De babygeruchten over Jason Lee en Tiffany Haddish zorgen voor kortsluiting

Wat je ook doet, kijk niet om drie uur 's nachts naar Instagram-accounts van beroemdheden terwijl een van je peuters actief probeert een traphekje te demonteren met een plastic lepel. Ik maakte deze enorme inschattingsfout afgelopen augustus, waardoor ik scheel zat te staren naar een foto van twee beroemdheden, een peperdure kinderwagen en een bijschrift over een groot geheim dat onthuld was.

De hele 'Tiffany Haddish baby'-saga, die het internet tijdelijk platlegde, bracht mijn door slaapgebrek geteisterde brein in een complete over-drive. Tweeling A (de bijter) kauwde op mijn knie, Tweeling B (de schreeuwer) eiste een banaan die ze later naar de hond zou gooien, en ik zat daar maar te proberen de draagtijd van een Hollywood-comedian te berekenen, terwijl ik me afvroeg of ik überhaupt wel mijn tanden had gepoetst die dag.

Wat bleek: het kind op de foto was niet van hen. Het was een 'peetkind' van een familielid, wat geen juridische term is, maar fantastisch klinkt in een talkshow. Maar de pure paniek en de daaropvolgende internet-rabbithole die de foto veroorzaakte, bracht een hoop opvoedingsconcepten naar boven die ik, een simpele vader die gewoon probeert te overleven totdat Zappelin op tv begint, moest verwerken. Want tussen de geruchten over platonisch co-ouderschap en de ronduit patserige kinderwagen die ze duwden, viel er nogal wat te behappen.

Die belachelijk dure kinderwagen die iedereen lijkt te hebben

Laten we het hebben over de échte ster van die virale foto: de Doona-kinderwagen. Als je in de grote stad woont, heb je ze vast wel gezien. Het zijn van die strakke kleine capsules die in pakweg drie seconden van een autostoeltje in een buggy veranderen, en die meestal geduwd worden door iemand die eruitziet alsof ze acht uur slaap krijgt en voor de lol groene sapjes drinkt.

Ik heb ooit eens geprobeerd de hybride autostoel-buggy goedkoop op te lossen, en dat was een regelrechte ramp. Ik kocht een of ander vaag, Europees klinkend apparaat op internet, in de veronderstelling dat ik het systeem slim af was. In plaats daarvan stond ik vijfenveertig minuten in de stromende regen op de parkeerplaats van de Albert Heijn om dat onding in te klappen, terwijl Tweeling B erin klem kwam te zitten als een in paniek geraakte schildpad. Uiteindelijk hebben we het hele stijve gevaarte maar in de achterbak van de auto gepropt en zijn we in stilte naar huis gereden.

Maar er is iets met baby's voor langere tijd in een autostoeltje laten zitten, of ze nu wieltjes hebben of niet. Ik herinner me nog vaag dat de medewerker van het consultatiebureau in onze chaotische woonkamer zat, het feit dat ik een shirt droeg met een gigantische spuugvlek op mijn schouder compleet negeerde, en iets mompelde over de 'twee-urenregel'.

Blijkbaar horen baby's niet in autostoeltjes te slapen als je niet aan het reizen bent, omdat hun zware kleine hoofdjes naar voren vallen en dat hun luchtwegen kan samendrukken (de angstaanjagende medische term die ik op een zompig servetje krabbelde, was positionele asfyxie). Ik weet vrij zeker dat ze iets zei over dat de hoek van die stoeltjes op de lange termijn vreselijk voor ze is, wat er natuurlijk voor zorgde dat ik de daaropvolgende drie maanden telkens de auto langs de A2 parkeerde zodra een van de tweeling te zwaar zuchtte, alleen maar om ze wakker te porren.

Dus hoewel die transformator-buggy's er fantastisch uitzien als je even een hippe koffietent binnenwipt, maken ze me toch een beetje bang. Bovendien groeit je kind er toch in pakweg twaalf seconden uit.

Over dingen gesproken die je kind met zijn tanden sloopt in plaats van eruit te groeien: we vonden uiteindelijk wél een product dat me niet wilde laten huilen op een parkeerplaats. Toen Tweeling A de veiligheidsbeugel van onze echte (niet-inklappende) kinderwagen begon te behandelen als kauwspeeltje, kocht ik in blinde paniek de Houten Bijtring met Rammelaar en Beer - Sensorisch Speelgoed. Om eerlijk te zijn is het waarschijnlijk mijn favoriete aankoop, vooral omdat het me heeft behoed voor het betalen van schadevergoeding bij onze lokale kroeg. Het is gewoon een houten ring met een schattig gehaakt blauw beertje eraan, maar het hout heeft exact de juiste hardheid voor een doorkomend kiesje van een kauwende peuter, en het ziet er tenminste niet uit als een hysterische plastic nachtmerrie. Ze zat daar een vol uur agressief op het oor van de beer te knagen terwijl ik in alle rust mijn lauwe biertje dronk. Echt magisch.

