Liefde op z'n baby's: Hoe kleintjes écht genegenheid tonen

Het was 3:14 uur 's nachts op een dinsdag in november, en het was ijskoud in ons appartement. Ik stond midden in ons piepkleine gangetje in het afschuwelijke neonoranje middelbareschool-sportshirt van mijn man Dave—dat shirt dat permanent ruikt naar oude droogtrommeldoekjes en wanhoop—omdat Leo zojuist met een flinke boog op mijn laatste schone voedingstop had gespuugd. Leo was op dat moment vier maanden oud en klaarwakker. Hij huilde niet. Hij was gewoon wakker. En hij staarde me aan.

Dave, die over het algemeen een behulpzame partner is maar soms totaal geen gevoel voor de situatie heeft, had zijn "chill night mix" op de Echo Dot in de gang gezet om ons door de slaapregressies heen te slepen. Peter Frampton stond op. Om precies te zijn, dát éne nummer. En terwijl ik mijn negen kilo wegende, niet-knipperende kind van mijn linker- naar mijn rechterheup verschoof, met pijn in mijn rug op plekken waarvan ik het bestaan niet afwist, begon ik door slaapgebrek te hallucineren bij de muziek. Ik bedoel, Peter Frampton had duidelijk geen tandenkrijgende baby die de haren uit zijn hoofd trok toen hij die tekst schreef. Maar terwijl Leo agressief in mijn neus kneep en zijn gigantische ogen als schoteltjes strak op de mijne gericht hield in het gedempte, amberkleurige licht van het nachtlampje in de gang, realiseerde ik me iets angstaanjagends.

Dit was het. Dit was zijn versie van genegenheid.

Baby's zijn eigenlijk gewoon piepkleine, melkdronken aliens die totaal geen manieren hebben en geen woorden kunnen vormen. Ze kunnen je niet even een kaartje geven of de woorden baby i love you zeggen, logisch, want ze hebben nog niet eens tanden. In plaats daarvan geven ze je van die bizarre, soms fysiek pijnlijke kleine signalen die jij op de een of andere manier moet zien te ontcijferen terwijl je draait op drie uur gebroken slaap en lauwe koffie. Ik zong letterlijk binnensmonds oh baby i love your way als een of ander gestoord slaapliedje terwijl ik over de vloerdelen ijsbeerde, in een poging mezelf ervan te overtuigen dat zijn weigering om te slapen zonder aan mijn lichaam vastgeplakt te zitten, een compliment was. Een illusie? Misschien.

De gruwelijk intense staarwedstrijd

Oké, laten we het even over dat staren hebben. Als een volwassene je zou aankijken zoals een pasgeboren baby dat doet, zou je de politie bellen. Het is intens. Zonder te knipperen. Het voelt alsof ze dwars door je ziel kijken en stilletjes je slordige knot en levenskeuzes zitten te veroordelen.

Toen Maya, mijn oudste, werd geboren, kreeg ik soms echt de kriebels van dat staren. Tijdens de controle na twee maanden begon ik erover bij onze arts, dr. Miller. Ik was er namelijk heilig van overtuigd dat mijn baby stuk was, of nou ja, bezig was mijn gezicht in zich op te nemen voor de een of andere duistere missie. Dr. Miller begon te lachen en legde uit dat dit intense staren eigenlijk een puur biologisch trucje is. Iets met hun hersentjes die neurologische verbindingen aanleggen voor gezichtsherkenning en een gevoel van geborgenheid. Simpel gezegd: ze staren naar je omdat jouw gezicht hun hele wereld is en het ze een veilig gevoel geeft om naar je te kijken. Dave zocht zelfs een keer de songtekst van Baby I Love Your Way op toen we 's nachts door de gang liepen te ijsberen. Hij grapte dat de zin "I can see the sunset in your eyes" vast over een baby ging die probeert om zijn ouders voor altijd wakker te houden. Hij vindt zichzelf echt hilarisch. Vermoeiend gewoon.

Maar goed, waar het op neerkomt: dat staren ís liefde. Een beetje creepy liefde misschien, maar wel liefde. En eerlijk is eerlijk, in die eerste maanden is het zowat de enige bevestiging die je krijgt, voordat ze eindelijk leren lachen. Je zit daar maar gewoon, onder de vlekken van diverse lichaamsvloeistoffen, terwijl je ze naar je laat staren tot hun kleine hersentjes je officieel opslaan als "Veilig Mens Dat Melk Brengt".

