Lieve ik uit het verleden: koop gewoon die Eufy babyfoon en ga slapen

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Ik weet exact waar je nu bent. Het is 02:14 uur op een dinsdagochtend. Je zit op de koude, zeshoekige tegels in de badkamer boven, want het is de enige plek in huis waar je Leo niet hoort ademen, maar het nog wel een beetje hoort als hij huilt. Je draagt die tragische grijze joggingbroek met die hard geworden yoghurtvlek op de linkerknie, en je hebt een beker met absolute modder vast—je kent het wel: koffie die je om 7 uur 's ochtends zette, vergat, om 10 uur in de magnetron opwarmde, wéér vergat, en die je nu midden in de nacht koud opdrinkt uit pure, onvervalste koppigheid.

Je hebt zeventien tabbladen openstaan op je telefoon. Je huilt, een heel klein beetje, omdat Leo's oude babyfoon eindelijk de geest heeft gegeven en hij net is begonnen met dat angstaanjagende nieuwe slaapwandelen waarbij hij de gang in loopt en daar gewoon staat als een klein, in pyjama gekleed Victoriaans spookje. Je begon 'beste babyf' in te typen op Google, voordat je hersenen compleet kortsluiting maakten en je in een Reddit-rabbithole belandde over hackers, wifi-kwetsbaarheden en elektromagnetische straling.

Ik schrijf je om te zeggen dat je die tabbladen moet sluiten. Stop er gewoon mee. Ik weet dat je geobsedeerd bent door het vinden van de perfecte babyfoon voor de baby—nou ja, hij is inmiddels vier, maar het is nog steeds de baby, weet je? Hoe dan ook, het punt is: ik heb de afgelopen zes maanden al beleefd, en ik ben hier om je precies te vertellen hoe dit afloopt.

De door Reddit aangewakkerde privacy-paranoia van mijn man

Het zit zo met slimme babyproducten. Het is altijd een enorm compromis tussen jouw gemak en je onderliggende angst dat iemand in een kelder aan de andere kant van de wereld zit te kijken hoe jouw kind slaapt. Mijn man, de schat, is een software engineer die veel te veel tijd doorbrengt op forums om te lezen over internetveiligheid. Toen ik hem vertelde dat we een nieuwe babyfoon nodig hadden, kreeg hij spontaan vlekken in zijn nek bij het idee dat we zo'n chique premium ding zouden kopen dat op ons wifi-netwerk thuis is aangesloten.

Hij begon tegen me over IP-adressen en onbeveiligde netwerken, en hoe makkelijk die dingen gehackt worden, en eerlijk gezegd sloot ik me er een beetje voor af. Ik was zó moe. Volgens mij zei ik letterlijk: "Het kan me niet schelen of een hacker naar hem kijkt, misschien kan de hacker uitvogelen waarom hij niet doorslaapt." Maar toen herinnerde ik me een verhaal dat mijn huisarts me ooit vertelde. We waren daar voor een controle, en dokter Miller—normaal gesproken de meest relaxte man op aarde—vertelde terloops over een patiëntje van wie de ouders steeds vreemde ademhalingsgeluiden hoorden via hun wifi-babyfoon, en dat een of andere griezel hun feed had gehackt. Hij haalde zijn schouders op en zei dat het vaker gebeurt dan we denken.

Dat was voor mij de druppel. Echt niet. Ik ging niet aan de wifi-babyfoon.

Maar het probleem is dat bijna elke babyfoon op de markt je op dit moment in een maandelijks abonnement probeert te dwingen, alleen maar om je eigen kind te kunnen zien. Ik bedoel, ik heb al tweehonderd euro voor de camera betaald, waarom moet ik dan een tientje per maand lappen om de beelden te bekijken? Het is pure afpersing.

Daarom kwamen we uit bij de Eufy SpaceView Pro. Dat is een monitor die alleen lokaal werkt. Hij maakt helemaal geen verbinding met het internet. Hij gebruikt zoiets als FHSS-technologie, wat volgens mij gewoon betekent dat het de radiogolven door elkaar husselt of het signaal rondkaatst, zodat niemand buiten je huis het kan onderscheppen. Ik snap echt niks van de natuurkunde erachter, ik weet alleen dat hij het direct uit de doos doet en dat ik niet wéér een stomme app hoef te downloaden of een nieuw wachtwoord hoef te onthouden.

