"Three Men And A Baby" kijken om 3 uur 's nachts stelt je echt niet gerust

Beste Tom van zes maanden geleden.

Je zit momenteel op de bank in het pikkedonker. Het is 03:14 uur 's nachts. Je hebt één van de tweeling slapend op je linkerschouder liggen, die een dikke, melkachtige substantie op je enige schone T-shirt kwijlt, en de ander ligt in het mozesmandje een geluid te maken dat verdacht veel klinkt als een roestig hek. Je vrouw is weer aan het werk gegaan, je bent officieel een thuisblijfvader, en je bent doodsbang. In een wanhopige zoektocht naar troost heb je besloten om Three Men and a Baby te streamen, in de veronderstelling dat het kijken naar een fictief verhaal over radeloze vrijgezellen met een baby je een beter gevoel zal geven over je eigen verbluffende onbekwaamheid.

Ik schrijf je vanuit de nabije toekomst om je te vertellen dat je onmiddellijk de televisie moet uitzetten en moet gaan slapen.

Als moderne ouder is het kijken naar deze specifieke film absoluut geen troostende, nostalgische trip terug naar 1987. Integendeel, het is een meedogenloze psychologische thriller verpakt in een komedie, eentje die precies benadrukt hoe levensgevaarlijk het verleden was en je alles in twijfel laat trekken wat je dacht te weten over je eigen geestelijke gezondheid.

De filmische leugens over vrijgezellenflats en plotseling vaderschap

Laten we beginnen bij de fysieke omgeving. De drie mannen in deze film wonen in een appartement in New York dat blijkbaar exclusief is ingericht met witte tapijten, scherpe glazen tafels en beige linnen banken. Het is een appartement dat actief vijandig is tegenover menselijk leven, laat staan een baby. Wanneer het kleine bundeltje zonder pardon op hun stoep wordt gedumpt, probeert de film de lachers op de hand te krijgen met hoe volkomen onvoorbereid ze zijn. Wat het eigenlijk doet, is een diepe oerpaniek veroorzaken bij elke moderne vader die de afgelopen negen maanden folders van het consultatiebureau heeft gelezen over hoekbeschermers.

Je zit daar te kijken hoe ze het kind gewoon ergens op willekeurige vintage meubelstukken achterlaten. Er is geen wipstoeltje. Er is geen mozesmandje. Ik ben er vrij zeker van dat ze haar op een gegeven moment gewoon tussen wat sierkussens op een bed proppen, waarna ze de kamer uitlopen om een whiskey in te schenken. Onze wijkverpleegkundige, een briljant intimiderende vrouw genaamd Brenda die haar thee zwart drinkt en veel zucht, zou hun voordeur hebben ingetrapt en ze allemaal hebben gearresteerd.

De hele cast van de film wordt neergezet als een groep klungelige, lieve helden, simpelweg omdat ze erin slagen een baby te voeden zonder per ongeluk de gordijnen in brand te steken. Tom Selleck, Ted Danson en Steve Guttenberg waren het absolute toppunt van mannelijkheid in de jaren '80, en de centrale grap is dat mannen genetisch niet in staat zijn om een luier te verschonen. Als je er nu naar kijkt, als een vent die in z'n eentje voor 7 uur 's ochtends een dubbele spuitluier van de tweeling fikst terwijl hij een kop oploskoffie maakt, voel je geen enkele verwantschap met ze. Je voelt je alleen maar diep geïrriteerd dat de maatschappij vroeger bij wijze van spreken een fanfare liet opdraven voor een man die alleen al wist aan welke kant van het kind de melk erin moet.

Ik moet het even met je hebben over het kartonnen spook

Omdat je slaapgebrek hebt, zullen je gedachten tijdens de tragere scènes onvermijdelijk afdwalen, en zul je je plotseling het grote schoolpleingerucht van 1994 herinneren. Het spook in Three Men and a Baby.

Weet je nog hoe Jimmy uit groep 7 bij hoog en bij laag beweerde dat er een jongetje was overleden in het appartement waar ze de film opnamen, en dat je zijn geest achter de gordijnen ziet staan wanneer het personage van Ted Danson met zijn moeder praat? We geloofden het allemaal. We hadden geen internet op onze telefoons. Als een jongen met een iets oudere broer je op het schoolplein een spookverhaal vertelde terwijl hij een zakje Nibbit-chips at, werd dat als absolute waarheid beschouwd. Ik heb een veel te groot deel van mijn jeugd in pure paniek voor deze specifieke filmscène doorgebracht, wachtend tot het dode jongetje uit de televisie zou springen.

De keiharde realiteit van volwassen worden is de ontdekking dat het "spook" eigenlijk gewoon een vergeten kartonnen bord was van Ted Danson in een smoking. Ze hadden eerder een reclamespotje voor hondenvoer of zoiets gefilmd, hadden de kartonnen pop bij het raam laten staan, en door een trucage van het licht leek het op een griezelig Victoriaans spookkind. Ik heb dit om 4 uur 's nachts opgezocht terwijl de tweeling eindelijk stil was, en ik kan de enorme teleurstelling die ik voelde bijna niet onder woorden brengen. Vroeger hadden we nog echte broodjeaapverhalen. Nu hebben we alleen nog maar online forums vol met mensen die ruziën over de juiste temperatuur van het badwater.

