Ergens rond de vierentachtigste keer dat je achter elkaar De wielen van de bus zingt, sterft je ego toch een beetje. Ik stond om 6 uur 's ochtends in de keuken in een t-shirt vol opgedroogde pap, terwijl ik agressief het zwiep-zwiep-zwiep van de ruitenwissers nadeed voor een publiek van twee vijandige peuters die steeds meer eisten. Voordat ze er waren, had ik in al mijn dwaasheid een Spotify-afspeellijst gemaakt met de titel 'Cultureel Verantwoorde Baby'. Vol met akoestische Radiohead-covers, vroege Simon & Garfunkel en obscure indie-vinylplaten, in de veronderstelling dat we hier samen op een schapenvachtje van zouden genieten. De waanbeelden van een aanstaande ouder zijn echt iets prachtigs, maar ook tragisch.
Wat ik in werkelijkheid werd, was een menselijke jukebox. Wanneer je om drie uur 's nachts wanhopig probeert te bedenken welke babyliedjes je moet zingen om een dubbele driftbui te stoppen, besef je al heel snel dat je eigen smaak er totaal niet toe doet. Akoestische indierock maakt ze alleen maar depressief, en van jazz worden ze woedend. Ze willen de hits. Ze willen de herhalende, geestdodende klassiekers, en ze willen dat je ze uitvoert met de manische energie van een presentator van een kinderprogramma.
De verpleegkundige van het consultatiebureau – een vrouw die eruitzag alsof ze drie oorlogen had overleefd en met gemak een beer kon verslaan – vertelde me tijdens een controle dat ik constant voor ze moest zingen. Ze beweerde dat het bij ons allebei zorgt voor een enorme stoot oxytocine. Ik weet bijna zeker dat dit gewoon de manier van het brein is om je te drogeren, zodat je niet de voordeur uitloopt om nooit meer terug te komen. Ze mompelde ook iets vaag wetenschappelijks over hoe het luisteren naar zich herhalende lettergrepen hen helpt om de structuur van taal te leren begrijpen. En dat terwijl Tweeling A momenteel vooral naar de broodrooster krijst en Tweeling B uitsluitend communiceert via teleurgestelde zuchten. Dus ja, de wetenschap zal best kloppen, maar ik filter al deze ontwikkelingsbeloften toch door een dikke laag van door slaapgebrek veroorzaakte scepsis.
De angstaanjagende realiteit van een algoritme de muziek laten kiezen
Als je maar één ding meeneemt uit mijn afdaling in de muzikale waanzin, onthoud dan dit: je kunt de kleine cilindervormige robot op je aanrecht echt niet vertrouwen met het samenstellen van je ochtendroutine. Ik kwam hier op de harde manier achter op een regenachtige dinsdag, toen beide meiden in stereo krijsten omdat ik het lef had gehad om een banaan verkeerd te pellen. Mijn handen zaten onder het geprakte fruit, dus riep ik naar de slimme speaker dat hij gewoon iets, wat dan ook, voor baby's moest afspelen.
Als je vaagjes tegen een stemassistent schreeuwt om 'lil baby'-liedjes te zoeken, krijg je geen rustgevende slaapliedjes over slapende schaapjes. Je krijgt de platina-verkopende Atlanta-rapper Lil Baby. De bas was zo hard dat de ramen rammelden, en mijn woonkamer klonk plotseling als een nachtclub om twee uur 's nachts. De tweeling viel stil van pure shock, terwijl ik wanhopig over de agressieve hi-hats heen probeerde te schreeuwen om het uit te zetten.
