Hoe zelfgemaakte griesmeelpap mijn boodschappenbudget en gemoedsrust redde

"Geef hem gewoon wat rijstebloem in zijn fles," zei mijn oma door de telefoon terwijl ik met volle overtuiging een opgedroogde korst geprakte banaan van mijn keukenkastjes aan het schrapen was. "Nee, sla granen helemaal over, geef alleen vlees," typte een moeder in mijn lokale Texas-moedergroep op Facebook woest in een compleet uit de hand gelopen discussie. Ondertussen schoof mijn kinderarts me nonchalant een gekopieerde folder toe die uit 1998 leek te komen, met de boodschap dat ik mijn baby van zes maanden eigenlijk alles mocht voeren, zolang hij er maar niet in stikte. Ik stond in het midden van mijn keuken, met een dreinende baby op mijn heup, compleet verlamd door dat absolute circus van adviezen over babyvoeding.

Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: beginnen met vaste voeding is doodeng. Bij mijn oudste, Jackson, was ik een brok zenuwen. Ik probeerde de hele Rapley-methode uit, waarbij je ze een gigantische stronk geroosterde broccoli in hun knuistjes duwt. Ik hing zowat boven hem met 112 al ingetikt op mijn telefoon en het zweet brak me uit elke keer als hij begon te kokhalzen. Uiteindelijk ging ik toch over stag en kocht ik potjes puree. En toen, puur per toeval, terwijl ik in de plaatselijke toko rondliep op zoek naar goedkope kruiden, stuitte ik op griesmeel. Of, zoals het in een groot deel van de wereld wordt genoemd: suji.

Het grote knijpzakjesbedrog

Lieve mensen, we moeten het even hebben over de industrie van die knijpzakjes met babyvoeding, want ik heb daar wel wat over te zeggen. Bij Jackson trapte ik met open ogen in de val van die plastic zakjes. Ze lijken zo handig! Er staan plaatjes van biologische boerenkool en vrolijke blauwe bessen op de voorkant! Maar weet je hoeveel een groeiende baby eigenlijk eet zodra hij doorheeft hoe slikken werkt? Tegen de tijd dat hij negen maanden was, slurpte dat kind wel vier knijpzakjes per dag naar binnen. Met een prijs van bijna drie euro per stuk, gaf ik een klein fortuin uit, alleen maar om te zien hoe hij de helft ervan leegkneep op de kop van de hond.

En dan het afval. Ik lig er letterlijk wakker van. Hier op het platteland kun je de meeste van die dingen niet recyclen, dus gooide ik elke week handenvol zwaar plastic in de prullenbak. Met elke plof in de afvalbak groeide mijn schuldgevoel als moeder. Bovendien, ik zweer het je, welke smaak het etiket ook beloofde, het smaakte altijd naar rare, zure appelmoes. Ik probeerde een keer in blinde paniek de variant "rundvlees met zoete aardappel" om te checken of het niet te heet was, en ik moest bijna zelf overgeven.

Het is één grote oplichterij, bedacht om uitgeputte moeders met tijdgebrek het gevoel te geven dat we gezondheid kopen, terwijl we in werkelijkheid zwaar bewerkte, aangelengde fruitpasta met een bizarre winstmarge in huis halen.

Wat is dit spul eigenlijk?

Maar goed, suji dus. Het is letterlijk gewoon fijngemalen durumtarwe. Dat is alles. Het is hetzelfde spul dat mijn eigen moeder vroeger tarwegriesmeel noemde, maar dan heel fijn gemalen. Een gigantische zak kost minder dan twee van die fancy biologische knijpzakjes, en je doet er maanden mee.

Mijn kinderarts noemde het een "drager", wat volgens mij gewoon betekent dat het een handig, neutraal vulmiddel is om er stiekem echte voedingsstoffen in te verstoppen. Het bevat koolhydraten voor snelle energie en er schijnt wat ijzer in te zitten, al heb ik er eerlijk gezegd geen flauw idee van hoeveel ijzer het kookproces overleeft of dat vitamines überhaupt zo werken. Maar hij zei dat de superfijne textuur ontzettend mild is voor die zich nog ontwikkelende kleine darmpjes. Dat was een enorme opluchting, want mijn kinderen hebben altijd al de meest gevoelige maagjes ter wereld gehad.

