Wat ik had willen weten voordat ik een babyfietsstoeltje kocht

Lieve Jess van zes maanden geleden,

Je zit momenteel op de betonnen vloer van de garage, zwetend in je favoriete, veel te grote t-shirt in de klamme hitte, en probeert een handleiding te ontcijferen die volledig uit geometrische vormen lijkt te bestaan. Je moet voor morgenochtend nog tweeënzeventig gepersonaliseerde Etsy-bestellingen inpakken, maar in plaats daarvan heb je een kleine inzinking over een stuk gevormd plastic dat aan je roestige beachcruiser bevestigd zou moeten worden. Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: leg die moersleutel neer en ga naar binnen.

Ik weet dat je op Instagram zo'n onberispelijk geklede influencer door een zonovergoten park zag glijden met een lachende baby op haar fiets, als het absolute toppunt van moederlijke perfectie. Je geloofde in dat sprookje. Maar ik schrijf je vanuit de toekomst om je te vertellen dat fietsen met een piepklein mensje eraan vastgeklikt echt een compleet ander verhaal is hier op onze plattelandswegen vol gaten. Helemaal niets hiervan is zo simpel als een zitje op een frame klikken en vrolijk de zonsondergang tegemoet trappen.

De medische realitycheck die ik zo hard nodig had

Laten we het even over dokter Miller hebben. Toen ik met mijn jongste van zes maanden oud het kantoor van de kinderarts binnenstapte, barstend van opwinding om hem mee naar buiten te nemen op de fiets, keek hij me over zijn bril aan alsof ik net had voorgesteld om de baby energiedrank te geven. Hij vertelde me in niet mis te verstane bewoordingen dat we die baby pas ná zijn eerste verjaardag op een fiets zouden zetten.

Ik had blijkbaar niet echt nagedacht over de hele 'wiebelhoofdje'-fase van baby's. Dokter Miller legde uit dat het hoofd van een baby enorm is in vergelijking met hun lichaamsgewicht, en dat hun nekspieren eigenlijk de consistentie hebben van te lang gekookte spaghetti. Ik ken de exacte natuurkunde van het nekbeen van een baby niet of hoeveel kracht er nodig is om schade aan te richten, maar hem horen praten over de microtrauma's van een hobbelige weg was genoeg om de moed in mijn schoenen te laten zinken. Voeg het gewicht van een verplichte veiligheidshelm toe aan dat kleine, wiebelende hoofdje, en je vraagt blijkbaar om een nekblessure bij elke hobbel die je raakt.

Nu moet ik iets opbiechten waar ik nog steeds koud zweet van krijg. Bij mijn oudste, Jackson, de schat, wist ik niet beter. Ik bond hem in een canvas draagzak op mijn buik, hees mezelf op de fiets en reed onze grindoprijlaan af toen hij pas acht maanden oud was. Ik dacht echt dat ik een coole, actieve moeder was.

Achteraf gezien is dat het allerdomste wat ik ooit als ouder heb gedaan. Als ik een losse steen of een modderplas had geraakt, of als een van de loslopende honden van de buren was overgestoken, was ik over de kop gevlogen en had mijn volledige volwassen lichaamsgewicht mijn zoontje verpletterd. De absolute waanideeën die ik had, denkend dat mijn 'moederreflexen' op de een of andere manier de wetten van de natuurkunde en zwaartekracht zouden trotseren bij een val, vind ik nu ronduit gruwelijk. Alsjeblieft, als je maar één ding onthoudt van mijn geklets: draag je baby nooit in een draagzak tijdens het fietsen.

Ik hoor dat mensen in Nederland zonder blikken of blozen baby's van negen maanden in de bakfiets zetten, maar wij wonen niet in Europa en onze wegen zijn verschrikkelijk.

Het voor- of achterop debat

Zodra je eindelijk die magische grens van twaalf maanden bereikt, moet je beslissen waar je je kind gaat neerzetten. Ik heb hier veel te lang over lopen piekeren. Je hebt eigenlijk twee keuzes: een zitje voorop tussen je armen, of ze achterop boven de achterband vastgespen.