In de veronderstelling dat ik de machine de volgende dag wel te slim af kon zijn, vroeg ik om een specifieke sfeer. Ze huilden, dus vroeg ik het algoritme stom genoeg om 'melanie martinez cry baby'-liedjes te zoeken. Ik herinnerde me vaag dat er een vintage pastelkleurige wieg op de albumhoes stond, en ging ervan uit dat het een soort modern, hipster-kinderliedjesproject was. Dat is het niet. Het is alternatieve pop verpakt in een kinderlijke esthetiek, met ongelooflijk expliciete, diep volwassen teksten over disfunctionele relaties en emotionele trauma's. Het galmde door mijn keuken terwijl Tweeling A gelukzalig op een tafelpoot kauwde. Tenzij je de rest van de middag wilt besteden aan het uitleggen van zeer creatieve scheldwoorden aan je schoonmoeder als ze langskomt, kun je de slimme-speaker-roulette maar beter helemaal achterwege laten. Maak gewoon een offline afspeellijst die niet ineens overschakelt op drillrap.
Ondertussen zou het draaien van klassieke Mozart wiskundige genieën van ze maken, maar ik heb nog geen enkel bewijs gezien dat ze ook maar de simpelste breuken begrijpen.
Wat wel werkt als ze eigenlijk nog gewoon pasgeboren aardappeltjes zijn
In die eerste twee maanden zijn ze volkomen nutteloos, maar wel enorm veeleisend. Hun zicht is beroerd: ze zien maar zo'n dertig centimeter ver, wat toevallig precies de afstand is van je borst tot je gezicht als je ze vasthoudt. Dit is het tijdperk waarin je rechtstreeks zingt tegen die niet-knipperende, ietwat scheelkijkende gezichtjes.
Je eindigt met het maken van wild overdreven mondbewegingen tijdens het zingen van Old MacDonald, want blijkbaar is dat de manier waarop ze ontdekken waar lippen voor dienen. Natuurlijk leidt het zo dichtbij vasthouden terwijl je vocale druk uitoefent er meestal toe dat er een of andere lichaamssap uit ze ontsnapt. Als je ze in de vuurlinie vasthoudt om ze toe te zingen, wil je echt dat ze zoiets dragen als de Biologisch Katoenen Baby Romper. Hij overleeft de eindeloze wasbeurten op 40 graden zonder in karton te veranderen. Maar nog belangrijker: dankzij de envelophals kan ik, wanneer een luiersituatie midden in een slaapliedje catastrofaal uitpakt, het hele kledingstuk naar beneden over hun schouders trekken, in plaats van een bevuild rompertje over hun gezicht te moeten slepen.
De agressieve por- en grijpfase
Rond de vier maanden ontdekken ze hun handen, die ze meteen gebruiken om een flinke pluk van je haar vast te grijpen of je neus van je gezicht af te rukken. Dit is het moment waarop voelbare muziek je enige verdedigingsmechanisme wordt. Je moet hun ledematen betrekken bij het optreden om ze bezig te houden.
Ik begon liedjes als Daar komt een muisje aangelopen en Naar bed, naar bed, zei Duimelot te gebruiken als afleidingstactiek tijdens het verschonen, waarbij ik hun buikjes en tenen kietelde om te voorkomen dat ze de gevreesde 'krokodillen-doodsrol' van het aankleedkussen af zouden maken. De truc is om een routine te creëren waarbij het liedje de kietel voorspelt. Dat schijnt anticipatie en een veilige hechting op te bouwen, maar in de praktijk voorkomt het gewoon dat ze hun hand in een poepluier steken.
Wanneer ze eindelijk een show beginnen te eisen
Tegen de tijd dat ze één jaar worden, ontwikkelen ze plotseling objectpermanentie én motorische vaardigheden. Een angstaanjagende combinatie. Ze verwachten dat je de handgebaren erbij doet. Als je Hansje Pansje Kevertje zingt zonder met je vingers te wriemelen, kijken ze je aan alsof je zojuist hun voorouders hebt beledigd.
