Waarom we om 3 uur 's nachts 'hello my baby, hello my honey' zingen om te overleven

Luister. Doe vooral niet wat ik afgelopen dinsdagavond deed. Ga niet in het donker met je huilende baby staan wiegen, je realiseren dat je alleen het refrein van dat tekenfilmkikker-liedje kent, en proberen de songtekst van 'hello my baby, hello my honey' met één duim op je telefoon op te zoeken. Je klikt dan onvermijdelijk op een of ander historisch archief, leert dingen over het 19e-eeuwse Amerika die je helemaal niet wilde weten, en laat je zware telefoon recht op het voorhoofd van je kind vallen. Zing gewoon het refrein en doe alsof je de rest kent. Dat is het enige echte advies dat ik vandaag voor je heb.

Als je te maken hebt met een pasgeboren baby die slapen als een persoonlijke belediging ziet, grijpt je brein automatisch terug op rare popcultuur-fragmenten. Toen ik op de kinderafdeling werkte, hadden we een terugkerende grap over het beruchte spookuur van 3 uur 's nachts. Je kon door de gang lopen en vijf verschillende ouders vijf compleet verschillende, volstrekt ongepaste liedjes voor hun baby's horen zingen. Eén vader zong een trage, akoestische versie van een Metallica-nummer. Een andere moeder reciteerde gewoon de menukaart van haar favoriete Thaise restaurant met een zachte, melodieuze stem. Eigenlijk runnen we om 4 uur 's nachts een eenvrouws-triagepost; we controleren de ademhaling en de luiers, en proberen wanhopig een klein mensje dat helemaal door het lint gaat af te leiden. Het is chaotisch, en je grijpt gewoon naar alles wat maar een beetje werkt.

Mijn favoriete afleiding is het zachtjes op en neer wippen van mijn baby terwijl ik precies dat ragtime-deuntje zing. Die uit die oude Warner Bros-tekenfilm. Je weet wel welke ik bedoel. Ik dacht altijd dat het gewoon een schattig kinderliedje was, dat op de een of andere manier was overgenomen door een amfibie met een hoge hoed die alleen danst als er niemand kijkt.

Toen dook ik in de geschiedenis ervan en eerlijk gezegd veranderde mijn hele perspectief.

Een klaagzang over telefoondating in de 19e eeuw

Ik moet het hier even over hebben, want dit woont al weken huurvrij in mijn hoofd. Het liedje is in 1899 geschreven door Joseph Howard en Ida Emerson. Het gaat letterlijk over een man die aan het daten is met een meisje dat hij nog nooit in het echt heeft ontmoet. Hij praat alleen met haar via de telefoon. Dit is gewoon catfishing uit 1899, en wij staan dit blindelings voor onze baby's te zingen in het donker.

In die tijd had bijna niemand een telefoon. Het was een luxe-item voor de allerrijksten of voor grote bedrijven in het centrum. Dus deze gast belt de telefoniste op en schreeuwt tegen de centrale of ze hem willen doorverbinden met zijn 'ragtime gal'. Hij weet niet hoe ze eruitziet. Hij valt gewoon op haar stem. Het is het 19e-eeuwse equivalent van naar rechts swipen op Tinder en dan stellig weigeren om ooit af te spreken voor koffie. Echt bizar.

Het woord 'hallo' was toen nog niet eens een standaard begroeting. Thomas Edison moest mensen er letterlijk van overtuigen om dat te zeggen, in plaats van 'ahoy', als ze de telefoon opnamen. Alexander Graham Bell wilde dat iedereen 'ahoy' zei, wat hilarisch is als je erover nadenkt. Stel je voor dat je je mobiel opneemt met 'ahoy'. Dus als we 'hello my baby' voor onze baby's zingen, zingen we in feite een ouderwets 'tech-bro' volkslied over een langeafstands-telecomromance. We vieren de overwinning van Edisons voorkeursbegroeting op de nautische onzin van Bell.

Mel Brooks nam het hele gebeuren op de hak in de film Spaceballs met die alien die uit een borstkas barstte, wat eerlijk gezegd de enige reden is dat de meeste millennials dit deuntje vandaag de dag nog kennen.

De donkere kant van oude bladmuziek

Laat me je de moeite besparen om de originele coupletten op te zoeken. Houd het gewoon bij het refrein, geloof me, want de rest van de bladmuziek uit 1899 zit vol met racistische vaudeville-karikaturen die regelrecht de verbrandingsoven in kunnen.