De zitjes voorop zien er schattig uit omdat je met ze kunt praten en de koeien en tractoren kunt aanwijzen terwijl je fietst. Maar wat niemand je vertelt, is dat tenzij je uitzonderlijk lang bent met enorme benen, je gaat trappen als een wijdbeense kikker om te voorkomen dat je knieën tegen het plastic zitje knallen. Ik heb een voorzitje ongeveer twee weken geprobeerd voordat mijn heupen begonnen te schreeuwen van de pijn. Bovendien zijn ze al over de gewichtslimiet van die dingen heen voordat ze überhaupt uit de luiers zijn.

We zijn overgestapt op een achterzitje. Ja, dat betekent dat je baby tijdens jullie fietsavontuur de hele tijd naar jouw zwetende rug staart, maar het is geschikt voor kinderen tot wel twintig kilo en je kunt tenminste trappen als een normaal mens. Het addertje onder het gras is dat vijftien kilo aan kronkelende peuter hoog boven je achterband je zwaartepunt compleet verpest.

De watermeloentest

Mijn moeder zei altijd dat je nooit op het echie moet oefenen als het even kan, en hoewel ik meestal met mijn ogen rol bij haar ongevraagde advies, had ze hierin helemaal gelijk. Voordat je je kostbare kind ook maar in dat zitje zet, moet je naar de supermarkt gaan en een gigantische watermeloen kopen.

Gesp die meloen vast in het achterzitje, met tuigje en al, en maak een ritje door de buurt. Ik deed dit, en de allereerste keer dat ik bij een stopbord kwam en leunde om mijn voet neer te zetten, trok het topzware gewicht van dat zitje de hele fiets omver, waardoor ik en de watermeloen in de hortensia's van mevrouw Gable belandden. Als je denkt dat je even een plastic stoeltje op je tien jaar oude Schwinn gooit, zonder te controleren of je remkabels in de weg zitten, en ondertussen bidt dat de te grote helm van je kind ze geen whiplash bezorgt als je een gat in de weg raakt, dan staat je een zware middag te wachten.

De weersomstandigheden op de open weg

Er was iets wat me compleet verraste tijdens onze eerste echte rit. Ik fietste een enorme heuvel op, zweette me een ongeluk, hijgend en puffend, en klaagde over de hitte. Ik nam aan dat mijn kind het ook warm had. Ik stopte even om hem wat water te geven, en zijn kleine armpjes en beentjes voelden ijskoud aan.

Wanneer jij degene bent die al het fysieke werk doet, schiet je lichaamstemperatuur omhoog, maar je kind zit gewoon helemaal stil en vangt alle koude wind van de voorwaartse beweging. Ze genereren zelf helemaal geen warmte. Je moet ze dus veel warmer aankleden dan jezelf, wat ontzettend tegennatuurlijk voelt als het zweet van je afdruipt. Nu neem ik altijd mijn Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes mee. Ik stop de deken lekker in rond zijn beentjes en vouw de uiteinden onder zijn billetjes voordat we gaan fietsen. Ik ben dol op deze deken omdat de bamboe hem niet zweterig en klam maakt, maar het houdt de koude wind wel perfect tegen. Bovendien verbergt de waterverf-bladerprint de onvermijdelijke vuile vegen als we in het park stoppen. Als je je buitenuitrusting aan het samenstellen bent, moet je zeker even rondkijken bij deze biologische dekens, want het zijn echte redders in nood voor de temperatuurregeling.

Omgaan met die bijtgrage monstertjes

Er is een fenomeen dat na ongeveer tien minuten fietsen optreedt. Het zachte gezoem van de banden op het asfalt brengt ze in een trance, en als ze niet in slaap vallen, besluiten ze agressief te gaan kauwen op datgene wat het dichtst bij hun mond is. Meestal zijn dat de smerige, door zweet bevlekte nylon riempjes van het fietszitje.

