Waarom Justin Biebers 'Go Baby' precies is wat moeders nodig hebben

Mijn schoonmoeder vertelde me dat ik moest "slapen als de baby slaapt", terwijl ze met een heel specifieke, angstaanjagende blik naar mijn rommelige, met wasgoed bezaaide woonkamer keek. De lactatiekundige in het ziekenhuis, een vrouw wier handen extreem naar industriële ontsmettingsmiddelen roken, droeg me op om op verzoek te voeden, maar ook om de twee uur te kolven om een voorraadje op te bouwen, wat wiskundig gezien onmogelijk is tenzij de tijd stilstaat. En mijn man, Mark, de schat, stelde voorzichtig voor dat ik misschien gewoon een warme douche nodig had.

Zeven jaar geleden zat ik om drie uur 's nachts op de pluizige badmat in de piepkleine badkamer van ons appartement, in een bevlekte voedingsbeha, met Maya, mijn oudste. Ik huilde zo hard dat mijn ribben pijn deden, terwijl ik probeerde uit te vogelen wie van hen gelijk had. De baby krijste, de hond jankte voor de deur, en ik had het gevoel dat mijn hersenen letterlijk uit mijn oren smolten.

(Spoiler: Niemand had gelijk. Mark kwam nog het dichtst in de buurt, maar de gedachte aan douchewater op mijn huid voelde als nóg iets dat me aanraakte, wat op dat moment een absolute zintuiglijke nachtmerrie was. Hoe dan ook, het punt is: niemand weet eigenlijk waar ze het over hebben.)

Het nummer dat mijn dinsdagochtend verpestte

Gisteren was ik mijn koffie voor de vierde keer aan het opwarmen in de magnetron — het was 14:00 uur en ik dronk eigenlijk gewoon lauw bonenwater — en mijn Spotify-shuffle besloot me emotioneel aan te vallen. Dat nieuwe nummer kwam voorbij. Je weet wel, die met go baby. Ik had in eerste instantie niet eens door dat hij het was. Ik was gewoon opgedroogde havermout van het aanrecht aan het vegen, en ik hoorde die go baby justin bieber lyrics over alles laten vallen en haar laten uithuilen op zijn schouder, en ik moest letterlijk de spons laten vallen en op de rand van de bank gaan zitten.

Het is enorm gek om je te herkennen in letterlijke miljardairs. Maar om te horen over hun stap naar het ouderschap en hun leven met hun zoontje, Baby J, raakte bij mij een gevoelige snaar. Het is niet zomaar een aanstekelijk liedje; het klinkt precies als datgene waar de hersenen van een kersverse moeder om smeken: iemand die de boel even overeind houdt, zodat zij heel even mag instorten.

Bij Maya had ik zo'n bizar complex waarbij ik dacht dat, als ik niet zélf elke voeding, elk wiegmoment en elke luierwissel deed, ik op de een of andere manier faalde. Mark stak dan zijn handen uit om haar over te nemen, en ik bleef als een angstige havik boven hem hangen, om te corrigeren hoe hij haar nekje vasthield. Het kostte me maanden om te beseffen dat het afwijzen van de steun van je partner een snelweg is naar een complete mentale inzinking.

Dat hele traumatische bevallingsding waar niemand je voor waarschuwt

Als je nu op je telefoon zoekt naar go baby justin bieber, krijg je vooral videoclips en roddels over beroemdheden. Maar als je wat verder kijkt naar al het recente baby justin bieber-nieuws, was Hailey eigenlijk super eerlijk over haar 18 uur durende ingeleide bevalling zonder ruggenprik en met ernstig bloedverlies. Echt, oh god. Alleen al het lezen van het woord "bloeding" doet mijn maag omdraaien.

Toen ik vier jaar geleden van Leo beviel, had ik ook een hevige bloeding. Mijn arts legde later uit dat je lichaam na een traumatische bevalling in een staat van shock raakt. Ik geloof dat hij iets zei over cortisolspiegels, uitputting van de baarmoeder en daling van het bloedvolume, maar eerlijk gezegd waren mijn hersenen zo verdoofd door de weeënopwekkers dat ik alleen maar wezenloos knikte. De medische wetenschap is bizar, maar mijn enige persoonlijke conclusie was dat ik me voelde als een uitgeholde geest.

