Josh en Aubree Jones noemden hun baby Disney (en ik snap het wel)

Lieve Tom van vroeger,

Je zit op dit moment om 3:14 's nachts op de badkamervloer, en met een koud, vochtig washandje veeg je iets van je linkerschouder waarvan je vurig hoopt dat het gepureerde pastinaak is. Beatrice (de tweelinghelft die momenteel denkt dat ze een huiskat is) slaapt eindelijk in haar ledikantje, en jij bent gedachteloos aan het scrollen op je telefoon om je ogen maar open te houden. Je bent net gestuit op het trending nieuws dat de Utah-influencers Josh en Aubree Jones hun pasgeboren baby een wel heel ongebruikelijke naam hebben gegeven. Ze hebben haar Disney genoemd. Ja, letterlijk naar het bedrijf van de bekende muis.

Ik schrijf je deze brief vanuit een punt zes maanden in de toekomst, vooral om je te vertellen dat je moet stoppen met oordelen. Ik weet namelijk precies wat je nu aan het doen bent. Je zit daar in het donker, ruikt vaag naar oude melk, en voelt je vreselijk superieur omdat jij en Sarah de tweeling verstandige, klassieke namen hebben gegeven. Eleanor en Beatrice. Degelijk. Betrouwbaar. Het klinkt als vrouwen die op een dag manager worden bij een lokaal bankfiliaal, of misschien een heel praktisch paar kaplaarzen bezitten.

Maar laat me je iets vertellen over je zelfingenomenheid, Tom van vroeger: die is volkomen misplaatst. Op dit exacte moment in de toekomst weigert Eleanor naar iets anders te luisteren dan 'Duif', en Beatrice erkent je bestaan alleen als je haar aanspreekt als een obscuur bijfiguur uit Peppa Big. De familie Jones, met hun enorme kroost aan uniek genaamde kinderen (Trendy, Zaylee, Sunny, Truly, Journey, Rocky en nu dus de beroemde baby Disney), is eigenlijk immuun voor het specifieke soort chaos waarin wij leven. Ik ga hier even lekker over spuien, want de absurditeit van onze eigen keuzes achtervolgt me dagelijks.

Als je je kind een agressief normale naam geeft, roep je de rebellie eigenlijk over jezelf af. Een kind dat Disney heet, weet al dat de wereld absurd en theatraal is. Een kind dat Eleanor heet, denkt dat ze op haar vierde al een degelijk pensioenplan moet hebben. Aubree en Josh keken letterlijk naar het universum en besloten hun kind te vernoemen naar een enorm entertainmentconglomeraat omdat ze vonden dat het stond voor doorzettingsvermogen, magie en vreugde. Ik las dat ze geïnspireerd raakten door een vallende ster tijdens een zware bevalling, wat een prachtige gedachte is. Mijn eigen meest blijvende herinnering aan Sarahs bevalling was de verloskundige in het ziekenhuis die me dreigde met een katheter als ik nog een keer zou flauwvallen. Dat is dan ook precies de reden waarom we geen van de tweeling naar een hemelverschijnsel hebben vernoemd.

De cv-test en andere absolute fabeltjes

Het hele internet raakte collectief in paniek over de babynaam-saga van Josh en Aubree Jones, omdat iedereen zich meteen voorstelde hoe dit arme kind over dertig jaar in een formeel sollicitatiegesprek zou zitten. Mensen zijn geobsedeerd door de 'toekomstige volwassene'-test. Aubree en Josh gebruikten daadwerkelijk een AI-beeldgenerator om te zien hoe een 35-jarige vrouw genaamd Disney eruit zou zien. Dat gaf hen het vertrouwen om het gewoon te doen. Het klinkt volkomen idioot, maar ik vind het eigenlijk een briljante uiting van moderne ouderschapsparanoia.