Mijn middelste kind knaagde zo hard op die riempjes dat ik dacht dat hij ze zou doorkauwen. Uiteindelijk werd ik slimmer en begon ik een Eekhoorn Bijtring mee te nemen tijdens onze ritten. Dit is, zonder twijfel, mijn favoriete aankoop voor doorkomende tandjes. Het heeft een handige ringvorm waar ik gemakkelijk een speenkoord doorheen kan halen, en die klem ik dan gewoon rechtstreeks aan zijn shirt of het tuigje. Als hij onrustig wordt of op de fiets wil kauwen, pakt hij in plaats daarvan de kleine mintgroene eekhoorn. Het eikeltje aan de bovenkant is perfect om die achterste kiezen te bereiken als hij er echt last van heeft, en omdat het aan hem vastzit, hoef ik niet elke anderhalve meter te stoppen om een gevallen speeltje uit het vuil te vissen.

Ik heb ook de Bubble Tea Bijtring, die eerlijk gezegd op dit moment gewoon 'oké' is voor ons. Begrijp me niet verkeerd, hij is ongelooflijk schattig en mijn oudste dochter speelt er graag vadertje en moedertje mee, maar de vorm is een beetje te grof voor mijn eenjarige om goed vast te houden als we over grindwegen stuiteren. Hij laat hem constant vallen, dus die blijft lekker in de keuken waar hij niet in een modderplas kan belanden.

De realiteit van fietsen met je baby is rommelig, luidruchtig en vereist een belachelijke hoeveelheid voorbereiding voor wat meestal maar een activiteit van twintig minuten is. Maar als je eindelijk dat gladde stuk asfalt bereikt, de wind waait en je dat kleine stemmetje achter je hoort giechelen om een voorbijkomende hond, maakt dat de inzinkingen in de garage en de watermeloenrampen bijna de moeite waard. Bijna.

Als je je klaarmaakt om met je kleintje de buitenlucht te trotseren, doe jezelf dan een plezier en bekijk Kianao's volledige collectie baby essentials, zodat je niet net als ik onvoorbereid op pad gaat.

Mijn rommelige antwoorden op jouw fietsvragen

Kan ik mijn baby gewoon in een draagzak doen tijdens het fietsen?
Mijn hemel, nee. Ik weet dat ik eerder heb opgebiecht dat ik dit deed, maar ik smeek je om van mijn stommiteit te leren. Als je struikelt of valt — en je gaat uiteindelijk een keer vallen — wordt je baby je airbag. Het is levensgevaarlijk en mijn kinderarts schreeuwde nog net niet tegen me toen ik toegaf dat ik het had geprobeerd.

Wanneer is mijn kind nou echt oud genoeg voor een fietszitje?
Mijn arts liet me wachten tot twaalf maanden. Het gaat er niet alleen om dat ze rechtop kunnen zitten; het gaat erom dat hun nekspieren sterk genoeg moeten zijn om het gewicht van een helm te dragen terwijl je over ongelijk wegdek stuitert. Als hun hoofdje nog steeds alle kanten op wiebelt als je abrupt stopt, zijn ze er nog niet klaar voor.

Waarom voelt mijn fiets zo angstaanjagend wiebelig aan?
Omdat je net een zak kronkelende aardappelen boven je achterwiel hebt vastgesnoerd! Het verandert je zwaartepunt compleet. Daarom zweer ik bij de watermeloentest — oefen eerst met dood gewicht achterop voordat je een breekbaar mensje in het zitje plaatst. Je moet helemaal opnieuw leren balanceren, vooral als je volledig tot stilstand komt.

Wat gebeurt er als ze achterop in slaap vallen?
Ze vallen absoluut in slaap, en meestal precies op het moment dat je het verst van huis bent. Hun kleine hoofdje met helm zakt dan naar voren en dat ziet er ongelooflijk ongemakkelijk uit. Sommige van de duurdere achterzitjes kunnen een beetje naar achteren leunen om hierbij te helpen, maar meestal moet je gewoon soepel fietsen, naar huis trappen en bidden dat je ze kunt losmaken en overbrengen naar het ledikant zonder het beestje wakker te maken.