De waarheid over het sturen van de eerste stapjes van je baby

Ik sta in een hoek van negentig graden voorovergebogen, mijn onderrug schreeuwt het uit, en ik houd Maya's kleine handjes recht in de lucht alsof ze een mini-gijzelaar is. Het is, zeg maar, ergens op een dinsdag om 9 uur 's ochtends, ik ben aan mijn derde kop lauwe koffie toe, en ik draag die HEMA-legging met die mysterieuze harde vlek op de dij waarvan ik echt hoop dat het gewoon havermout is. Ik probeer dit kind te dwingen een stap te zetten.

Mijn man, Dave, loopt binnen, werpt één blik op deze vreemde martelscène en zegt: "Probeer je haar op te rekken of haar te leren lopen?"

Oh god. Hij had gelijk. Maar ik was gewoon zo intens en diep bezorgd. Ons oudste kind, Leo, liep met 11 maanden, en Maya was 13 maanden en zat gewoon... daar. Tevreden. Als een kleine Boeddha die om snacks eiste. En ik zat om 3 uur 's nachts compleet gestoorde zinnen te googelen zoals "besturing babystapjes" omdat mijn slaaptekort-brein me er op de een of andere manier van had overtuigd dat ik een letterlijke reeks knoppen of een mechanische afstandsbediening over het hoofd zag. Het internet is trouwens een vreemde plek. Je zoekt daarnaar en je krijgt bizarre financiële adviesprogramma's of letterlijke videogames over wandelen, maar wat ik eigenlijk moest begrijpen was de motoriek: hoe een piepklein mensje van een kruipende aardappel in een lopende peuter verandert.

Hoe dan ook, het punt is, ik deed het helemaal verkeerd. Ik sleepte haar mee naar de kinderarts, er heilig van overtuigd dat ze een vreselijke achterstand had en dat mijn genen haar in de steek hadden gelaten.

Stop met ze op te rekken als een elastiekje

Dr. Miller lachte me nog net niet uit terwijl Maya probeerde een beduimeld exemplaar van Nijntje op te eten in de wachtkamer. Ze vertelde me dat de tijdlijn voor lopen enorm breed is en dat ik moest ontspannen. Ik geloof dat ze zei dat de normale spreiding ergens tussen de 10 en 18 maanden ligt. ACHTTIEN MAANDEN. Ik was met 13 maanden al in paniek.

En dat marionettenloopje dat ik deed? Ja, doe dat maar niet. Dr. Miller legde uit — en nogmaals, ik ben geen dokter, ik ben gewoon een moeder die zich te veel zorgen maakt en dingen opschrijft op de achterkant van bonnetjes — dat wanneer je hun handjes ter hoogte van hun oren vasthoudt, je ze dwingt op hun tenen te gaan staan. Het negeert volledig de natuurlijke gewichtsverplaatsing die ze nodig hebben om écht te leren lopen. Iets over hun zwaartepunt dat helemaal in de war raakt als je hun armen zo optilt. Je hoort hun handen op schouderhoogte te houden, of eerlijk gezegd: laat ze gewoon zelf hun balans vinden.

Dus eigenlijk: stop met er bovenop te zitten en laat ze zelf de zwaartekracht ontdekken. Gooi die strakke tijdlijn het raam uit en voorzie scherpe hoeken van stootkussentjes zodat ze geen hersenschudding oplopen. Het is zó moeilijk om gewoon achterover te leunen en te kijken hoe ze wiebelen, maar dat gewiebel is blijkbaar precies waar het om draait. Ze zijn hun eigen interne besturing voor babystapjes aan het kalibreren, en doordat ik als een bloednerveuze helikoptermoeder boven Maya hing, verstoorde ik gewoon haar radar.

De salontafel is de absolute vijand

In plaats van de baby proberen te sturen, wat toch een lachertje is, moet je de omgeving sturen. We hadden zo'n prachtige salontafel met glazen randen van West Elm, gekocht voordat ik kinderen had en wist wat gevaar inhield. Zodra Maya zich begon op te trekken aan dingen, veranderde dat ding in een letterlijke DOODSVAL.

We probeerden van die lelijke schuimrubberen stootranden op de hoeken te plakken, maar ze trok ze er gewoon af en probeerde de lijm op te eten. Dus verhuisden we het hele ding naar de kelder. Onze woonkamer zag er compleet leeg en belachelijk uit, maar we zetten de zware, stevige fauteuils net ver genoeg uit elkaar zodat Maya de ene moest loslaten om de andere te bereiken. Dat heet 'cruisen' (langs meubels lopen). Je verleidt ze om langs de meubels te schuifelen, en uiteindelijk worden ze dapper genoeg om een piepklein, doodeng stapje te zetten tussen de bank en de stoel.

Het was alsof ik een hindernisbaan bouwde voor een klein, dronken persoontje.