We maken ons zo ontzettend druk over hoe een werkgever de naam van ons kind in 2055 zal opvatten. De verpleegkundige van ons consultatiebureau, een schat van een vrouw maar tegelijkertijd doodeng genaamd Brenda, is van mening dat ongebruikelijke namen karakter kweken en kinderen veerkrachtiger maken. Al geeft ze toe dat ze dat in 1998 in een oud tijdschrift in de wachtkamer van de tandarts heeft gelezen, dus de wetenschappelijke onderbouwing is spectaculair vaag. De psychologie van babynamen is eigenlijk sowieso één groot giswerk. Je leest al die onderzoeken over onbewuste vooroordelen en het selecteren van cv's, maar het is heel goed mogelijk dat tegen de tijd dat deze kinderen dertig zijn, HR-afdelingen volledig zijn vervangen door algoritmes die het geen bal kan schelen of je David of Disneyland heet.

Over dingen gesproken die er nu wél echt toe doen: ik wou dat ik een overlevingspakket terug in de tijd naar jou op die badkamervloer kon sturen. Specifiek zou ik je de Panda Bijtring van Kianao sturen. Rond de zes maanden breken Beatrice's tandjes door met de woede van een ontwakende vulkaan, en zal ze uit pure frustratie in je knieschijven beginnen te bijten. Ik kocht deze kleine siliconen panda op een nacht uit pure wanhoop. Hij is briljant. Hij heeft van die kleine textuurstukjes op de pootjes die blijkbaar geweldig aanvoelen op ontstoken tandvlees, en hij is plat genoeg zodat haar agressief ongecoördineerde knuistjes hem daadwerkelijk kunnen vasthouden zonder hem elke vier seconden op het vloerkleed te laten vallen. Ik gooi hem in de vaatwasser als hij onder de hondenharen zit. Het heeft mijn knieschijven gered, Tom. Koop hem nu meteen.

Waarom de mensen op het internet het misschien wel echt bij het rechte eind hebben

Het punt met het geven van een zeer ongebruikelijke naam aan je baby, is dit: als je naam al een merk is, omzeil je als het ware het normale pest-ecosysteem van je kindertijd. Aubree en Josh zeiden dat hun oudere kinderen niet worden gepest om hun namen. Mensen online weigerden dit te geloven, maar ik geloof het wel. Waarom? Omdat kinderen van tegenwoordig opgroeien in een wereld waar de helft van de klas vernoemd is naar een klinker, een windrichting of een merk luxeauto.

Mocht je midden in de nacht nog wat spullen bij elkaar willen shoppen om wakker te blijven, kijk dan eens naar de Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Luister, het is prima spul. Het katoen is echt behoorlijk zacht en het is wel een geruststelling dat het niet doordrenkt is met al die verschrikkelijke chemicaliën die de grote winkelketens gebruiken. Maar ik waarschuw je alvast: ongeverfd, aards biologisch katoen en een gigantische zoete aardappel-spuitluier gaan niet goed samen. Het krijgt al vlekken als je er alleen maar boos naar kijkt. Maar het rekt wel heel lekker mee over dat enorme hoofd van Duif zonder dat ze tegen me begint te gillen, dus dat is dan weer mooi meegenomen.

In plaats van daar in het donker te zitten panikeren of je kind op een dag wel serieus genomen zal worden in de bestuurskamer, kun je misschien beter accepteren dat we allemaal maar wat aanrommelen als ouders. Het maakt echt niemand iets uit of je je baby naar een Victoriaanse vorstin of een Amerikaans pretpark hebt vernoemd. Wil je je toch wat beter voelen over je keuzes, dan kun je altijd even rondkijken bij de duurzame babyspullen om jezelf ervan te overtuigen dat je fantastisch bezig bent.

Ze beschermen tegen onze verschrikkelijke keuzes

Iets wat de familie Jones doet en waar ik enorm veel respect voor heb, is dat ze hun kinderen weghouden van de ergste delen van het internet. Ze hebben expliciet aangegeven dat ze hun kinderen de negatieve reacties niet laten zien. En eerlijk, de gigantische hoeveelheid ongevraagd advies van vreemden online is stuitend. Mensen deden alsof ze persoonlijk gewond waren geraakt door een baby in Utah die Disney werd genoemd.