De geweldige ontdekking over de batterijduur

Laat me heel even klagen over de batterijduur, want dit is iets waarvan ik wil gillen als ik naar andere babyspullen kijk. Onze oude babyfoon—degene die is overleden—moest constant in het stopcontact zitten. Als ik de ouderunit uit het stopcontact haalde om even naar de wasruimte te lopen, begon hij binnen twintig minuten te piepen met een oorverdovend alarm voor een lege batterij. Het was alsof we een tweede hulpbehoevende baby hadden, maar dan van plastic.

De Eufy SpaceView Pro heeft een 5.200 mAh batterij. Ik wist ook niet wat dat betekende totdat mijn man het uitlegde, maar eigenlijk betekent het gewoon dat de batterij gigantisch is. Ik kan dit ding de hele dag van de lader laten. Serieus, DE HELE DAG. Ik heb hem 12 uur achter elkaar aan gehad met het scherm aan, kijkend hoe Leo rondrolde in zijn bed tijdens een bijzonder verschrikkelijke slaapregressie, en de batterij zakte niet eens onder de helft. Als je het scherm uitzet en hem alleen voor geluid gebruikt, gaat hij wel 30 uur mee. Het is bizar.

Oh, en hij heeft geen split-screen functie voor als je een tweeling hebt, maar die heb ik niet, dus dat maakt me niet uit.

Laten we het hebben over het antenne-probleem (en waarom ik de originele niet kocht)

Voordat je zomaar bij elk Eufy-model op 'afrekenen' klikt, moet je even weten van het grote antenne-drama van de originele SpaceView. Tijdens mijn research-sessie om drie uur 's nachts merkte ik dat honderden ouders over precies hetzelfde klaagden. Het originele model had zo'n klein, gammel plastic antennetje dat je omhoog kon klappen. En weet je wat peuters doen met gammele plastic dingetjes? Ze breken ze af. Als kleine, destructieve Godzilla-monstertjes.

Een moeder in mijn lokale Facebook-groep zei dat haar tweejarige binnen drie seconden de antenne van haar Eufy-babyfoon had gerukt, terwijl zij even een luier pakte. Daarom zijn wij dus voor de Pro-versie gegaan. De Pro heeft zo'n stevige, piramidevormige basis zonder uitklapbare onderdelen. Hij staat daar gewoon, ziet eruit als een klein buitenaards ruimteschip en is compleet bestand tegen peuterhandjes.

Over peuterhandjes gesproken, en over de spullen die we constant voor ze kopen... mag ik even een klein zijstapje maken? Want zes maanden geleden, precies toen dat babyfoon-drama zich afspeelde, had Leo ook last van vreselijke eczeem. Echt, zijn arme kleine ruggetje zat helemaal onder de rode, boze plekken. Ik gaf een fortuin uit aan crèmes, maar ik realiseerde me dat hij van al zijn synthetische pyjama's ging zweten, wat de uitslag alleen maar erger maakte.

Uiteindelijk kocht ik de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao, en ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er de week erna nog zes heb bijgekocht. Hij is gemaakt van 95% biologisch katoen en voelt ZO zacht aan. Het was echt een doorbraak voor zijn huidje. Ik trok hem gewoon deze mouwloze romper aan onder zijn slaapzak, en omdat het katoen écht ademt en geen rare chemische kleurstoffen bevat, kreeg zijn huid eindelijk de kans om te herstellen. Bovendien heeft het zo'n handige envelophals, dus toen hij weer eens een spuitluier had (ja, vierjarigen hebben die nog steeds, laat niemand je iets anders wijsmaken), kon ik het hele kledingstuk via zijn benen naar beneden trekken in plaats van over zijn hoofd. Het is het beste kledingstuk dat we in huis hebben.

Aan de andere kant, omdat ik heb beloofd altijd eerlijk tegen je te zijn: toen Maya een paar jaar geleden tandjes kreeg, kocht ik dit Siliconen en Bamboe Bijtspeeltje in de vorm van een Panda. Het is... mwah. Echt schattig hoor, en het is gemaakt van veilige siliconen (food-grade), maar eerlijk? Het is een beetje plat en mijn kinderen gooiden het de helft van de tijd gewoon onder de bank. Het werkt prima voor wat het is, en hij kan makkelijk in de vaatwasser, maar het heeft onze doorkomende-tandjes-ellende niet op magische wijze opgelost. Maar goed, als je wegzwemt in de babykwijl, kun je altijd even kijken naar hun uitgebreidere collectie bijtspeeltjes om te zien of er iets anders is dat beter werkt voor jouw kindje.

Waar in vredesnaam moet je die camera neerzetten?

Oké, terug naar de babyfoon. Laten we het hebben over de plaatsing, want dit is iets wat ik bij onze eerste baby he-le-maal verkeerd deed.