En ja, als ze de boel bij elkaar krijsen alsof je leven ervan afhangt zodra je de kamer uitloopt om te plassen, dan is dat gewoon de objectpermanentie die zich ontwikkelt. Wat eigenlijk betekent dat ze weten dat je bestaat en je terug willen hebben... afijn, dat verhaaltje kennen we allemaal wel.

Samen op de vloer, tussen de kruimels

Hoe laten we ze dan zien dat we ze écht begrijpen? Mijn eerste instinct was heel lang om ze gewoon de hele tijd vast te houden. Dat is fantastisch, totdat je – ik noem maar wat – een broodje moet smeren of je verstand wilt behouden. Dr. Miller vertelde me ooit dat de makkelijkste manier om je baby te laten zien dat je er voor ze bent, niet is door een berg spullen te kopen, maar door letterlijk op hun niveau te gaan zitten.

Bij Leo heb ik beschamend veel tijd plat op mijn rug op het vloerkleed in de woonkamer doorgebracht. We hadden deze Natuurlijke Babygym met Botanische Elementen die ik in eerste instantie alleen maar had gekocht omdat hij er zo mooi uitzag en perfect bij onze bank paste. Dat is natuurlijk de domste reden om babyspullen te kopen, maar ik werd dan ook enorm beïnvloed door Instagram. Achteraf bleek het mijn absolute lievelingsitem te zijn dat we in huis hadden. Het A-frame is van hout, met van die schattige stoffen maantjes en gehaakte blaadjes die eraan hangen.

Ik ging dan naast hem op de grond liggen – waarbij ik de hondenharen en verdwaalde stukjes rijstwafel die Maya absoluut onder het kleed had geschoven probeerde te negeren – en keek gewoon samen met hem naar de kleine okergele blaadjes. We keken elkaar recht aan. Geen telefoons, niet multitasken. Alleen hij en ik, onder dat kleine houten afdakje. En als je daar zo ligt, precies in hun blikveld, doen ze zo'n schattig, vrolijk wiebeltje met hun hele lijfje. Ze hebben door dat jij hun eigen kleine universum bent binnengestapt. Het werkt ontzettend aardend, ervan uitgaande tenminste dat je je protesterende onderrug kunt negeren wanneer het weer tijd is om op te staan.

Stop met het meteen willen oplossen en wees gewoon even samen ellendig

Dit was voor mij de moeilijkste les bij Maya, en zelfs toen Leo kwam, worstelde ik er nog steeds mee. Als je baby huilt, gaan alle evolutionaire alarmbellen in je lichaam af die roepen: NU OPLOSSEN. Je vliegt eropaf met de speen, grijpt de inbakerdoek en begint aan die wanhopige sus-wieg-hop-routine alsof je een bom probeert te ontmantelen voordat hij ontploft.

Maar soms huilen ze niet omdat ze een schone luier of een flesje nodig hebben. Soms zijn ze gewoon overprikkeld, moe of gefrustreerd, want laten we eerlijk zijn: baby zijn is waarschijnlijk doodeng. De therapeut van mijn moedergroepje vertelde ons ooit dat we, in plaats van meteen een speen als een soort kurk in hun mond te stoppen, beter gewoon hun gevoelens kunnen erkennen. Zelfs als ze geen flauw idee hebben wat we zeggen. Ik voelde me een complete idioot de eerste keer dat ik dat probeerde. Maya had een totale meltdown midden in het gangpad van de supermarkt, en in plaats van direct de borst te geven of de winkel uit te rennen, klemde ik haar tegen me aan en mompelde: "Ik weet het, die tl-buizen zijn vreselijk, ik vind er ook niks aan, dit is gewoon stom."

Ze stopte niet op magische wijze met huilen, maar mijn bloeddruk daalde wel. Ik raakte niet meer in paniek. En omdat ik rustiger werd, kalmeerde zij uiteindelijk ook. Je hoeft niet bij elk jengeltje uit te rukken als een tactisch SWAT-team. Soms moet je gewoon samen even de chaos omarmen.