Dat is het ding met ouderschap. Je denkt dat je een onschuldig stukje cultuurgeschiedenis doorgeeft, en dan trek je het behang eraf en vind je loodverf. Graaf geen 19e-eeuwse bladmuziek op in de verwachting dat je lieve kinderliedjes vindt, want je stuit alleen maar op existentiële crisis en beledigende stereotypen. Houd het gewoon bij dat vrolijke stukje over 'honey' en de 'ragtime gal', en negeer de rest van die historische bagage.

Wat de dokter eigenlijk zei over ritme

Dus waarom werkt dit specifieke deuntje dan zo goed als mijn baby helemaal over de rooie gaat bij het aantrekken van een trui?

Ik vroeg het laatst aan de dokter tijdens onze controle. Ik verwachtte eigenlijk dat ze het zou wegwimpelen, maar ze vertelde me dat sterk ritmische, gesyncopeerde beats op een vreemde manier heel gunstig zijn voor een zich ontwikkelende auditieve cortex. Ze bracht het alsof het wippen op een ragtime-beat helpt om hun kleine hersentjes te programmeren voor fonetische herkenning.

Neem dat natuurlijk met een flinke korrel zout. De helft van de tijd lijkt de medische wereld toch ook maar wat te raden als het gaat om de hersenontwikkeling van baby's. Het ene jaar zeggen ze dat klassieke muziek baby's tot absolute genieën maakt, het volgende jaar zeggen ze dat het niets doet en dat je gewoon normaal tegen ze moet praten. Maar van wat mijn slaaptekort-brein ervan kon maken, maken die wisselende tempo's hun taalcentra een soort van wakker.

Plus, als ik het zing, wordt mijn stem ontzettend theatraal. Ik trek gekke gezichten. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog tot aan mijn haargrens. Dit is die typische babygerichte spraak waar iedereen het over heeft. Het zou schijnbaar helpen bij de hechting, hoewel ik er vrij zeker van ben dat mijn kleintje me gewoon aanstaart omdat ik er compleet gestoord uitzie. Maar ach, een starende baby is een stille baby. Mij hoor je niet klagen.

Spullen die ze écht afleiden

Als het zingen van een 125 jaar oud telefoonliedje niet werkt, moet je het probleem op een gegeven moment gewoon met spullen oplossen. Ik probeer de plastic troep tot een minimum te beperken, maar we bereiken allemaal ons breekpunt als het huilen maar niet ophoudt.

Mijn absolute redding op dit moment is de Siliconen Bijtring Panda met Bamboe. Toen die eerste tandjes begonnen door te komen, knaagde mijn kind als een wild dier op mijn sleutelbeen. Ik maak geen grap. Ik had allemaal kleine blauwe plekjes op mijn schouder. Ik kocht dit ding uit pure wanhoop, want de 'natte washandje'-truc die mijn schoonmoeder voorstelde, zorgde alleen maar voor een enorme kliederboel op het kleed in de woonkamer. Het is echt fantastisch. Het bamboe detail geeft het een fijn gewicht, en door de platte vorm kan mijn kind het vasthouden zonder het elke tien seconden te laten vallen. Ik bewaar er één in de koelkast en één in de luiertas. Dit is de enige reden dat we maand zes hebben overleefd zonder dat ik he-le-maal gek ben geworden.

Aan de andere kant hebben we ook de Houten Babygym | Regenboog Speelset in huis gehaald. Hij staat prachtig in de woonkamer. Hij is enorm esthetisch verantwoord, duurzaam en voldoet aan alle moderne opvoed-buzzwords. Mijn baby mepte precies vier minuten tegen het kleine houten olifantje, om daarna te besluiten dat het etiketje aan het vloerkleed véél interessanter was. Hij is prima hoor, maar verwacht niet dat hij je genoeg tijd oplevert om je koffie warm op te drinken.

Als je iets zoekt dat je écht elke dag gaat gebruiken, sla dan de Rompertjes van Biologisch Katoen groot in. Er zit elastaan in. Dit betekent dat wanneer je kind besluit zich als een plank schrap te zetten tijdens een spuitluier-verschoningssessie, je het nog steeds over hun schouders kunt worstelen zonder iets uit de kom te trekken. Het biologische katoen is zacht, het krimpt in de was niet tot een of andere rare vierkante vorm, en het verbergt spuug goed genoeg om in gedimd licht door te kunnen voor 'schoon'.