De medische adviezen uit 1987 zijn een pure horrorshow

Laten we de gigantische zijlijn van de film negeren, waarin de mannen per ongeluk in het bezit komen van een groot pakket heroïne. Eerlijk gezegd voelt dat nu minder stressvol aan dan het proberen te maken van een afspraak bij de huisarts. De échte horror van deze film is de slaapveiligheid.

Er is een scène waarin ze de baby op haar buik te slapen leggen, begraven onder wat lijkt op drie zware dekbedden en omringd door knuffels ter grootte van kleine auto's. Ik kreeg letterlijk een beklemmend gevoel op mijn borst toen ik dit zag. Toen onze kinderarts, dr. Aris, ons uitlegde hoe we onze baby's veilig moesten laten slapen, wreef hij een beetje over zijn neusbrug en mompelde iets over hoe de ademhalingsregulatie bij baby's nog steeds deels een mysterie is, maar dat alle gegevens erop wijzen dat ze op hun rug moeten liggen in een volledig leeg ledikant. Geen dekens, geen bedomranders, helemaal niets.

Als je deze jaren '80 film kijkt, besef je dat het een wonder is dat we onze eigen jeugd überhaupt hebben overleefd. Onze ouders deden maar wat in een waas van haarlak en slecht medisch advies. Ze gooiden ons op onze buik in ledikantjes met een schuifwand die vol lagen met stikkingsgevaren, en hoopten er maar het beste van.

Waarom moderne babyspullen eigenlijk een zegen zijn

De film maakt er een enorm punt van hoe moeilijk het is om een baby te vermaken in een minimalistisch appartement. Ik geef toe, mijn woonkamer ziet er momenteel uit alsof er een speelgoedfabriek vol primaire kleuren is ontploft, en er zijn dagen dat ik een ruimte mis die voelt als iets voor volwassenen. Maar er is een middenweg tussen "een baby op een glazen salontafel achterlaten" en "leven in een gigantische plastic ballenbak."

Over een maand of wat word je he-le-maal gek van de rommel en koop je de Houten Dieren Babygym van Kianao. Ik zeg het je nu alvast: het zal het enige babyspulletje zijn waarover je het niet vreselijk vindt om te struikelen. Ik kocht hem omdat ik wilde dat in ieder geval één hoekje van het huis eruitzag alsof er nog volwassenen woonden. Hij schijnt geen verblindende LED-lampen in mijn gezicht en speelt geen blikkerige, robotachtige versie van 'Vader Jacob' af die drie dagen lang in je hoofd blijft hangen.

De tweeling vecht letterlijk om het kleine uitgesneden houten vogeltje dat eraan hangt. Het hout klettert tegen elkaar op een heel bevredigende, zware en organische manier wanneer ze ertegenaan slaan. Ik betrap mezelf er weleens op dat ik er gewoon naar zit te staren terwijl ze spelen, in een poging me te herinneren hoe de natuur er ook alweer uitziet. Het is prachtig eenvoudig, en in tegenstelling tot de mannen in de film, hoef je niet terug te vallen op het jongleren met keramische vazen om je kinderen te vermaken.

Nu ik je toch winkeladvies uit de toekomst geef, laten we het eens hebben over schoeisel. De vrijgezellen in de film worstelen constant om het kind aan te kleden. Jij gaat denken dat je het beter kunt. Je zult deze Babysneakers kopen omdat je een droombeeld hebt waarin je met de meiden naar het park gaat, eruitziend als stijlvolle miniatuur-volwassenen. Met de schoentjes zelf is niets mis. Ze zijn heerlijk zacht en mooi gemaakt.

Maar laat me je behoeden voor jezelf: proberen om het voetje van een kronkelende, woedende baby in een miniatuur veterschoentje te wurmen terwijl je al twintig minuten te laat bent voor een weegmoment op het consultatiebureau, is een heel specifiek soort psychologische marteling. Een baby heeft he-le-maal niks aan schoenen. Een baby kijkt naar de schoen, realiseert zich dat deze uitgeschopt kan worden, en maakt het tot zijn of haar levensmissie om de schoen in een modderplas te lanceren op het moment dat jij even de andere kant op kijkt. Zet ze op de kast totdat ze écht kunnen lopen. Houd het bij sokken. Sokken zijn je overleving.

(Als je wanhopig op zoek bent naar dingen die er echt fatsoenlijk uitzien maar er niet voor zorgen dat je in de gang een kleine inzinking krijgt, sla dan de schoenen over en snuffel in plaats daarvan in de biologische kledingcollecties van Kianao. Een zacht rompertje wordt tenminste niet in een rioolputje geschopt.)

De stukjes die de film voor het gemak heeft weggelaten

Het enige wat me écht boos maakt aan deze film, is dat de tandjesfase volledig wordt overgeslagen. Waarschijnlijk omdat kijken naar Steve Guttenberg die achtenveertig uur lang moet dealen met een gillende, kwijlende gremlin, het niet zo goed zou doen bij het bioscooppubliek.

