Een rat in de speelkamer: waarom ik al ons plastic speelgoed wegdeed

Ik stond met een lauwwarme mok chai in mijn hand en stapte over de verspreide restanten van de ochtendspeelsessie van mijn peuter. Naast het tv-meubel lag een grijs hoopje. Eerst dacht ik dat het gewoon een verdwaalde pluis uit de was was. Toen bewoog het.

Als je in een oud huis in de stad woont, accepteer je bepaalde dingen. Je accepteert dat je voor de energierekening een tweede hypotheek moet afsluiten. Je accepteert dat de vloeren scheef lopen. Maar ik accepteerde niet dat een wilde babyrat een ochtenddutje deed naast het speelkleed van mijn kind.

Luister, mijn achtergrond als verpleegkundige nam het meteen over. Dat wil zeggen: ik griste mijn kind van de vloer, liep langzaam achteruit de kamer uit en sloot de deur alsof ik een afdeling met infectieziekten verzegelde. Want in mijn hoofd was dat ook een beetje zo.

De grote speelgoedzuivering van tweeduizend vierentwintig

Onze ongediertebestrijder was er een uur later en bevestigde mijn ergste angst. Het vinden van een piepklein knaagdier in huis betekent dat er ergens in de muren een actief nest is. Ik bedankte hem, betaalde hem een belachelijk bedrag en pakte een stevige vuilniszak.

Ik heb elke plastic rammelaar die ooit die vloer had geraakt, weggegooid.

Was het overdreven? Waarschijnlijk wel. Mijn kinderarts gaf voorzichtig aan dat ik een beetje doorsloeg. Ze merkte op dat, zolang er geen zichtbare keutels op het speelgoed zelf zaten, een flinke schrobbeurt met heet water, zeep en wat bleekmiddel meer dan voldoende was geweest. Maar probeer maar eens naar een holle plastic rammelaar te staren zonder je voor te stellen dat er binnenin microscopische ziekteverwekkers een poolparty houden.

Ik heb precies één ding gered uit het epicentrum van onze woonkamer. De Beren Bijtring Rammelaar.

Deze overleefde de schoonmaakwoede puur en alleen omdat ik hem de avond ervoor op het aanrecht had laten liggen. Eigenlijk vind ik dit ding heel fijn. Het is een gladde houten ring met een slaperig gehaakt beertje eraan. Het hout is onbehandeld beukenhout, waar mijn kind maar al te graag op kauwt als zijn tandvlees weer eens in opstand komt. Als ik heel eerlijk ben, is het best irritant om een gehaakte babyrammelaar met de hand en milde zeep te moeten wassen als je op vier uur slaap draait. Je kunt hem niet zomaar in de vaatwasser gooien. Maar het natuurlijke katoen is antimicrobieel en verbergt geen geheime schimmels, zoals die holle plastic knijpspeeltjes dat wel doen.

Wat ik leerde over bijtspeelgoed na de plaag

Toen de bestrijder het metselwerk buiten had dichtgemaakt en me verzekerde dat ons appartement weer veilig was, moest ik het arsenaal aan speelgoed dat ik in paniek had weggegooid, vervangen.

Ik bestelde de Panda Bijtring vooral omdat ik iets nodig had dat ik kon uitkoken. Hij is prima. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen en doet wat hij moet doen. Mijn peuter kauwt ongeveer dertig seconden op het bamboegedeelte en gooit hem dan door de kamer naar onze hond. De hond lijkt de rubberachtige textuur meer te waarderen dan het kind.

Maar door onze collectie opnieuw op te bouwen, ging ik er eens goed voor zitten om naar de richtlijnen voor een babyrammelaar en bijtring te kijken. Wanneer je als vermoeide desi mama om twee uur 's nachts op 'in winkelwagen' klikt, denk je niet altijd aan de structurele veiligheid. Je wilt gewoon dat het huilen stopt.

Dit is waar mijn achtergrond als kinderverpleegkundige me nu op laat letten bij het beoordelen van het ontwerp van een rammelaar:

• De verstikkingstest: Als een speeltje, of een los onderdeel ervan, door een wc-rol past, is het gevaarlijk. De officiële klinische maat is een cirkel van zo'n 3 centimeter, maar een kartonnen rolletje is wat je nu daadwerkelijk in je badkamer hebt liggen.
• De breekbaarheidsfactor: We vermijden alles met kleine losse belletjes of goedkope kralen die erop gelijmd zijn. Als het versplintert of breekt wanneer je het op een hardhouten vloer laat vallen, hoort het niet thuis in een mondje.
• De materiaalval: Plastic is goedkoop, maar het krast snel. Die microscopische krasjes houden bacteriën vast alsof hun leven er vanaf hangt. Ik heb duizenden van deze goedkope plastic ringen in wachtkamers van klinieken gezien, en het zijn in feite gewoon petrischaaltjes.

In plaats van in paniek te raken en twintig goedkope plastic rammelaars te kopen die uiteindelijk toch onder de bank belanden waar de stofnesten wonen, kun je beter investeren in een paar stukken van massief hout of medische kwaliteit siliconen. Even afnemen als ze er smoezelig uit beginnen te zien, en klaar.

Het speelgoed helemaal van de vloer houden

Mijn huidige strategie voor gemoedsrust is de hoogte in. Als het speelgoed niet op de grond ligt, kunnen de denkbeeldige kelderbewoners er ook niet bij.

We hebben de Regenboog Babygym in het midden van de woonkamer gezet. Het is een stevig houten A-frame met hangende dierenspeeltjes. Het kind ligt op zijn rug en slaat tegen de houten ringen, die tegen elkaar tikken en een mooi, natuurlijk rammelgeluid maken zonder dat ik iets hoef vast te houden. Het houdt hem bezig, het houdt het speelgoed veilig in de lucht, en het zingt geen elektronische liedjes waarvan mijn linkeroog gaat trekken.