Het ritme vinden dat werkt

Uiteindelijk probeer je een miljoen dingen om een jengelend kind te kalmeren. Je wiegt, je stuitert, je sist en je zingt het Michigan J. Frog-liedje tot je keel er rauw van is.

Bekijk hier de baby essentials van Kianao als je je afleidingsarsenaal een upgrade wilt geven. Ouderschap is voor het grootste deel gewoon het vinden van een routine waarbij je niet de neiging krijgt om de voordeur uit te lopen en nooit meer achterom te kijken.

Vroeger probeerde ik nog weleens klassieke slaapliedjes af te spelen van een perfect samengestelde playlist. Ik dacht écht dat ik zo'n moeder zou zijn die Mozart opzette. Ik probeerde white noise-apparaten die klonken als de baarmoeder. Ik probeerde absolute, pikdonkere stilte. Niets daarvan werkte zo betrouwbaar als ikzelf, midden in de nacht ongemakkelijk dansend in de gang, terwijl ik uit volle borst 'hello my baby, hello my honey' zing.

Op een gegeven moment maak je je niet meer druk of het liedje ontwikkelingspsychologisch perfect of historisch problematisch is. Je doet gewoon wat werkt. Je wipt op en neer, zingt het refrein, en bidt dat ze hun ogen dichtdoen zodat je eindelijk kunt gaan slapen.

Shop hier de volledige collectie van Kianao voordat je kind wakker wordt uit zijn dutje en de rust van je middag verstoort.

Rommelige antwoorden op je nachtelijke zoekopdrachten

Is het oké om ragtime-liedjes te zingen voor baby's?

Luister, als ze daardoor stoppen met huilen, kun je nog de algemene voorwaarden van een Apple software-update zingen. Mijn dokter beweert dat het opgewekte ritme goed is voor hun brein, maar het is vooral goed voor mijn geestelijke gezondheid. Ze houden van het tempo. Het haalt ze uit hun huilbui. Ga niet te lang nadenken over het muziekgenre als je gewoon de nacht probeert te overleven.

Waarom stopt mijn baby alleen met huilen als ik ga staan en heen en weer wip?

Ik heb met genoeg kinderfysiotherapeuten gewerkt om te weten dat het iets te maken heeft met het evenwichtsorgaan en evolutionaire overlevingsdrang. Maar praktisch gezien voelen ze het gewoon als je probeert te gaan zitten en ontspannen. Ze ruiken je comfort en ze haten het. Als je ze heen en weer wipt terwijl je een heel energiek liedje zingt, fop je ze en denken ze dat je helemaal betrokken bent, terwijl je eigenlijk gewoon wacht tot ze in slaap vallen.

Wat is de rest van de songtekst van 'hello my baby hello my honey'?

Dat wil je écht niet weten. Ik heb het voor je opgezocht zodat jij dat niet hoeft te doen. De originele versie uit 1899 zit vol met racistische vaudeville-onzin waar je maag van omdraait. Houd het maar bij het kikker-refrein. De coupletten maken je baby toch niks uit; die vindt alleen het stukje leuk waarbij jij het woord 'honey' met een superhoge stem zingt.

Heeft 'babygerichte spraak' echt zin?

Volgens elke ontwikkelingsgrafiek die op de muren van het ziekenhuis hangt: ja. Gekke gezichten trekken en je woorden overdrijven, schijnt hun taalnetwerken op te bouwen. Tijdens mijn co-schappen praatten de logopedisten hier onophoudelijk over. Ze zeiden dat de overdreven toonhoogtes baby's helpen om woorden te scheiden van de continue stroom aan spraak. Uit mijn persoonlijke ervaring thuis zorgt het er alleen maar voor dat ze je aanstaren alsof je een alien bent die net op aarde is geland. Maar goed, een starende baby is een stille baby, en ik kies elke dag van de week liever een stille baby dan een huilende baby.

Gaat dat kikker-liedje van de Looney Tunes echt over een telefoon?

Ja, bizar hè, ik kon het ook niet geloven. Het gaat over een man eind 1800 die de telefoniste probeert zover te krijgen dat ze hem doorverbindt met zijn vriendin. Het is eigenlijk het allereerste popnummer ooit geschreven over een op technologie gebaseerde langeafstandsrelatie. Dus als je dit zingt, geef je je kind eigenlijk een heel merkwaardig geschiedenislesje over het begin van de telecommunicatie.