Waarom stugge babyschoentjes oplichterij zijn

Ik maakte ook een enorme fout met haar schoenen. Bij Leo kocht ik al die stugge, dure, hoge babyschoentjes omdat ik dacht dat zijn enkels "steun" nodig hadden. Dr. Miller vertelde me later dat blote voeten binnenshuis eigenlijk het beste is. Ze hebben sensorische feedback van hun voetzolen nodig om hun houding aan te passen, en als je hun voeten in kleine leren gevangenissen propt, voelen ze de vloer niet.

Maar dit was de realiteit: we hebben een verschrikkelijk gladde hardhouten vloer in de keuken, en Maya gleed constant uit. Ze had grip nodig, maar ze moest ook de grond kunnen voelen.

Uiteindelijk kocht ik de Baby Sneakers Antislip met Zachte Zool als Eerste Schoentjes van Kianao, en ik ben er serieus door geobsedeerd. Dat woord gebruik ik niet zomaar. Bij Leo kocht ik een ander merk zachte schoentjes, en die vielen elke drie seconden van zijn voeten. Ik bracht de helft van mijn leven door in de gangpaden van de supermarkt, op zoek naar een missende linkerschoen. Maar deze blijven écht zitten dankzij een handig systeem met elastische veters. We hadden de bruine, en Maya woonde er zowat in.

Ze hebben zo'n buigzame zool waardoor ze de vloer kon voelen — wat blijkbaar superbelangrijk is voor proprioceptie, wat dat ook mag zijn — maar ze zorgden er wel voor dat ze niet per ongeluk in de spagaat ging op de keukentegels. Bovendien lijken het net kleine bootschoentjes, en ik smelt helemaal bij volwassen lijkende kleertjes in miniatuurformaat. We hebben ze nog steeds in een bewaardoos liggen omdat ze helemaal naar de vorm van haar mollige, kleine voetje zijn gaan staan.

Kleding waarin ze écht hun knieën kunnen buigen

Ik leerde ook dat wat ze dragen een enorme invloed heeft op hun vermogen om die motoriek onder de knie te krijgen. Als je een baby in een stugge spijkerbroek hijst, kunnen ze letterlijk die diepe sumo-squat niet doen die ze nodig hebben om op te staan van de vloer. Ze rollen dan alleen nog maar gefrustreerd in het rond.

Dus kocht ik de Baby Shorts Biologisch Katoen Geribbeld Retro Stijl Comfort. Ze zijn... prima. Nou ja, ze doen zeker wat ze moeten doen. Het biologische katoen is super rekbaar en ze bevatten 5% elastaan, waardoor Maya makkelijk als een slingeraapje over de bankkussens kon klimmen zonder vast te komen zitten. Maar de retro witte biesjes aan de randen werden bijna onmiddellijk smoezelig. Eerlijk is eerlijk, Dave waste ze per ongeluk mee met een donkere handdoek, wat me mateloos irriteerde, maar toch. Ze zijn schattig, maar laat je man misschien niet de was doen als je wilt dat de witte biesjes wit blijven.

Als jij ook een wiebelige kleine tornado probeert aan te kleden en dingen nodig hebt die écht met ze meebewegen, neem dan zeker een kijkje bij Kianao's biologische babykleding om je baby-uitzet compleet te maken. Sla die spijkerbroekjes maar gewoon over.

Mijn absolute haat voor loopstoeltjes met wieltjes

Oh, we moeten het even over de loopstoel hebben. Mijn schoonmoeder kocht met Kerst zo'n traditionele loopstoel op wieltjes voor ons. Je kent ze wel. Zo'n massief plastic ruimteschip waarbij het kind in een tuigje in het midden zit en de hond terroriseert door als een raket over het zeil te scheuren.

Ik haatte dat ding met de vurige passie van duizend zonnen.

Ten eerste nam het de halve woonkamer in beslag. Ten tweede maakte het enorm veel herrie. Maya knalde steeds tegen de muren en liet overal kleine schuurplekken achter. Maar het ergste was dat ik van dr. Miller hoorde dat ze écht verschrikkelijk zijn voor de ontwikkeling. Blijkbaar vertragen ze de normale motoriek omdat de baby niet hoeft te leren hoe ze hun eigen romp in balans moeten houden. Het plastic zitje doet al het werk voor ze, dus ze hangen daar maar een beetje en zetten zich af op hun tenen. Het is precies het tegenovergestelde van de controle die ze moeten leren voor onafhankelijke babystapjes.

Bovendien zijn ze levensgevaarlijk in de buurt van trappen. De vereniging van kinderartsen wil ze letterlijk verbieden. Ik sleepte het ding bij de eerstvolgende vuilnisophaaldag naar de stoeprand en vertelde mijn schoonmoeder dat er een stuk was afgebroken en dat het niet meer veilig was. Ik heb nul spijt.