Ik denk dan aan kleine Disney Mae Jones (ja, ze gaven haar de tweede naam Mae, een verrassend traditioneel anker om het hele chaotische gebeuren een beetje op z'n plek te houden) en realiseer me dat het helemaal goed met haar zal komen. Ze heeft een broer en zus genaamd Journey en Rocky om de eerste klappen voor haar op te vangen. Ze groeit op in een enorm, zonovergoten huis waar niemand ooit aangekoekte Brinta op zijn broek lijkt te hebben.

Waar jij je nu écht zorgen over zou moeten maken, Tom van vroeger, is hoe je je eigen twee kinderen kunt vermaken terwijl je probeert een enkel, lauwwarm kopje thee te drinken. Wij kochten uiteindelijk de Houten Regenboog Babygym. Het is een houten A-frame constructie waar kleine diertjes met textuur aan hangen. Hij ziet er prachtig uit, wat een enorme upgrade is ten opzichte van dat plastic gedrocht dat mijn schoonmoeder voor ons kocht. Dat ding knippert agressief en speelt een blikkerige versie van 'Old MacDonald' af die me letterlijk in mijn nachtmerries achtervolgt. De houten versie is stil, natuurlijk, en Beatrice is makkelijk twintig minuten druk bezig met het afranselen van de hangende olifant. Het geeft je even de tijd. En tijd is eigenlijk het enige dat je echt nodig hebt.

We steken zoveel energie in het stressen over voornamen en piekeren of het te hard, te zacht, te raar of te gewoontjes klinkt. We kopen dikke namenboeken en maken ingewikkelde spreadsheets op onze laptops. En dan wordt de baby geboren, negeert de spreadsheet compleet, bedekt je met onuitsprekelijke lichaamsvloeistoffen en eist dat je het introliedje van Bluey zingt totdat je je stem verliest. Dus leg die telefoon neer, stop met het veroordelen van die influencers uit Utah, en bestel misschien vast wat spullen van Kianao die je écht gaan helpen om morgenochtend te overleven, voordat Beatrice weer wakker wordt.

Vragen die je nu waarschijnlijk aan de badkamermuur stelt

Zal mijn kind me haten als ik het een zeer ongebruikelijke naam geef?

Luister, ze gaan je toch wel een keer haten. Gisteren heeft Eleanor vierenveertig minuten lang naar me gegild omdat ik haar water gaf in de blauwe beker in plaats van de iéts andere blauwe beker. Een gekke naam is echt het minste van je zorgen. Kies gewoon iets dat je zonder gêne hard over een druk park durft te schreeuwen.

Hebben die mensen op het internet echt kunstmatige intelligentie gebruikt om de babynaam te testen?

Blijkbaar wel. Ze genereerden een digitaal beeld van een 35-jarige vrouw genaamd Disney om te zien of het er respectabel uitzag. Dat klinkt volslagen krankzinnig, totdat je je realiseert dat ik vorige week drie uur lang heb gegoogeld of het medisch gezien gevaarlijk is als een peuter een half blauw waskrijtje opeet. We hebben allemaal onze nogal sneue overlevingsmechanismen.

Wat gebeurt er in vredesnaam als een kind met een wilde naam naar de basisschool gaat?

Volgens de verpleegkundige van het consultatiebureau vallen ze gewoon in de groep. De namenlijst van school klinkt tegenwoordig als een opsomming van obscure weersverschijnselen, mindere Griekse goden en ambachtelijke koffiemelanges. Kleine Disney komt gewoon te zitten tussen een kind dat Thunder heet en een kind dat Oat heet. Het komt helemaal goed.

Hoe vind je gepersonaliseerde spullen als de naam van je kind niet op een standaard sleutelhanger in de cadeauwinkel staat?

Dat lukt je gewoon niet. Je bespaart jezelf het geld, koopt prachtige, merkloze houten spullen en laat ze vol overgave zélf hun naam op de woonkamermuur schrijven met een permanente marker zodra jij je rug toekeert om de oven te checken.