Als je ook de overstap probeert te maken van plastic troep naar spullen die je interieur (en je geestelijke gezondheid) niet verpesten, kijk dan eens naar de collectie houten babygyms van Kianao.

Waarom sommige mensen deze dieren serieus willen

Een week na het incident kwam mijn vriendin Sarah langs. Ik was de plinten aan het afnemen met ziekenhuis-waardig ontsmettingsmiddel. Ze vertelde terloops dat haar tienjarige smeekte om een tamme rat als huisdier.

Ik zei arrey yaar tegen haar en staarde haar aan totdat ze stopte met praten.

Blijkbaar zijn gedomesticeerde knaagdieren erg intelligent en aanhankelijk. Ze leren trucjes. Ze hebben enorme draadkooien nodig met een specifieke tralieafstand en een zeer specifiek dieet. Sarah vertelde me dat als je een weesjong met de hand grootbrengt, je het menselijke soja-kunstvoeding moet geven omdat dit qua voedingswaarde het dichtst in de buurt komt van rattenmoedermelk. Ze kunnen ook hun eigen lichaamstemperatuur niet regelen totdat ze drie weken oud zijn, dus je moet ze op een constante temperatuur van 37 graden houden met warmtekussentjes.

Luister, een kwetsbaar, pasgeboren wezentje in leven houden met sojamelk en warmtekussentjes klinkt precies als mijn eerste maand van herstel na de bevalling. Dat heb ik al gedaan. Ik ga dat niet voor een knaagdier doen. Zeg maar gewoon na beta tegen je kind en neem een goudvis.

De realiteit van wilde dieren in de stad

De waarheid is dat het vinden van dat beestje niets te maken had met hoe ik het huis schoonhoud. Het is gewoon wat er gebeurt als je in een dichtbevolkte stedelijke omgeving woont, gebouwd op een moeras.

Maar het heeft de manier waarop ik met de omgeving van mijn kind omga voorgoed veranderd. Ik ben me nu veel bewuster van wat er in zijn mondje gaat. Ik ben superstreng over handen wassen nadat we buiten hebben gespeeld of de hond hebben geaaid. Zoönose (de overdracht van bacteriën van dier op mens) is echt een ding. Het hantavirus en leptospirose zijn technisch gezien zeldzaam, maar mijn medische brein is dol op het bedenken van doemscenario's.

Mijn kinderarts zei me dat ik even diep moest ademhalen. Ze zei dat baby's opvallend sterke immuunsystemen hebben, en tenzij mijn kind daadwerkelijk de plinten in de meterkast aan het oplikken was, het wel goed met hem zou komen. Ze herinnerde me er ook vriendelijk aan dat angst erg besmettelijk is, en dat ik het kind waarschijnlijk meer stress bezorgde met mijn bleekdampen dan de wilde dieren ooit zouden kunnen.

Ze heeft meestal wel gelijk in dit soort dingen. Al heb ik nog steeds geen spijt dat ik de plastic speeltjes heb weggegooid.

Als je meer wilt lezen over hoe je de babykamer veilig houdt zonder je verstand te verliezen, bekijk dan onze volledige collectie van natuurlijke bijtspeeltjes en houten babygyms.

Vragen die je je nu misschien stelt

Moet ik echt speelgoed weggooien als ik een muis of knaagdier in huis vind?

Eerlijk gezegd niet. Tenzij het ongedierte actief een nest heeft gebouwd in je speelgoedkist of er direct keutels op heeft achtergelaten, hoef je je huis echt niet plat te branden. Hard plastic en siliconen kunnen worden gesteriliseerd in de vaatwasser of met heet water en zeep. Ik gooide de mijne weg omdat ik een beetje de weg kwijt was en sowieso een excuus zocht om van die lelijke plastic dingen af te komen. Doe vooral waar jij 's nachts goed van slaapt.

Hoe maak je houten bijtringen goed schoon?

Je neemt ze af met een vochtige doek en milde zeep, en laat ze daarna direct aan de lucht drogen. Laat ze nooit in de gootsteen weken. Hout is poreus, en als het nat blijft, gaat het splinteren of ontstaat er een rare, pluizige schimmel. Als het hout er na een paar maanden droog uit begint te zien, kun je er een heel klein beetje kokosolie op wrijven.

Wat is dat precies, die wc-rol test voor speelgoed?

Het is de simpele, snelle veiligheidsmeter voor thuis. Als een speeltje, een blokje of een los stukje van een rammelaar in zijn geheel door een standaard wc-rolletje past, kan het ook vast komen te zitten in de luchtpijp van een baby. Als het door de rol past, gaat het op een hoge plank totdat ze drie jaar oud zijn.

Zijn gehaakte speeltjes wel hygiënisch als bijtspeelgoed?

Ja, mits je ze wast. Katoen ademt en droogt snel, wat het veel minder vies maakt dan die holle plastic giraffen waar stilstaand water in opgesloten raakt. Je moet er wel echt de tijd voor nemen om de gehaakte delen te wassen met warm water en zeep als ze onder het kwijl zitten.

Kan mijn kind ziek worden van het spelen op een vloer waar ongedierte was?

Het is mogelijk, maar onwaarschijnlijk als je het goed schoonmaakt. Knaagdieren dragen wel degelijk vervelende bacteriën bij zich, maar ziekteverwekkers springen niet zomaar vanaf de andere kant van de kamer op je baby. Dweil de vloer met een standaard allesreiniger voor in huis, was de handjes van je baby regelmatig en bel een professionele ongediertebestrijder in plaats van de held te spelen met een muizenval.