Traphekjes daarentegen zijn fantastisch, koop gewoon de goedkoopste bij de bouwmarkt en schroef het in de muur.

De 'ja-ruimte' strategie om je verstand te behouden

Het beste wat we deden was het creëren van wat het internet een 'Ja-ruimte' ("Yes Space") noemt. Je wilt een kamer creëren waar je niet constant hoeft te roepen: "Nee! Niet aanzitten! Pas op!" Het is uitputtend voor jou, en het frustreert hen mateloos.

We hebben de woonkamer afgeschermd, alles wat breekbaar was weggehaald, de stopcontacten beveiligd en haar gewoon lekker laten rondkruipen. En omdat ze in deze fase constant op haar billen viel, leefden we in zachte broekjes. De Babybroekjes Biologisch Katoen | Zachte Geribbelde Broekjes met Trekkoord waren hierbij echt een redding.

Het probleem met de meeste babybroekjes is de afzakkende luier. Als een luier vol raakt, wordt de broek zwaar en zakt hij af. Vervolgens probeert de baby een stap te zetten, stapt op de zoom van haar eigen broek en smakt met haar gezicht in het tapijt. Het is een tragische vicieuze cirkel. Maar deze broekjes hebben een trekkoord dat écht werkt. Ik kon ze strak om haar smalle middel knopen tijdens haar extra dunne fase, en ze bleven perfect op hun plek. Niet struikelen. Geen face-plants in het tapijt. Gewoon een kind dat veilig haar eigen afgebakende gebied kon terroriseren.

Je kunt het echt niet forceren. Je hebt geen controle over het exacte moment waarop ze besluiten de bank los te laten en de open ruimte van de woonkamer te trotseren. Je kunt ze alleen een veilige plek bieden om te landen, ze kleren aantrekken die meerekken, en stoppen met hun handjes vast te houden alsof ze gearresteerd zijn.

Maya liep uiteindelijk met 15 maanden. Op een dag liet ze gewoon de halsband van de hond los en strompelde ze zo mijn armen in. Geen verwoed gegoogel voor nodig.

Voordat je in de bizarre internetwereld van mijlpalen duikt en jezelf helemaal gek maakt, haal misschien gewoon even diep adem en bekijk de duurzame babykleding en -schoenen van Kianao voor de essentials die hun natuurlijke, chaotische bewegingen oprecht ondersteunen.

Veelgestelde Vragen Omdat We Allemaal Gestrest Zijn

Op welke leeftijd moet ik in paniek raken als ze niet lopen?

Eerlijk gezegd vertelde mijn kinderarts me dat ik tot de 18 maanden niet eens naar de kalender mocht kijken. Ik heb me met 13 maanden zó druk gemaakt, en Maya vergeleken met kinderen op Instagram, wat een vreselijk idee is. Als ze kruipen, zich optrekken en langs de bank schuifelen, zijn ze al hard aan het werk. Als je je echt zorgen maakt, vraag het dan aan je arts, maar serieus, de tijdslijn is enorm ruim.

Zijn loopstoeltjes met wieltjes echt zo slecht?

Ja, gooi maar in de prullenbak. Ik meen het. Mijn arts vertelde me dat ze het leren lopen oprecht vertragen, omdat de baby niet leert hoe ze hun eigen romp in balans moeten houden. Bovendien zijn ze een gigantisch veiligheidsrisico als je trappen hebt. Neem liever zo'n stilstaand speelcentrum waarin ze kunnen springen zonder dat ze het verkeer in rollen.

Moet mijn baby schoenen dragen terwijl hij binnenshuis leert lopen?

Binnen op blote voeten is het beste! Ze moeten de vloer voelen om te ontdekken waar hun lichaam zich in de ruimte bevindt. Maar als je vloeren net zo glad zijn als de mijne en ze steeds een bloedlip oplopen, koop dan iets met een superzachte, flexibele zool en antislip aan de onderkant. Vermijd stugge laarsjes te allen tijde.

Hoe kan ik mijn baby aanmoedigen om stapjes te zetten zonder het te forceren?

Schuif je meubels een beetje rond. Maak de ruimte tussen de bank en de salontafel net breed genoeg zodat ze ernaar moeten reiken. En als je toch hun handjes vasthoudt, houd je handen dan laag op schouderhoogte, niet ver boven hun hoofd getrokken. Laat ze het zware werk met hun eigen beentjes doen.

Hoe weet ik of de schoentjes van mijn baby geschikt zijn om op te lopen?

Als je de zool van de schoen niet makkelijk met één hand dubbel kunt buigen, is hij te stug. Ze moeten hun kleine teentjes kunnen buigen. En als ze afvallen elke keer dat je ze in de kinderwagen zet, zijn het de verkeerde schoentjes. Bespaar jezelf de hoofdpijn en koop iets met elastische veters.