De culturele obsessie met 'snel weer de oude zijn' is toxische onzin. Er wordt verwacht dat we gewoon weer een spijkerbroek aantrekken en gaan brunchen. Dit is wat mensen daadwerkelijk tegen je zeggen na de bevalling versus wat écht helpt:

• Ze zeggen: "Geniet van elk moment, het gaat zo snel!"
  De realiteit: Je mag 03:00 's nachts best haten. Dat maakt je geen monster.
• Ze zeggen: "Laat het me weten als je iets nodig hebt!"
  De realiteit: Hier heb je helemaal niets aan. Je bent te moe om taken uit te delen. Je hebt mensen nodig die gewoon langskomen en de was opvouwen zonder oogcontact te maken.
• Ze zeggen: "Na zes weken mag je weer alles doen!"
  De realiteit: Je organen zijn nog steeds bezig met een flinke verbouwing. Doe het rustig aan.

Kunnen we het even hebben over dat gaasondergoed uit het ziekenhuis? Ik heb hier nog zóveel onverwerkte woede over. Waarom is het one-size-fits-nobody? Je verlaat het ziekenhuis wijdbeens als een cowboy, omdat je een gigantisch ijskompres ter grootte van een surfplank tussen je benen hebt gepropt, en dat netbroekje rolt gewoon naar beneden onder je slappe buik. Ik herinner me dat ik in mijn badkamer stond te huilen omdat ik niet wist aan welke kant de naad hoorde te zitten. Het is de minst waardige ervaring op deze planeet.

En het bloeden? Mijn god, niemand vertelt je dat dat wekenlang duurt. Je voelt je als een lekkende kraan van allerlei vloeistoffen. Ik was zo moe dat ik op een gegeven moment dacht dat ik hallucineerde dat de hond tegen me praatte. De enorme fysieke tol van een bevalling is iets waar we in onze maatschappij veel te makkelijk aan voorbijgaan. We verwachten dat moeders veerkrachtige machines zijn, en dat zijn we gewoon niet.

Ondertussen vechten mensen online elkaar de tent uit over het wel of niet toepassen van slaaptraining bij je baby. Vroeger las ik die forums om 4 uur 's nachts en voelde ik me de slechtste moeder op aarde. Eerlijk gezegd? Doe gewoon wat jou 45 opeenvolgende minuten rust oplevert. Het maakt me niet meer uit. Als het zingen van een zeemanslied terwijl je op één been staat je kind in slaap krijgt, ben je super goed bezig.

Dingen die mij oprecht hielpen om niet gek te worden

Als je door die eerste weken heen strompelt, zijn de fysieke dingen om je heen zo belangrijk. Als je op zoek bent naar dingen waar je baby niet van gaat huilen of uitslag van krijgt, kun je onze biologische babykleding en babydekentjes bekijken. Alvast een waarschuwing: het lost je slaaptekort niet op, maar het helpt wel.

Ik herinner me nog levendig dat ik Leo dit ene specifieke Rompertje van biologisch katoen aantrok, omdat hij allemaal boze, rode plekken kreeg in zijn knieholtes en in zijn nekplooitjes. Ik heb dagenlang in paniek gedacht dat hij allergisch was voor mijn wasmiddel of mijn hond. Maar die ongekleurde katoenen rompertjes waren letterlijk het enige waardoor hij niet op een gevlekte tomaat leek. De hals rekt precies goed mee, waardoor ik niet het gevoel had dat ik zijn sleutelbeen brak als hij weer eens een enorme poepexplosie had en ik het hele ding over zijn schouders naar beneden moest trekken. Het is maar een kledingstuk, maar om 2 uur 's nachts voelt een makkelijk uit te trekken rompertje als een religieuze ervaring.

We woonden ook zo'n beetje onder de Bamboe babydeken met sterrenstelsel-print. Ik had hem oorspronkelijk voor hem gekocht, maar het werd al snel mijn persoonlijke voedingsschild. Hij is gigantisch en super ademend. Als de pakketbezorger weer eens op de deur stond te rammen terwijl Leo aan mijn borst lag, gooide ik gewoon die enorme, met planeten bedekte deken over ons heen. Leo ging er niet van zweten, en het werd uiteindelijk een soort raar troostobject voor mij dat vaag naar zure melk en wanhoop rook.