Over dingen gesproken die de ellende maar een klein beetje verhelpen: doorkomende tandjes. Toen Leo’s eerste tandje doorkwam, kocht ik in paniek de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring van Kianao. Kijk, het is echt een prima bijtring. Het hout is onbehandeld, de siliconen kralen zijn veilig, en de mintkleur is mooi. Maya kauwde toen ze klein was ontzettend graag op dit soort dingen. Maar Leo? Leo besloot dat deze specifieke bijtring niet bedoeld was voor zijn tandvlees, maar eerder een uitstekend werpwapen vormde om vanuit zijn kinderstoel naar de kop van onze golden retriever te smijten. Baby's zijn compleet irrationeel. Ik hield hem alsnog in de luiertas, want af en toe verwaardigde hij zich om hem vast te houden, maar meestal werd het gewoon een heel esthetisch hondenspeeltje. Elk babyproduct is een gok, om heel eerlijk te zijn.

Op zoek naar dingen die je oprecht door dat eerste jaar heen kunnen slepen? Bekijk onze collectie biologische baby essentials voordat je helemaal doordraait.

Aanraking is hun echte taal

Er is een heleboel wetenschap rondom oxytocine en huid-op-huidcontact die ik maar half begrijp, maar de essentie is dat fysiek aan jou verbonden zijn ervoor zorgt dat hun hersentjes geluksstofjes aanmaken. Dokter Miller hamerde altijd al op de voordelen van babydragen en babymassages.

Ik heb die babymassage één keer geprobeerd nadat ik om 2 uur 's nachts een YouTube-video had bekeken. Ik had speciale biologische olie gepakt, de lichten gedimd en een zacht muziekje opgezet. Ik begon zachtjes over Leo’s beentjes te wrijven en dacht dat we een prachtig hechtingsmomentje hadden, tot hij een enorme spuitluier produceerde, zo over mijn handen en het tapijt. Tot zover de spa-ervaring.

Wat voor ons echt werkte, was gewoon simpele, luie nabijheid. Zodra ik op de bank plof, word ik weer opgeëist. Ze willen gewoon lekker bij je zijn. Toen Leo in zijn ergste slaapregressie zat, was de enige manier om hem in zijn wiegje te laten slapen, hem voor de gek houden zodat hij dacht dat ik hem nog steeds vasthield. Ik gebruikte hiervoor deze Biokatoenen Babydeken met Perenprint die we hadden liggen. Het is belachelijk hoeveel ik van deze specifieke deken hou. Hij is natuurlijk van biologisch katoen, maar het belangrijkste is dat hij precies het juiste gewicht heeft. Ik droeg hem een paar uur lang om mijn nek als een gigantische, met mondjesmaat bedekte sjaal zodat hij naar mij rook. Wanneer ik dan eindelijk, ietwat wanhopig, zijn slapende lijfje in het wiegje liet zakken, legde ik de deken stevig over hem heen (veilig ingestopt natuurlijk, rustig maar internet) zodat hij mijn geur en de zwaarte van een soort omhelzing nog steeds voelde.

Het is een simpel trucje, maar het werkte misschien in 40% van de gevallen, wat in babywiskunde een gigantische overwinning is.

Vertrouw op je eigen, uitgeputte onderbuikgevoel in plaats van op het internet

Dit is het moment waarop ik moet toegeven hoeveel tijd ik midden in de nacht huilend heb doorgebracht met het lezen van opvoedblogs. Je googelt even iets over veilige hechting bij baby's, en ineens beland je op een forum waar ene EarthMama77 je vertelt dat als je niet tot hun derde jaar samen met je baby in één bed slaapt, je hun psyche permanent beschadigt.

Ik heb veel last van angsten. Het idee van co-sleeping of samen in één bed slapen joeg me de stuipen op het lijf. Ik kon het gewoon niet. Ik lag dan stijf van de spanning wakker, starend naar het plafond, ervan overtuigd dat ik in mijn slaap op mijn baby zou rollen en hem zou pletten. Maar door het lezen van die blogs kreeg ik het gevoel dat ik zijn liefde afwees door hem in een wiegje te leggen.

Uiteindelijk stortte ik hierover compleet in bij de huisarts. Dokter Miller gaf me een tissue en zei me heel streng dat ik moest stoppen met googelen. Ze herinnerde me eraan dat kinderartsen ten zeerste aanraden om de eerste zes tot twaalf maanden wel de kamer te delen, maar niet hetzelfde bed, om het risico op wiegendood te verminderen. Dat was het medische advies. Mijn angst betekende niet dat ik een slechte, ongehechte moeder was; mijn angst was mijn intuïtie die me vertelde wat veilig was voor mijn specifieke brein en mijn specifieke baby. Nabijheid hoeft niet ten koste te gaan van de veiligheid. Je kunt een baby laten merken dat je van hem houdt door hem veilig in een wiegje vlak naast je gezicht te leggen, waar je je arm over de rand kunt laten hangen om hem je pink te laten vasthouden totdat je arm helemaal verdoofd aanvoelt.

