Hoe je je baby aan het lachen maakt zonder helemaal gek te worden

Het was een dinsdag. Om precies te zijn kwart over vier 's middags, en het namiddaglicht in onze woonkamer had die vreemde, agressieve gloed waardoor stofjes op kleine, oordelende feeën leken. Ik droeg een legging die al sinds het Obama-tijdperk niet meer gewassen was en een voedingshemdje dat vaag naar zure melk en wanhoop rook, terwijl ik boven het speelkleed stond en een tapdans probeerde te doen met een knuffeldas in mijn handen. Mijn man Mark kwam vanuit de keuken binnenlopen, keek één keer naar mij – zwetend door mijn shirt terwijl onze vier maanden oude zoon Leo me aanstaarde met de blanco, knipperloze blik van een kleine inspecteur van de Belastingdienst – en liep langzaam en zonder een woord te zeggen de kamer weer uit.

Ik deed zo hard mijn best. Echt, op het gênante af.

Ik had ergens gelezen — waarschijnlijk om drie uur 's nachts tijdens het paniek-scrollen — dat hij inmiddels al volop zou moeten lachen, en ik was ervan overtuigd dat mijn kind vreugdeloos was. Dus spendeerde ik weken aan waanzinnige, hyper-stimulerende comedy-routines, waarbij ik vlak voor zijn gezicht twintig verschillende dierengeluiden maakte en hem liet stuiteren als een basketbal, tot mijn armen als natte spaghetti aanvoelden. Doe dit niet. Serieus, als je één ding leert van mijn door slaapgebrek gedreven gekte, laat het dan dit zijn: baby's haten wanhopige komieken. Als je het forceert, raken ze alleen maar gestrest en lijk jij wel psychotisch.

Wat uiteindelijk wél werkte, was puur toeval en enorm onnozel.

Ik probeerde mijn derde kop lauwe koffie te drinken en miste de rand van de salontafel compleet. De mok viel in duigen, de bruine drab spatte over mijn enige goede paar sokken en ik fluisterde onwillekeurig: "oh shit."

Leo barstte uit in een enorme, bulderende buik lach. Hij kwam niet meer bij. Mijn pijn was blijkbaar pure humor.

De wetenschap achter de giechel

Ik vroeg onze kinderarts, dr. Salem, hiernaar bij onze volgende controle, omdat ik me toch een beetje zorgen maakte dat ik een kleine sadist aan het opvoeden was. Hij lachte en zei iets over incongruëntie, wat er waarschijnlijk op neerkomt dat baby's eigenlijk kleine wetenschappers zijn die de regels van het universum proberen te ontcijferen. Wanneer iets een regel verbreekt — zoals mama die haar levensreddende koffie laat vallen in plaats van het veilig op tafel te zetten — denkt hun zich ontwikkelende brein: ERROR, DIT IS HILARISCH.

Het is hun manier om het onverwachte op een veilige manier te verwerken. En blijkbaar, wanneer je een baby hoort lachen, schiet er een enorme dosis oxytocine in je brein, wat letterlijk de angst- en stresscentra in je amygdala uitschakelt. Dat verklaart perfect waarom ik de scherven keramiek op de vloer compleet vergat en begon te doen alsof ik een boek op mijn voet liet vallen, om te kijken of hij het weer zou doen. Die biologische manipulatie is echt bizar.

Maar goed, het punt is: hun humor is vreemd en je kunt het niet afdwingen.

Wanneer het dan eindelijk gebeurt

De tijdlijn voor dit soort dingen is ontzettend wild en totaal subjectief, wat die mijlpaalschema's je ook proberen te vertellen. Tijdens die eerste twee maanden roept iedereen: "Oh kijk, een sociale glimlach!", terwijl ik daar gewoon zit in de volle wetenschap dat Maya (die nu al 7 is, hoe is dat in godsnaam gebeurd?) gewoon een scheetje liet. Het is geen glimlach, het is de spijsvertering.

Maar zo rond drie of vier maanden komen de giechels. Deze zijn meestal toevallig. Je maakt bijvoorbeeld een scheetgeluidje in hun nek en er piept een klein lachje uit omdat het kietelt. Met zes maanden krijg je het echte werk. Van die diepe, rauwe buiklachen die je het liefst opneemt met je telefoon om naar werkelijk iedereen in je contactenlijst te sturen, totdat je vrienden je blokkeren.