Bij Maya balanceerde ik de camera vroeger als een complete idioot op de rand van haar bedje. Ik wist niet beter! Maar toen belandde ik in een angstaanjagende Google-zoektocht over verwurging door snoeren, en besefte ik hoe ontzettend gevaarlijk dat was. De Amerikaanse academie voor kindergeneeskunde hanteert een strikte 1-meterregel.

Dus in plaats van je te vertellen dat je precies een meter moet opmeten, de reikwijdte van de langste armpjes van je kind moet berekenen en de draad zorgvuldig moet vastzetten met speciale beugels, zeg ik je gewoon: zet dat hele apparaat op de bovenste plank van de boekenkast aan de andere kant van de kamer en plak het snoer vast met wat voor tape je ook hebt, zodat er in ieder geval niemand gevaar loopt.

Wij hebben de Eufy-camera uiteindelijk hoog in de hoek van Leo's kamer bij het plafond gemonteerd. Omdat de Eufy deze geweldige op afstand bestuurbare pan- en tiltfunctie (draaien en kantelen) heeft, kan ik de camera letterlijk door de kamer laten bewegen vanaf de ouderunit. Hij kan 330 graden draaien! Ik kan zijn bedje zien, ik kan naar de deur draaien als hij gaat slaapwandelen, en ik kan zelfs 8x inzoomen om te zien of zijn ogen écht dicht zijn, of dat hij alsof doet.

Ik herinner me ook vaag dat ik iets las over hoe de camera op een paar meter afstand houden, de blootstelling van de baby aan elektromagnetische velden (EMV) vermindert. Ik heb geen idee of EMV daadwerkelijk onze hersenen frituren of dat het gewoon weer zoiets is dat internet-moeders hebben bedacht om ons te stressen. Ik vroeg het aan dokter Miller, en hij haalde op zijn bekende manier zijn schouders op en zei dat het waarschijnlijk wel meevalt, maar dat afstand bij elektronica sowieso altijd een goed idee is. Dat is voor mij genoeg.

De harde waarheid over het bereik

Ik ga je hier niet vertellen dat deze babyfoon absoluut perfect is, want in het ouderschap is he-le-maal niets perfect.

Op de doos staat dat hij een bereik van zo'n 300 meter heeft. Dat is een lachwekkende leugen. Misschien haalt hij de 300 meter als je in een leeg voetbalstadion woont, zonder muren en zonder andere elektronische apparaten. Maar wij wonen in een jaren '20-huis met gestucte muren waar blijkbaar lood in zit of zo, want zelfs onze wifi haalt de keuken amper.

Binnenin ons eigen huis is het bereik... prima. Het reikt makkelijk van Leo's slaapkamer boven tot in de woonkamer beneden, en dat is eigenlijk alles wat ik nodig heb. Maar als mijn man de ouderunit meeneemt naar de vrijstaande garage om aan zijn gereedschap te prutsen terwijl ik sta te douchen, begint het signaal te haperen. Het valt af en toe weg als er te veel dikke muren tussen de camera en het scherm zitten. Hij piept wanneer de verbinding wegvalt, wat handig is, maar ook super irritant als je gewoon even vijf minuutjes rust probeert te pakken.

Maar eerlijk? Het maakt me niet uit. Het kan me niet schelen dat het bereik geen magische kilometers lang is. Waar ik wel om geef, is dat als ik om 3 uur 's nachts naar het scherm kijk, het beeld kraakhelder is. Het nachtzicht is verrassend scherp—ik kan de borstkas van Leo serieus op en neer zien gaan, wat betekent dat ik niet als een ninja zijn kamer in hoef te sluipen met het risico op een verdwaald legoblokje te stappen, alleen maar om te controleren of hij nog ademt.

Dus, Sarah-uit-het-verleden, alsjeblieft. Stop met overdenken. Koop gewoon die stomme babyfoon. Neem degene met de grote batterij en zónder wifi, zodat Dave eindelijk z'n mond houdt over hackers. Zet hem op een hoge plank ver weg van het ledikantje. En gooi dan, in vredesnaam, die koude koffie weg en ga slapen.

Als je eindelijk klaar bent met stressen over techniek en de babykamer écht wilt afmaken, bekijk dan even de biologische babyspullen van Kianao en vink gewoon de rest van de essentials op je lijstje af.

De rommelige vragen die je waarschijnlijk nog steeds hebt

Omdat ik weet hoe ons brein werkt, zijn hier wat random dingen waar je je vast nog steeds over buigt.