Een kind opvoeden met een vriend klinkt als een juridische nachtmerrie

Voor de 'peetkind'-verheldering was er veel geklets over Tiffany en Jason die aan platonisch co-ouderschap zouden doen. Gewoon, twee vrienden die besluiten samen een mensje op te voeden zonder enige romantische verwikkelingen.

Ik kan amper het uitruimen van de vaatwasser coördineren met mijn vrouw, die ik innig liefheb en met wie ik in het bijzijn van onze families in het huwelijksbootje ben gestapt. Het idee dat ik naar een van mijn oude stapvrienden van de universiteit kijk en zeg: "Zeg maat, heb je zin om de kosten van luiers te delen en de komende achttien jaar ruzie te maken over slaaptraining?" zorgt ervoor dat ik spontaan op de grond wil gaan liggen.

Als je dit echt overweegt: ik las laatst een artikel waarin stond dat je met advocaten om de tafel moet om een zogeheten Co-Ouderschapsverklaring op te stellen, nog voordat je überhaupt begint. Je moet eigenlijk van tevoren al discussiëren over naar welke school het kind gaat, wie de beugel betaalt, en wat er gebeurt als een van jullie uiteindelijk iemand op Tinder ontmoet en naar Groningen wil verhuizen. Klinkt doodvermoeiend, eerlijk gezegd. Ik zou nog liever met iemand een bordercollie adopteren en het daarbij laten.

Als je momenteel probeert om te gaan met de absolute chaos van spullen kopen voor een daadwerkelijke baby (of je die nu hebt gemaakt met een romantische partner, een vriend of een petrischaaltje), dan wil je misschien even bladeren door Kianao's collectie biologische babydekentjes. Die zijn namelijk stukken zachter dan de juridische documenten die je zou moeten opstellen voor een co-ouderschap.

De pasgeboren fase compleet overslaan

Het enige detail uit het hele mediacircus dat ik oprecht fascinerend vond, was dat Tiffany het had over haar plannen om een ouder kind te adopteren – specifiek een kind van vijf tot zeven jaar oud.

Mijn eerste gedachte was: Zij is een genie. Ze slaat de pasgeboren fase gewoon compleet over. Geen explosieve mosterdkleurige poepluiers om 4 uur 's nachts. Niet eindeloos door de gang ijsberen en wiegen met een krijsend aardappeltje dat weigert ergens aan te happen. Ze bestelt eigenlijk een kind dat al weet hoe het naar de wc moet en misschien zelfs wel in staat is om een glas water voor haar te halen.

Maar toen dacht ik aan hoe échte vijfjarigen zijn. Ze hebben meningen. Luide meningen. Een pasgeboren baby mag dan je slaapschema ruïneren, maar een zevenjarige kijkt je recht in de ogen aan en vertelt je doodleuk dat je trui je eruit laat zien als een vermoeide aardrijkskundeleraar.

Als je de babyfase overslaat, sla je het stukje over waarin ze eigenlijk gewoon een heel veeleisende kamerplant zijn, en spring je direct in complexe emotionele trauma's en hechtingsproblemen. Ik las ergens dat als je een ouder kind uit de jeugdzorg adopteert, je enorm veel trauma-geïnformeerde opvoedcursussen moet volgen. Je kunt niet gewoon maar wat aanrommelen, zoals ik doe wanneer ik de tweeling per ongeluk drie dagen op rij vissticks voer omdat ik vergeten was naar de Jumbo te gaan.

Tijdens onze korte pasgeboren fase (die voelde alsof hij zowel drie seconden als tachtig jaar duurde), vlogen we in een alarmerend tempo door de kleding heen. Als je er momenteel middenin zit: het Mouwloos Baby Rompertje van Biologisch Katoen is... prima. Het is een rompertje. Het doet precies wat het moet doen. De halsopening is rekbaar genoeg zodat je niet het gevoel hebt dat je een druif aan het pellen bent wanneer je het over hun enorme, wiebelige hoofdjes trekt, en dat is eigenlijk alles wat ik vraag van babykleding. Het is tot nu toe nog niet gekrompen tot het formaat van een postzegel in de was, dus het krijgt van mij een dikke vette goedkeuring.