Tegen de tijd dat ze acht maanden oud zijn, zijn het toch al kleine komedianten die precies weten hoe ze de aandacht moeten trekken, dus over die fase hoeven we het niet eens te hebben.

Mijn favoriete rekwisieten voor wat humor

Je hebt niet veel spullen nodig om een lach tevoorschijn te toveren, maar de juiste omgeving helpt zeker. Toen Maya een baby was, hadden we zo'n vreselijk luidruchtig, plastic speelcentrum dat valse boerderijliedjes zong. Ze moest er niet om lachen, het bezorgde me alleen maar migraine. Bij Leo besloot ik het helemaal anders aan te pakken en kocht ik de Regenboog Babygym van Kianao.

Ik vind dit ding oprecht fantastisch. Het is eigenlijk mijn favoriete babyspulletje dat we in huis hebben, vooral omdat het van hout is, er mooi uitziet en geen batterijen nodig heeft. Het verhaal van Leo's tweede echte lach heeft alles met deze babygym te maken. Er hangt een klein houten olifantje aan, en op een dag stak hij zijn armpje uit, gaf de olifant een flinke tik op zijn houten slurf, waarna het beestje terugzwaaide en hem zachtjes op zijn voorhoofd tikte. Hij hield even in, keek me aan, en barstte toen uit in een bulderende, tandeloze lach. We hebben daar twintig minuten gezeten terwijl hij op dat arme houten olifantje mepte en schaterde elke keer als het terugzwaaide. Het is de perfecte setting, omdat het ze op hun eigen voorwaarden de humor van oorzaak en gevolg laat ontdekken, zonder een scherm of een robotstem die vertelt wat ze moeten doen.

Als je wanhopig op zoek bent naar een rustige speelplek, die je woonkamer niet op een met primaire kleuren ontplofte plasticbom laat lijken, kun je hier de prachtige babykamercollectie van Kianao bekijken.

Lekker fysiek worden

Meestal draait het uitlokken van zo'n giechel gewoon om fysieke connectie. Je moet letterlijk bij ze op de grond gaan zitten en ontdekken welk gekke, zintuiglijke trucje bij hen werkt.

Kietelen is natuurlijk een grote favoriet, maar je moet wel goed op hun gezichtje letten als je het doet. Als ze wegkijken, zich verstijven of overprikkeld lijken, moet je meteen gas terugnemen en ze laten ademen, in plaats van ze als een agressief vrolijke worstelaar tegen de grond te werken. Wederzijdse instemming begint al vroeg, mensen.

Voor buikkietels deed ik Leo vaak deze Mouwloze Romper van Biologisch Katoen aan. Het is eerlijk gezegd gewoon een prima ding — ik bedoel, het biologische katoen is echt top omdat hij er niet die gekke, rode uitslag van kreeg zoals bij synthetische stoffen, en het blijft mooi in de was. Maar ik gebruikte hem vooral omdat het mouwloze model en de makkelijke drukknoopjes aan de onderkant me razendsnel toegang gaven tot zijn buikje voor het maken van scheetgeluidjes. Je hebt gewoon een betrouwbaar basislaagje nodig dat niet in de weg zit als je de aanval inzet voor een kietelpartij, en dit pakje deed precies dat zonder onnodig gedoe.

De spullen-laten-vallen fase

Zodra ze doorhebben dat zwaartekracht bestaat, wordt het laten vallen van spullen het toppunt van humor. Dit is vermoeiend voor ons, maar hilarisch voor hen.

We hadden van die Zachte Baby Blokkensets door het huis slingeren. Het zijn eigenlijk gewoon zachte rubberen blokken, niks wereldschokkends, maar ze waren veruit het beste gereedschap voor het val-spelletje. Ik balanceerde er eentje op mijn hoofd, maakte een gek "hoep!" geluidje en liet hem op de grond vallen. Leo kraaide het uit. Ik pakte het weer op, balanceerde het op mijn hoofd en herhaalde het riedeltje. We hebben dit op een regenachtige zondag voor mijn gevoel vier jaar aan een stuk gedaan. Het zachte rubber zorgde ervoor dat wanneer ik het blok onvermijdelijk niet opving en het tegen mijn scheenbeen stuiterde, het tenminste geen pijn deed. Wat wel zo fijn is, want ik offer mijn lichaam al genoeg op aan deze kinderen.

