit de diepvries gebruik in plaats van verse?
Biologische babyspinazie uit de diepvries is helemaal prima en stiekem veel goedkoper, maar het houdt wel een belachelijke hoeveelheid water vast. Voor baby's onder de zes maanden moet je het nog steeds koken vanwege de nitraten. Daarna moet je het uitwringen als een natte handdoek, tenzij je wilt dat het eitje van je baby in een plas groen water ligt.

Wat als mijn baby bij elk hapje puree kokhalst?
Walker moest zó erg kokhalzen bij zijn eerste hap spinazie, dat hij letterlijk over mijn schoenen spuugde. De textuur is gek en zelfs gepureerd nog een beetje kalkachtig. Probeer daarom eerst een piepklein lepeltje erdoor te mengen in een flinke kom met zoete aardappel- of appelpuree. Je moet dit zien als een langetermijnproject waarbij je de hoeveelheid groente over een paar weken langzaam opbouwt.

Moet ik echt biologisch kopen als ik de boel was met zeep?
Was je groenten alsjeblieft niet met zeep, lieve schat. Straks blaast je baby nog bellen uit z'n luier. Bestrijdingsmiddelen worden tijdens de groei vaak direct in het weefsel van de plant opgenomen. Geen enkele wasbeurt onder de kraan zal dat dus wegschrobben. Daarom is even door de zure appel heen bijten en betalen voor biologische babygroenten helaas écht de enige oplossing hier.