Er is zo'n ongeschreven regel dat je drie dagen moet wachten tussen het introduceren van nieuwe voedingsmiddelen om te checken op allergische reacties, dus doe dat gewoon en houd ze in de gaten. Door naar het volgende punt.

Hoe je het maakt zonder gek te worden

Ik ben geen Pinterest-moeder. Ik run een klein Etsy-winkeltje vanuit mijn garage, ik heb drie kinderen onder de vijf en voor mijn wasberg moet je inmiddels een vergunning aanvragen. Maar dit spul maken kost letterlijk drie minuten. In plaats van te stressen over ingewikkelde meal preps, het pureren van vijftig verschillende groenten en die in te vriezen in van die kleine siliconen bakjes waarvan je gegarandeerd de deksels kwijtraakt, pak je gewoon een steelpannetje en probeer je dit.

Hoe we de voorbereiding daadwerkelijk overleven:

• Rooster het meel droog: Zodra ik een zak koop, gooi ik de hele inhoud in een droge koekenpan en rooster ik het op laag vuur tot het nootachtig ruikt. Dan laat ik het afkoelen en bewaar ik het in een grote glazen pot. Zo blijven de beestjes uit de voorraadkast weg en gaat het eigenlijke koken straks een stuk sneller.
• De magische verhouding: Het is ongeveer één eetlepel geroosterd meel op een half kopje water of melk. Klop het met een garde door elkaar terwijl het opwarmt, anders verandert het in een klonterige bal lijm.
• Voeg de lekkere dingen toe: Pure gekookte tarwe smaakt naar nat karton. Je móét er smaak aan toevoegen. Ik prak meestal wat voor fruit er ook maar zielig en overrijp op mijn aanrecht ligt.

Eerlijk waar, als je wat verse frambozen prakt, deze met een mooie werveling door het schaaltje roert en er een foto van maakt in goed ochtendlicht, ziet het eruit als absolute baby-suji-porno voor de esthetische internetgoeroes. Maar de realiteit? Meestal sta ik gewoon agressief een halve bruine banaan en een lepel pindakaas erdoorheen te roeren, terwijl mijn peuter aan mijn been hangt en krijst over een kwijtgeraakte sok.

Neem een kijkje bij de prachtige collectie biologische babykleding en voedingsaccessoires van Kianao om die rommelige eetmomenten net wat beter beheersbaar (en veel schattiger) te maken.

Spullen om de kinderstoelfase te overleven

Als je een baby iets gaat voeren waarbij een lepel en een kommetje komen kijken, moet je accepteren dat zowel jij als je kind daarna moeten worden afgespoten met een tuinslang. Ik heb inmiddels geleerd om de chaos maar gewoon te omarmen, maar ik probeer mijn kinderen ook aan te kleden met spullen waarbij ik niet hoef te huilen als er vlekken in komen.

Mijn absolute favoriete kledingstuk voor mijn jongste is momenteel de Biokatoenen babyromper met vlindermouwtjes. Mensen, dit ding is zó schattig. Het heeft van die kleine roesjes op de schouders waardoor ze op een klein boselfje lijkt. Vooral hilarisch wanneer ze van top tot teen onder de plakkerige griesmeelpap zit. Ik ben er dol op, want hij is gemaakt van 95% biologisch katoen. Super ademend dus in deze vreselijke hitte hier in Texas, en hij komt ook nog eens ontzettend mooi uit de was. Ik spray gewoon wat afwasmiddel op de etensvlekken voordat ik hem in de wasmachine gooi, en hij heeft zijn vorm nog steeds niet verloren. Hij heeft ook van die handige overslagschoudertjes, dus wanneer die onvermijdelijke luier-explosie plaatsvindt, kun je de romper gewoon naar beneden trekken over de beentjes, in plaats van een vies shirt over hun hoofd te moeten sleuren.

