Wat het drama met de ex van Kodak Black ons leert over co-ouderschap

Lieve Jess van zes maanden geleden. Je zit momenteel op de koude linoleumvloer van de wasruimte. Het is ergens rond 2:17 uur 's nachts en er zit opgedroogd spuug op de schouder van je enige schone T-shirt. De droger bonkt ritmisch tegen de muur en klinkt verdacht veel als je eigen, uitgeputte hartslag. Je bent doodmoe, het is je allemaal te veel en je zit in het donker gefrustreerd op je telefoon te scrollen.

Je hebt net een filmpje gezien over die hele situatie met de baby mama van Kodak Black, en dan met name die bizarre openbare vechtpartij op een kinderfeestje. Eerlijk gezegd stond je even aan de grond genageld met een piepklein, vochtig peuterjoggingbroekje in je hand. Ik weet precies wat je op dit moment voelt. Je kijkt naar deze openbare drama's, die gemene internetruzies, de beschuldigingen die over en weer vliegen, en je krijgt er een knoop van in je maag. Het komt namelijk net iets te dichtbij als het gaat om de rommelige realiteit van volwassen conflicten.

Ik weet dat je op dit moment gestrest bent over de dynamiek in je eigen familie. Ik weet dat de bestellingen van je Etsy-shop zich opstapelen, dat de kinderen al een maand aan één stuk door snotneuzen hebben en dat het idee van co-ouderschap met lastige mensen je de neiging geeft om de gezinsauto in te pakken en te blijven rijden tot je bij de zee bent. Ik schrijf je dit vanaf de andere kant van de babywaas om je te vertellen wat ik destijds had willen weten, want we moeten echt stoppen met doen alsof onze kinderen de absolute chaos die we om hen heen creëren niet voelen.

Roddelkanalen zijn geen opvoedgidsen, lieve mensen

Als je midden in een familiedrama zit, is het zo makkelijk om je eigen slechte gedrag goed te praten. Je denkt dat je je eigen rust bewaakt of voor jezelf opkomt, maar ik ga heel eerlijk met je zijn: wanneer volwassenen uithalen, letterlijk of figuurlijk, zijn de kinderen degenen die de blauwe plekken oplopen. Ik had het er laatst met onze kinderarts over hoe dwars mijn oudste de laatste tijd was; hij kreeg al een enorme driftbui als zijn erwtjes alleen maar in de richting van zijn aardappelpuree leken te rollen.

Mijn kinderarts liet me zitten, keek me recht in de ogen aan en vertelde me dat baby's en peuters onze stresshormonen letterlijk in zich opnemen als een spons die een gemorste beker melk opzuigt. Ze zei dat aanhoudende, giftige spanning in huis de hersenverbindingen van een kind daadwerkelijk verandert en hun kleine zenuwstelsel overspoelt met paniekstofjes die ze nog helemaal niet kunnen verwerken. Toen ik dat hoorde, werd ik letterlijk misselijk. Ik besefte dat mijn eigen gewoonte om al schreeuwend ruzie te maken met mijn man over het budget en te late Etsy-zendingen, terwijl ik een baby op mijn heup balanceerde, echt schade aanrichtte.

Onze oudste is inmiddels min of meer een waarschuwend voorbeeld, de schat. Hij is soms een bang hoopje ellende, simpelweg omdat we niet wisten hoe we onze eigen volwassen rommel stilletjes moesten opruimen. Als je die online gevechten tussen bekende exen ziet, is het makkelijk om te lachen of te oordelen, maar het is slechts een extreme versie van wat er gebeurt als we weigeren onze kinderen te beschermen tegen onze eigen egostrijd. We moeten dit echt beter doen.

Wanneer de spanning in huis om te snijden is en de baby die energie feilloos aanvoelt én tegelijkertijd tandjes krijgt, wil je echt wat afleiding hebben. Uiteindelijk hebben we de Siliconen en Bamboebijtring met Panda gekocht. Ik ben er dol op, omdat hij betaalbaar is en ik hem zonder nadenken zo in de vaatwasser kan gooien. Ik zal wel eerlijk zijn: mijn middelste gebruikte hem vooral om onze golden retriever nogal fanatiek op zijn neus te tikken, maar als ze er daadwerkelijk op kauwde, bracht het de schreeuwsessies terug van een dikke tien naar een acceptabele vier.

Geld en wat het écht kost om die kleine mensjes in leven te houden

Laten we even een grote, ongemakkelijke zijsprong maken naar de financiële realiteit van het opvoeden van kinderen. Want de helft van het celebrity-drama waar je nu over leest, komt voort uit rechtszaken over alimentatie en wie wat betaalt. De pure kosten van het in leven houden, kleden en enigszins schoonhouden van een klein mensje zijn verbijsterend. Ik was laatst letterlijk online op zoek naar een effen zwart rompertje, omdat ik het zo ontzettend zat ben om zoete-aardappelvlekken eruit te moeten bleken, en bij het afrekenscherm liet ik bijna mijn telefoon vallen.