Mark kocht overigens ook de Zachte baby bouwblokkenset toen Maya wat ouder was. Ze zijn prima. Ik bedoel, ze zijn zacht, wat fantastisch is, want als je er in het donker op gaat staan, doorboor je tenminste niet je hiel zoals bij ander speelgoed. Maar Maya speelde er precies vijf minuten mee, waarna ze ze onder de bank smeet, waar ze zes maanden lang tussen de stofwolken hebben gewoond. Ze zijn leuk, maar verwacht niet dat ze je kind op magische wijze vermaken terwijl jij doucht.

Het lawaai van het internet buitensluiten

Een ding dat ik enorm respecteer aan de Biebers, is hoe ze omgaan met de privacy van hun baby. Ze laten zijn gezichtje niet zien. Ze maken van zijn mijlpalen geen online content. Ik wou dat ik zo slim was geweest toen Maya werd geboren.

Ik plaatste alles. Ik was zo onzeker en zo wanhopig op zoek naar bevestiging, dat ik de vreemde drang voelde om aan mijn middelbareschoolvrienden op Facebook te bewijzen dat ik een Goede Moeder™ was. Het was slopend. Je bent het internet jouw baby niet verschuldigd.

Hier is mijn compleet onwetenschappelijke, rommelige stappenplan om de pasgeboren fase te overleven:

1. Vertel mensen dat ze niet mogen langskomen, tenzij ze warm eten meenemen of bereid zijn de baby vast te houden, zodat jij een uur lang in stilte naar een blinde muur kunt staren.
2. Accepteer dat je partner dingen "verkeerd" gaat doen. Ze zullen de luier een beetje scheef aandoen en de baby kleden in vloekende printjes. Bijt op je tong en laat ze hun gang gaan.
3. Mute iedereen op Instagram die in een witte linnen broek zelf biologische havermelk maakt. Dat soort negativiteit heb je nu niet nodig.
4. Luister naar een liedje waardoor je je begrepen voelt — speel dat go baby nummer, echt waar — en laat jezelf even flink en lelijk uithuilen onder de douche.

Het moederschap is gewoon... veel. Je bloedt, je bent uitgeput, en je probeert een breekbaar mensje in leven te houden terwijl je hormonen je hersenen gijzelen. Het is helemaal oké om niet van elke seconde te genieten. Het is oké om je partner af en toe het zware werk te laten doen.

Voordat je in een konijnenhol verdwijnt en je herstel gaat vergelijken met dat van vreemden op het internet, bekijk liever onze collectie baby essentials en scoor iets wat je leven 10% makkelijker maakt.

De vragen die je te moe bent om hardop te stellen

Waarom huil ik momenteel elke keer als ik een sentimenteel liedje hoor?
Oh god, omdat je hormonen in een vrije val zitten. Zodra de placenta is geboren, dalen je oestrogeen- en progesteronspiegels zo snel dat je hersenen er een whiplash van krijgen. Voeg daar extreem slaaptekort aan toe, en ja, dan ga je snikken bij een Justin Bieber-nummer. Het is normaal. Drink wat water.

Klopt die herstelperiode van zes weken echt?
Grote onzin. Mijn arts lachte nog net niet toen ik vroeg of ik na zes weken "genezen" zou zijn. Die grens van zes weken is simpelweg het moment waarop het grote risico op ernstige complicaties afneemt. Je bekkenbodem, je banden en je mentale gezondheid hebben maanden — soms wel meer dan een jaar — nodig om weer in balans te komen. Wees een beetje lief voor jezelf.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn partner echt helpt, zonder dat ik alles moet aansturen?
Je moet fysiek weglopen en ze een beetje laten aanmodderen. Zodra Maya bij Mark begon te huilen, greep ik al in. Je moet echt de kamer uit. Zet een noise-cancelling koptelefoon op. Ze moeten hun eigen manier vinden om te troosten, en dat lukt niet als jij er als een manager bovenop zit.

Is biologisch katoenen babykleding echt de moeite waard, of is het geldklopperij?
Ik dacht oprecht dat het zweverige moedermarketing was, totdat Leo's huid begon te vervellen. Synthetische stoffen houden warmte en vocht vast, wat die vreselijke warmte-uitslag veroorzaakt. Biologisch katoen ademt. Als je baby een gevoelige huid heeft, is het de overstap 100% waard.

Moet ik me schuldig voelen als ik mijn baby niet online plaats?
Echt niet. Het beschermen van je rust en de digitale voetafdruk van je kind is juist een fantastische keuze. Familieleden klagen misschien dat ze foto's willen zien, maar die kun je gewoon direct appen. Je bent het algoritme het gezichtje van je baby niet verschuldigd.