Eerlijk gezegd is een baby aan het lachen maken gewoon een masterclass in het opgeven van je waardigheid. Je moet vergeten hoe je eruitziet. Je moet het idee loslaten dat je een coole, goedgeklede volwassene bent die warme koffie drinkt en boeken leest. Je bent nu een komiek met rekwisieten. Je bent een clown wiens enige taak het is om blokken op je eigen hoofd te laten vallen en te doen alsof je zo hard niest dat je haar voor je ogen wappert.

En het is, zonder twijfel, het mooiste geluid ter wereld. Wanneer je het hoort, doen al die keren wakker worden om drie uur 's nachts, de spuitluiers en de oneindige bergen was er niet meer toe... je wilt het gewoon nog een keer horen.

Als je me nu wilt excuseren, ik moet mijn koffie voor de vijfde keer vandaag even in de magnetron opwarmen. Mark probeert momenteel Leo aan het lachen te maken door een schone luier op zijn eigen hoofd te leggen, en ik moet hem even gaan vertellen dat hij het helemaal verkeerd doet.

Klaar om je speelkwartiertje een upgrade te geven zonder al die plastic troep? Shop Kianao's duurzame, gifvrije babyspeelgoed en zie hoe de giechels vanzelf komen aanrollen.

De rommelige vragen die iedereen stelt

Is het normaal als mijn baby in zijn slaap lacht?

Oh god, ja. Mega creepy, of niet dan? De eerste keer dat Maya dit deed was ze een maand oud, lag ze in het pikkedonker in haar wiegje, en opeens maakte ze zo'n raar "heh heh" geluidje. Ik had nog net geen priester gebeld. Maar dr. Salem vertelde me dat het volkomen normaal is. Tijdens hun slaap vuren hun hersenen gewoon neuronen af en leggen ze verbindingen aan. Ze dromen heus niet echt over een goede mop, hun zenuwstelsel is gewoon bezig met een testritje.

Wat als mijn baby nog niet lacht?

Raak alsjeblieft niet in paniek. Ik zat weken in de rats omdat Leo een ontzettend serieuze pasgeborene was. Sommige baby's zijn gewoon observators. Ze zitten daar, nemen alles in zich op, en oordelen over je kledingkeuzes. Als ze oogcontact maken, je volgen met hun blik en je af en toe een kleine glimlach geven, is er waarschijnlijk niets aan de hand. Mijn kinderarts zei dat als er met zes maanden absoluut nog geen sociale lach is of geluidjes worden gemaakt, we even de balans opmaken, gewoon om gehoorproblemen uit te sluiten.

Kan ik ze te veel kietelen?

Ja, absoluut. Baby's hebben een erg onrijp zenuwstelsel, dus wat als leuk begint, kan in een seconde of drie in overprikkeling omslaan. Als ze beginnen te hikken, hun hoofd wegdraaien of hun armpjes verstijven, zijn ze er klaar mee. Je moet dan gewoon stoppen en ze even laten bijkomen. Je wilt niet die persoon zijn die ze blijft porren terwijl ze er overduidelijk genoeg van hebben.

Waarom lachen ze alleen om mijn partner en niet om mij?

Dit is het ultieme verraad en ik haat het. Je draagt ze negen maanden lang, je ruïneert je bekkenbodem, je voedt ze met je eigen lichaam, en vervolgens geven ze hun eerste echte buiklach aan je man omdat hij... raar met z'n ogen knipperde. Eerlijk gezegd komt dit gewoon doordat jij hun veilige haven bent. Jij bent een verlengstuk van henzelf. Je partner is net iets meer vernieuwend, dus krijgt hij de lachjes. Het is oneerlijk, het is klote, maar het is heel normaal. Blijf gewoon dingen op je voet laten vallen, uiteindelijk win je ze wel voor je.