Elke week voelt als een financiële aderlating. Je knippert met je ogen en ze zijn alweer uit hun schoenen gegroeid. Je draait je om en ze hebben een nieuwe autostoel nodig. Mijn oma komt altijd aanzetten met haar ongevraagde advies en zegt dat ik gewoon wasbare luiers moet gebruiken en die met de hand in een emmer moet wassen om geld te besparen. Ik kan alleen maar glimlachen en knikken, terwijl ik in mijn hoofd bereken hoeveel op maat gemaakte houten borden ik deze maand op Etsy moet verkopen om alleen al de eigen bijdrage voor de dokter en de rekeningen van de kinderopvang te kunnen betalen.

Als je je weg probeert te vinden in een samengesteld gezin of een co-ouderschapssituatie, kun je niet bouwen op mondelinge beloftes en 'good vibes' om de elektriciteitsrekening te betalen. Ik heb te veel vrienden zien struikelen omdat ze dachten dat hun ex financieel wel gewoon het juiste zou doen. Je moet de dingen op papier zetten, hoe saai en juridisch dat ook voelt, want hoop is geen financiële strategie als je een peuter hebt die er dagelijks een heel doosje bessen doorheen jaagt.

Over dingen gesproken die geld kosten maar het misschien wel waard zijn: ik ben uiteindelijk gestopt met die goedkope pastelkleurige dekentjes die er na twee keer wassen uitzien als een oude dweil, en heb de Ultrazachte, Biologisch Katoenen Babydeken met Zwart-Wit Zebradesign gekocht. Ja, hij was in eerste instantie prijzig, en ja, mijn moeder zei dat ik belachelijk bezig was om zo veel geld uit te geven aan een babydeken. Maar ik zeg je: dit ding overleeft de wasmachine daadwerkelijk, het verbergt vlekken als de beste, en de kinderarts beweerde dat die patronen met een hoog contrast goed zijn voor hun zich ontwikkelende oogjes of zoiets.

En eerlijk gezegd kan het me geen bal schelen dat het hele internet overstuur was over die ene video waarin de verloskundige van Kodak hem naar verluidt letterlijk zijn eigen baby liet opvangen in de verloskamer. Een cool geboorteverhaal betekent namelijk he-le-maal niets als jij niet degene bent die er betrouwbaar staat om de luiers te kopen op een willekeurige dinsdag in november.

Mijn halfbakken kennis van de hechtingstheorie

De andere grote beschuldiging die rondvloog in al die popcultuur-chaos, was dat de kinderen doodsbang zouden zijn voor hun eigen vader vanwege zijn langdurige afwezigheid en wispelturige gedrag. Ik was halverwege het typen van 'babyf...' in de zoekbalk van mijn telefoon om een nieuwe babyfoon te kopen omdat onze oude eindelijk de geest had gegeven, maar raakte volledig afgeleid bij de gedachte aan wat afwezigheid écht met een kind doet.

Mijn kinderarts legde uit dat kinderen veel meer behoefte hebben aan saaie, meedogenloze consistentie dan aan weekendjes Disneyland of gigantische bergen speelgoed om verloren tijd in te halen. Hun hersentjes zijn gewoon kleine verwachtingsmachientjes, die constant proberen uit te zoeken of de volwassenen in hun leven écht komen opdagen als ze huilen. Wanneer een ouder onvoorspelbaar in en uit hun leven stapt, maakt dat hun gevoel van veiligheid compleet kapot. Ze leren dat liefde chaotisch en onbetrouwbaar is, en dat is een angstaanjagende last om op de schouders van een tweejarige te leggen.

Je kunt je niet vrijkopen van afwezigheid. Mijn schoonmoeder, de schat, probeert de genegenheid van de kinderen voortdurend te kopen met vreemd speelgoed. Vorige week bracht ze dit Maleisische Tapir Bijtspeeltje mee. Ze dacht stellig dat het een miereneter was, wat hilarisch is, want het is echt een bedreigde tapir. Hij is op zich wel oké, om heel eerlijk te zijn. De vorm is wat onhandig voor de kleine handjes van mijn jongste om goed vast te pakken, maar het zwart-witte patroon leidt haar net lang genoeg af zodat ik een lauwe kop koffie naar binnen kan werken, dus hij mag in de luiertas blijven.