Als de tweeling de vijf maanden aantikt, begint het kwijlen. Het is een werkelijk ongelooflijke hoeveelheid vocht. Ik begon erover tegen dr. Aris, en hij haalde slechts verontschuldigend zijn schouders op. Hij legde uit dat kaakpijn ervoor zorgt dat hun speekselklieren overuren draaien, en dat ergens op kauwen het brein afleidt van de zwelling.

Je zult deze periode puur en alleen overleven op koude pizza en de Siliconen Panda Bijtring. Het is momenteel het meest waardevolle object in ons huis. Hij is gemaakt van stevig, voedselveilig siliconen dat je gewoon in de koelkast kunt gooien, en hij heeft kleine ribbeltjes op het bamboe-gedeelte waar de meiden agressief op kauwen als kleine, boze hondjes. Ik heb deze panda onder de bank gevonden, in mijn eigen schoen en af en toe in mijn eigen hand als ik te moe ben om te beseffen dat ik hem vasthoud. Koop er drie, want als er eentje om 2 uur 's nachts onder de koelkast rolt, ga je échte tranen huilen als je geen reserve hebt.

Zet de televisie uit

Dus, Tom van zes maanden geleden, ik wil dat je begrijpt dat hoewel je leven momenteel een chaotische puinhoop is van naar melk ruikende hydrofieldoeken en slaapgebrek, je het prima doet. Je bent geen klungelig sitcom-cliché uit de jaren '80. Je weet hoe je een luier moet verschonen zonder je adem in te houden, je weet dat baby's op hun rug in een leeg bedje horen te slapen, en je weet dat het spook bij het raam gewoon Ted Danson is.

Thuisblijfvader zijn is geen grap meer. Het is meedogenloos, het plakt aan alle kanten en is vaak best saai, maar je bent er echt verrassend goed in. Stop met zoeken naar antwoorden in dertig jaar oude komedies.

Voordat je onvermijdelijk rechtop zittend op de bank in slaap valt en wakker wordt met een stijve nek, is het misschien een idee om eens te kijken naar wat speelgoed dat géén geluid maakt. Je zult me later dankbaar zijn.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts wanhopig heb gegoogeld

Is die jaren '80 film echt veilig voor oudere kinderen om te kijken?

Eerlijk gezegd zou ik hem overslaan voor de familiefilmavond. Afgezien van de angstaanjagend verouderde veiligheid rond ledikantjes waar je waarschijnlijk rode vlekken in je nek van krijgt, draait het hele subplot om het feit dat de mannen per ongeluk een enorme lading heroïne in ontvangst nemen voor drugsdealers. Daarnaast zijn de eerste twintig minuten in feite gewoon een montage waarin ze extreem losbandige jaren '80 vrijgezellen zijn. Het had destijds een 'Alle Leeftijden' classificatie, maar 1987 was een behoorlijk wilde, wetteloze tijd op dat vlak.

Stond er nou echt een spook bij het raam?

Nee, en ik ben er nog steeds pissig om. Het was een kartonnen uitsnede van Ted Danson, die was blijven staan na een verwijderde scène waarin zijn personage een reclamespotje voor hondenvoer opnam. We zijn onze hele jeugd doodsbang geweest voor een stuk promotiekarton. Het feit dat dit gerucht wereldwijd overleefde vóórdat het internet bestond, laat maar zien hoe goedgelovig we allemaal waren.

Waarom laten oude films baby's zien die op hun buik slapen onder gigantische dekens?

Omdat niemand beter wist. De medische richtlijnen sloegen pas officieel om tijdens de campagnes rondom rugligging in de vroege jaren '90. Daarvoor dacht iedereen dat baby's minder snel in hun eigen spuug zouden stikken als ze op hun buik lagen. Achteraf blijkt dat dit advies er echt spectaculair naast zat, wat meteen de reden is dat oude films kijken — of praten met je schoonmoeder over slaaproutines — een ontzettend stressvolle ervaring is.

Heb ik echt al die moderne houten babyspullen nodig?

Je hebt helemaal niets nodig, behalve luiers, een veilige slaapplek voor ze, en eindeloos veel geduld. Maar het natuurlijke houten speelgoed en de siliconen bijtringen maken je leven oprecht nét iets draaglijker. Hout heeft geen batterijen nodig, het splintert niet in scherpe plastic scherven, en het geeft je niet het gevoel dat je permanent in een binnenspeeltuin woont. Het is net zo belangrijk voor jouw mentale rust als voor hún ontwikkeling.

Zal ik ooit nog weer normaal slapen?

Niet echt, nee. Uiteindelijk zul je wel weer blokken van vijf of zes uur maken, maar je brein is nu permanent anders afgesteld. Zelfs als je kinderen verzonken zijn in een ondiepe coma, word jij om 4 uur 's nachts wakker met de vraag of ze het te warm of te koud hebben, of dat je überhaupt wel de voordeur op slot hebt gedraaid. Welkom in het vaderschap, maat.