Mijn absolute favoriete tactiek voor deze leeftijd – het enige wat me elke middag echt bij m'n verstand houdt – is ze onder de Houten Babygym in de woonkamer leggen. Het is briljant, omdat het van echt hout is gemaakt en er niet uitziet alsof er een neon-plasticfabriek is ontploft op mijn vloerkleed. Ik kan er dan precies achter gaan zitten en Als je blij bent, klap dan in je handjes zingen, terwijl zij agressief tegen het kleine houten olifantje meppen in plaats van tegen elkaar. Het houdt ze op één plek terwijl ik mijn trieste kleine optreden geef, waardoor ik zeker tien minuten de tijd heb om een koffie te drinken die maar een heel klein beetje lauw is.
We hebben ook de Zachte Baby Blokkenset verspreid door de kamer liggen. Die zijn prima. Ze doen precies wat ze beloven: de meiden iets zachts geven om op te stapelen en vervolgens naar mijn hoofd te gooien, zonder de plinten te deuken of mij een hersenschudding te bezorgen. Maar de houten babygym is het echte anker voor onze muzikale theatersessies.
Uiteindelijk moet je je gewoon overgeven aan de absurditeit van dit alles. Het maakt ze echt niet uit als je vreselijk vals zingt. Het maakt ze niet uit als je soms de tekst vergeet en gewoon de bridge van een Beatles-nummer neuriet terwijl je ze op je knie laat wippen. Het babyliedje draait eigenlijk helemaal niet om de muziek; het is gewoon een bizarre, ritmische manier om ze te vertellen dat je er bent, dat je van ze houdt, en dat je bereid bent al je waardigheid overboord te gooien om hen te vermaken.
Vragen die ik mezelf 's nachts nog steeds stel
Moet ik echt zingen als ik een vreselijke stem heb?
Ja, helaas wel. Ik klink als een stervende walrus als ik hoge noten probeer te halen, maar baby's hebben absoluut nul kritische smaak. Mijn kinderarts beweerde dat ze alleen maar de trilling van je borstkas en het vertrouwde van jouw stemgeluid willen. Je zou dus in theorie de handleiding van je magnetron kunnen zingen op de melodie van Altijd is Kortjakje ziek en ze zouden het geweldig vinden.
Wat als mijn baby het liedje dat ik zing echt haat?
Tweeling B begint echt hardop te huilen als ik Schipper mag ik overvaren zing. Ik heb geen idee waarom; ze vindt het gewoon diep beledigend. Als ze een liedje haten, stop er dan onmiddellijk mee en probeer iets in een compleet ander tempo. Soms willen ze een langzaam, slepend slaapliedje, en soms willen ze dat je agressief gaat beatboxen. Het is een kwestie van uitproberen.
Hoe voorkom ik dat de slimme speaker ongepaste muziek afspeelt?
Je moet enorm specifiek zijn, of nog beter: koppel het ding los van je streamingaccounts en gebruik gewoon je telefoon om vooraf gemaakte, streng gecontroleerde afspeellijsten te casten. Als je het aan de spraakassistent overlaat om te bepalen wat een babyliedje is, eindig je onvermijdelijk met expliciete rap of angstaanjagende alternatieve pop, terwijl je kind een schoen probeert op te eten.
Zijn die klassieke kinderliedjes niet een beetje ouderwets?
Sommige zijn ongelooflijk grimmig als je echt goed naar de tekst luistert (bij Rock-a-bye baby stort een kind met wieg en al uit een boomtak, wat echt gruwelijk is). Maar de melodieën hebben het honderden jaren overleefd omdat ze perfect aansluiten bij de rusthartslag van een baby. Je hoeft je er echter niet aan te houden hoor — ik zing regelmatig akoestische covers van Britpop uit de jaren '90, en ik verlaag het tempo gewoon tot een slakkengangetje, zodat het klinkt als een slaapliedje.
Delen:
De moderne babyshower overleven: thema's, regels en absurditeiten
De absolute waarheid over kinderparacetamol doseren om 3 uur 's nachts