Goed, terwijl jij wacht tot de pap is afgekoeld tot een veilige temperatuur, gaat je kind waarschijnlijk schreeuwen. Als die van jou ook tandjes krijgt zoals de mijne, zijn ze boos, doen hun tandvlees zeer en willen ze het liefst op de rand van de houten kinderstoel kauwen. Ik heb de Panda Bijtring aangeschaft en het is echt een redding voor precies dit soort momenten. Hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en BPA-vrij, wat me een gerust gevoel geeft aangezien werkelijk álles linea recta haar mond in gaat. Ik bewaar hem in de koelkast zodat hij lekker koud is, en geef hem gewoon aan haar terwijl ik de pap koel sta te blazen. Door de platte vorm is hij supermakkelijk vast te pakken voor haar mollige knuistjes. Het redt echt mijn gezonde verstand.

Ik heb trouwens ook de Bubble Tea Bijtring meegenomen omdat ik hem, eerlijk is eerlijk, ronduit hilarisch vond. Hij is kleurrijk en heeft van die getextureerde boba-parels. Is hij schattig? Ja, absoluut. Maar ik zal heel eerlijk zijn: mijn dochter geeft er vrij weinig om. Ze kauwt er precies dertig seconden op voordat ze hem over de keukenvloer lanceert, simpelweg omdat ze véél liever op mijn autosleutels of de afstandsbediening van de tv kauwt. Heerlijk kind. De bijtring is wel echt van goede kwaliteit en makkelijk schoon te maken, maar voor ons is hij gewoon 'wel oké'.

Denk niet te moeilijk over dat hele eten

We leggen onszelf zoveel druk op om het dieet van onze kinderen tot in de puntjes te verzorgen. We houden elke gram bij, we maken ons zorgen over zware metalen en we raken in paniek als ze de biologische spinazie uitspugen waar we twintig minuten op hebben staan pureren. Het moederschap is al vermoeiend genoeg zónder de babyvoeding-industrie die ons het gevoel geeft dat we falen als we hun dure knijpzakjes niet kopen.

Een warm kommetje simpele tarwepap, met wat fruit erdoorheen geroerd en een heleboel liefde, voedt wereldwijd al generaties lang baby's. Het is goedkoop, het is makkelijk en het ligt niet over vierhonderd jaar nog op een vuilnisbelt te vergaan.

Pak een steelpannetje. Haal diep adem. Je doet het fantastisch.

Veelgestelde vragen (de échte dan)

Kan ik het maken met moedermelk of kunstvoeding?
Ja, absoluut! Ik kook de suji meestal eerst in gewoon water, omdat het koken van moedermelk voelt als een misdaad tegen de natuur, gezien hoe hard ik heb gewerkt om het te kolven. Zodra de pap gekookt en een beetje afgekoeld is, giet ik er gewoon een scheutje melk bij en roer ik het tot het een lekkere, romige dikte heeft.

Veroorzaakt dit spul obstipatie?
Oké, dus álles wat nieuw is, kan voor wat verstopping zorgen. Dat is gewoon de realiteit van babydarmen die proberen te wennen aan vaste voeding. Maar omdat griesmeel zo fijn gemalen is, is het veel milder dan zware rijstebloem. Als ik merk dat het in de luierafdeling allemaal wat traag op gang komt, meng ik er gewoon wat geprakte pruimen of een beetje perenpuree door. Dat maakt de snelweg meestal vrij snel weer vrij, als je begrijpt wat ik bedoel.

Hoe lang doe je écht met zo'n zak?
Eindeloos. Echt waar. Een standaard zak uit de supermarkt weegt al gauw een kilo. Omdat je voor een baby maar één of twee eetlepels per keer gebruikt, doe je er met gemak maanden mee. Zorg er wel voor dat je het na opening in een luchtdichte bewaardoos overgiet, vooral als je ergens woont waar het vochtig is, want voorraadmotten bestaan echt en ze zijn ontzettend vies.

Kan ik een enorme portie maken en dit invriezen?
Het kán wel, maar eerlijk gezegd zou ik de moeite niet nemen. Het wordt een beetje raar en drillerig als je het ontdooit. Aangezien het letterlijk maar drie minuten duurt om het vers op het fornuis te maken, voelt het hele invries- en ontdooiproces eigenlijk als méér werk. Maak het gewoon vers terwijl je 's ochtends staat te wachten tot je koffie is doorgelopen.