Als je wanhopig op zoek bent naar veilige, niet-giftige spullen waar je kind op kan kauwen, terwijl jij probeert de grenzen in je eigen volwassen relaties uit te zoeken, bekijk dan de collectie bijtspeeltjes van Kianao om iets te vinden dat niet binnen vijf minuten uit elkaar valt.

Op onze eigen tong bijten, zodat onze kinderen dat niet hoeven te doen

Dus hier is de waarheid, Jess. Je moet gewoon je trots inslikken, op je tong bijten tot hij bloedt en je kind op de eerste plaats zetten, zelfs als de andere volwassenen in je leven zich als totale idioten gedragen. Je kunt niet controleren wat een ex doet, je kunt niet bepalen wat je schoonmoeder zegt, en je hebt al helemaal geen controle over de chaos van de buitenwereld.

Het enige wat je kunt doen is ervoor zorgen dat je baby, wanneer hij naar je kijkt, een veilige, voorspelbare en uiterst consistente haven ziet. Jij moet de buffer zijn tussen hen en de giftige stress van volwassen rommel. Het is uitputtend, het is oneerlijk, en op sommige dagen zul je om 2 uur 's nachts huilen in de wasruimte, maar dit is wel de taak waarvoor je hebt getekend.

Haal diep adem, vouw dat piepkleine joggingbroekje op en probeer nog wat te slapen voordat de zon opkomt. Voordat je jezelf straks eindelijk van die vloer omhoog trekt, vergeet niet om onze volledige collectie duurzame babyspullen te shoppen. Deze zullen de prachtige, rommelige en chaotische realiteit van je dagelijkse leven oprecht overleven.

Mijn eerlijke antwoorden op jouw chaotische opvoedvragen

Heeft een baby het echt door als de volwassenen ruziemaken?
Oh, absoluut. Zelfs als je denkt dat je het stilletjes in de keuken doet; baby's lezen onze lichaamstaal en voelen de spanning in onze spieren als we ze vasthouden. Mijn kinderarts zei dat hun kleine hartslag letterlijk synchroon loopt met die van ons, dus als jij kookt van woede, raakt het zenuwstelsel van je baby ook in blinde paniek. Het is heel confronterend om je te realiseren dat jouw slechte humeur hun dag verpest.

Hoe ga je om met overdrachtsmomenten bij co-ouderschap zonder gek te worden?
Je moet het behandelen als een zakelijke transactie, echt waar. Niet blijven hangen, geen hatelijke opmerkingen, en geen vragen over hun persoonlijke leven. Neutrale locaties zijn top, maar nog belangrijker: houd je gezichtsuitdrukking volkomen neutraal en vriendelijk. De kinderen houden je tijdens die overdrachten haarscherp in de gaten om te zien of het veilig is om te ontspannen. Als je eruitziet alsof je op het punt staat de andere ouder verbaal een kopje kleiner te maken, neemt je kind al die zware bagage mee het volgende huis in.

Zijn die contrastrijke babyspullen al dat belachelijke geld oprecht waard?
Kijk, ik ben een enorme krent die dol is op een goed koopje, maar ja, die contrastrijke zwart-wit spullen werken écht. Pasgeborenen kijken in principe door de ogen van een wazige aardappel, en sterke contrasten zijn het enige waar ze écht op kunnen scherpstellen. Het levert je zomaar minutenlange tummy time op, waarbij ze gewoon naar een zebrapatroon staren in plaats van krijsend met hun gezicht in het tapijt te liggen. Dat alleen al maakt het zijn gewicht in goud waard.

Wat moet je doen als de andere ouder gewoon een gezellige weekendpapa wil zijn?
Dat laat je los, en je accepteert dat jij de saaie regeltjesmaker moet zijn. Het is ontzettend frustrerend om degene te zijn die bedtijden handhaaft en groenten opdringt, terwijl het andere huis één grote kermis is, maar kinderen snakken uiteindelijk naar de saaie dingen. Ze komen er uiteindelijk wel achter wie de stabiele, betrouwbare ouder is. Kies de verstandigste weg, doe het harde werk en spreek niet slecht over de andere ouder, hoe graag je dat soms ook zou willen.

Waarom zijn we toch zo geobsedeerd door ouderschapsdrama's van beroemdheden?
Ik denk dat we ons er net iets beter door voelen over onze eigen chaotische levens. Als ik zie hoe de familie van een bekende rapper zich compleet doorgedraaid gedraagt op het internet, voelt mijn eigen ruzie met mijn man over wie er vergeten is billencrème te kopen, opeens ontzettend normaal en behapbaar. Het is eigenlijk gewoon één grote, rommelige herinnering aan wat er gebeurt als volwassenen weigeren op te groeien, en het dwingt ons om in de spiegel te kijken.