Want dat is de realiteit van echte onvoorwaardelijke babyliefde, toch? Het is niet romantisch. Het is je arm drie kwartier lang laten slapen zodat zij zich veilig voelen. Het is naar zure melk ruiken en je lichamelijke autonomie opgeven. Het is een houten bijtring tegen je voorhoofd geslingerd krijgen en alleen maar zuchten.

Je verandert van een schattig, romantisch koppel met je partner in een tactisch survivalteam. Dave en ik hebben de eerste zes maanden van Leo’s leven amper echte zinnen met elkaar gewisseld; we communiceerden alleen in gegrom en wanhopige handgebaren over de commode heen. We hadden onze verwachtingen zó ver verlaagd, dat ze zowat ondergronds waren. Het huis was een bende, we aten drie avonden per week diepvriespizza's, maar de baby's waren geliefd. Ze wisten het. Ze lieten het ons zien door hun mollige armpjes uit te steken als we de kamer binnenkwamen, en door ons aan te staren alsof we de enige twee mensen op aarde waren.

Het is rommelig en uitputtend en af en toe best vies. Maar wauw, als ze je eindelijk aankijken en je die eerste echte, bewuste, tandeloze glimlach geven? Dan ben je helemaal verkocht. Op de best mogelijke manier.

Klaar om deze prachtige, uitputtende reis te doorstaan met producten die écht logisch zijn? Ontdek onze volledige collectie duurzame babyspeeltjes en musthaves voordat het volgende slaapje voorbij is.

De eerlijke, rommelige veelgestelde vragen over genegenheid van je baby

Is het normaal dat het mijn pasgeboren baby niets lijkt te schelen of ik in de kamer ben?
Oh god, ja. Pasgeborenen zijn eigenlijk gewoon aardappels met spijsverteringsproblemen. De eerste paar weken kunnen ze toch amper verder kijken dan je neus. Hun hersenen zijn nog niet ver genoeg ontwikkeld om al een voorkeur te hebben. Zolang je ze voedt en relatief schoon houdt, doe je het fantastisch. De herkenning en het wanhopige vastklampen komen later, meestal rond 4-6 maanden, en dan verlang je smekend terug naar die aardappeldagen.

Waarom krijst mijn baby alleen bij mij en niet bij mijn partner?
Omdat jij hun veilige haven bent. Het voelt als een straf, ik weet het. Dave kon Maya vroeger in vijf minuten in slaap wiegen, maar zodra ik de kamer binnenkwam, raakte ze helemaal overstuur. Mijn dokter legde uit dat baby's zich de hele dag groot houden, en als ze hun primaire hechtingsfiguur zien, laten ze gewoon al hun emotionele bagage los. Je bent eigenlijk hun emotionele dumpplaats. Gefeliciteerd!

Kan ik mijn baby verwennen door ze te veel vast te houden?
Letterlijk onmogelijk in het eerste jaar. Dokter Miller heeft me dit echt op het hart gedrukt. Je kunt een baby die nog niet eens beseft dat hij een losstaand persoon van jou is, onmogelijk verwennen. Houd ze vast. Draag ze. Laat ze lekker op je borst slapen terwijl je slechte reality-tv bingewatcht. Die was kan wel even wachten. Ze hebben die fysieke regulatie gewoon nodig.

Hoe bouw ik een band op met mijn baby als ik het haat om op de grond te zitten?
Luister, mijn knieën klinken als noppenfolie wanneer ik opsta, dus ik snap het helemaal. Je hoeft niet 24/7 op de vloer te zitten. Een band opbouwen draait puur om oogcontact en onverdeelde aandacht. Zet ze in een wipstoeltje op de badkamervloer terwijl je doucht en klets gewoon tegen ze. Vertel wat je aan het doen bent. "Mama wast haar haar met de dure shampoo, want dat is het enige beetje vreugde dat ze nog over heeft." Ze zijn dol op het geluid van je stem. Alleen al door ze te betrekken bij je alledaagse routine, laat je ze zien hoeveel je van ze houdt.