Het internet is een rare plek om over ouderschap te leren

Eerlijk gezegd is me druk maken over een beroemdheden-baby die niet eens van de betreffende beroemdheden was, waarschijnlijk een teken dat ik mijn telefoon in een lade moet leggen en naar buiten moet gaan. Of in elk geval eens meer dan vier uur onafgebroken zou moeten slapen.

Wij ouders brengen zoveel tijd door kijkend naar schermen, waarbij we onze rommelige, met spuug bedekte realiteit vergelijken met perfect samengestelde foto's van mensen die kinderwagens van drieduizend euro door het zonnetje duwen. Het is genoeg om iedereen het gevoel te geven dat ze falen.

Maar niemand heeft het écht allemaal op een rijtje. De celebs niet, de mensen met de chique buggy's niet, en al helemaal niet de vader die dit schrijft terwijl zijn dochter een half opgegeten rijstwafel aan de radiator probeert te voeren.

Als er één item was dat me in die eerste maanden oprecht het gevoel gaf dat ik mijn leven íets meer op de rit had, dan was het wel het Bamboe Babydekentje met Kleurrijke Blaadjes. Ik weet dat zo lyrisch doen over een dekentje me bejaard laat klinken, maar dit ding is briljant. Het is op een vreemde manier tegelijkertijd koel en zacht? Ik begrijp vrij weinig van bamboestof, maar ik weet wel dat het onverwachte lichaamsvloeistoffen opmerkelijk goed opveegt en na één keer gebruiken niet naar een natte hond ruikt. We gebruikten het om de vieze stoeltjes in de metro te bedekken, de zon uit de kinderwagen te houden en Tweeling B in te bakeren als ze een existentiële crisis had. Het is eigenlijk gewoon het Zwitserse zakmes onder de babyproducten.

Dus, negeer de roddels over beroemdheden. Focus op het kind dat momenteel op je schoen kauwt. En koop misschien een fatsoenlijk dekentje om de onvermijdelijke troep op te vegen.

Als je spullen nodig hebt die écht werken voor echte, plakkerige en chaotische gezinnen, bekijk dan het volledige assortiment van Kianao voordat je helemaal gek wordt.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts regelmatig de leegte in schreeuw

Zijn die chique autostoel-buggy hybrides nou echt veilig?
Volgens elke zenuwachtige zorgprofessional die ik ooit heb gesproken, zijn ze veilig voor korte ritten, maar vreselijk voor lange dutjes. Het is niet de bedoeling dat je een baby langer dan twee uur in elkaar gedoken in een autostoeltje laat zitten, omdat dit hun ademhaling kan belemmeren. Als je een enorme wandeling door het park gaat maken om je eigen huis te ontvluchten, koop dan een fatsoenlijke platte kinderwagen.

Is platonisch co-ouderschap iets wat normale mensen echt doen?
Blijkbaar wel, maar het klinkt als een administratieve nachtmerrie. Je moet in principe een soort zakelijke fusieovereenkomst met je vriend(in) tekenen om simpelweg te bepalen wie de kinderparacetamol koopt. Ik heb er al moeite mee om de rekening van een pizza eerlijk te delen, dus ik kan me niet voorstellen dat ik de voogdij zou delen zonder een romantische basis, maar respect voor degenen die de organisatorische vaardigheden hebben om dit voor elkaar te krijgen.

Moet ik een ouder kind adopteren om de babyfase te vermijden?
Doe het niet alleen maar om geen luiers te hoeven verschonen. Oudere kinderen uit de jeugdzorg hebben vaak behoorlijk heftige dingen meegemaakt, wat echt toegewijd therapeutisch ouderschap vereist. Het zijn niet zomaar uit de kluiten gewassen pasgeborenen; het zijn kleine mensjes met echte bagage die ongetwijfeld jouw muzieksmaak zullen veroordelen.

Waarom blijven de kleren van mijn baby maar krimpen?
Omdat je ze wast op de temperatuur van de zon om die zoete-aardappelvlekken eruit te krijgen. Probeer spullen van biologisch katoen te kopen (zoals de rompertjes van Kianao) en was ze koud. Of accepteer gewoon dat je baby 80% van de tijd eruit zal zien alsof hij of zij een crop-top draagt.

Kan een houten bijtring daadwerkelijk de kaken van mijn kind overleven?
De beukenhouten bijtring die we van Kianao kregen, heeft Tweeling A overleefd, en die bezit momenteel de bijtkracht van een jonge krokodil. Gooi hem alleen niet in de vaatwasser, dan gaat het hout raar doen. Was hem met de hand af terwijl je je levenskeuzes in twijfel trekt, net zoals de rest van ons.