Onze allereerste kerst met een baby (Brief aan mezelf)

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Je zit momenteel achter het stuur van onze aftandse Honda Pilot, geparkeerd voor de apotheek in een ronduit asociale hoeveelheid sneeuw, intens te huilen in een lauwe peperkoek-mokka met havermelk. Je draagt die zwangerschapslegging die zo pilt tussen je dijen en het veel te grote flanellen overhemd van je man Mark, en je hebt een complete paniekaanval omdat de vliezen van je zus net zijn gebroken. Twee dagen voor kerst. Midden in een sneeuwstorm.

De radio staat aan, en ik weet precies welk nummer er draait, want het staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Het is Darlene Love. En terwijl je daar zit en de christmas baby please come home lyrics over de parkeerplaats van de apotheek galmen, besef je dat het op de wereld zetten van een pasgeboren baby tijdens de luidste, meest chaotische en overprikkelende week van het jaar een uithoudingsvermogen vereist dat je momenteel simpelweg niet hebt. Je bent uitgeput. Je hebt zelf twee kinderen — Leo is vier en denkt momenteel dat hij een dinosaurus is, Maya is zeven en rolt overal met haar ogen — en nu ben jij ook nog eens de aangewezen bevalpartner voor je zus.

Je bent doodsbang.

Maar ik schrijf je vanuit juni, met een half jaar aan perspectief en een veel betere kop koffie, om je te vertellen dat je dit gaat overleven. Je zus gaat dit overleven. Baby P gaat dit overleven. Het gaat er alleen een stuk gekker uitzien dan in een doorsnee kerstfilm.

Het ziekenhuis is tijdens de feestdagen bizar rustig

Op dit moment is je grootste angst dat de kraamafdeling een uitgestorven spookstad is. Je hebt jezelf ervan overtuigd dat elke arts thuis aan de glühwein zit en dat je zus straks wordt verlost door een conciërge die toevallig een YouTube-tutorial heeft gekeken. Stop met doemdenken.

Wanneer je haar eindelijk bij de triage krijgt — nadat je Mark hebt uitgescholden omdat hij elke denkbare kuil op de snelweg raakte, en jij dacht dat de baby er daardoor letterlijk uit zou trillen (wat niet is hoe anatomie werkt) — kom je erachter dat het ziekenhuis eigenlijk ongelooflijk kalm is. De verloskundige van mijn zus, een fantastische vrouw genaamd Brenda die rook naar pepermuntolie en geduld, vertelde ons dat omdat alle geplande inleidingen en keizersneden worden gepauzeerd voor de feestdagen, de kraamafdeling gewoon... gefocust is. Er zijn alleen noodgevallen en spontane bevallingen.

Het is rustig. De lichten zijn gedimd. Er hangt een vreemde, bijna sacrale stilte in de gangen. Je gaat veertien uur lang in die oncomfortabele vinyl stoel de hand van je zus vasthouden, terwijl zij letterlijk baby please, baby please come home prevelt tegen het kind dat momenteel haar ribben fijnkneedt, smekend of de zwangerschap er alsjeblieft op mag zitten.

Je bloedende baarmoeder heeft maling aan de kalkoen

Oké, dit is het gedeelte waar niemand het over heeft als je een baby krijgt rond de feestdagen. Het fysieke herstel erna. Oh god, de nasleep.

Je zus gaat om 3:00 uur 's nachts op kerstavond bevallen van een prachtig, schreeuwend meisje van bijna vier kilo. We noemden haar Baby P omdat we te moe waren om Penelope te zeggen, en eerlijk gezegd is dat blijven hangen. Maar zodra jullie op eerste kerstdag terugkomen in het huis van je ouders, verwacht je moeder dat je zus in een gewone, strakke broek aan de eettafel schuift om droge kalkoen te eten.

Luister heel goed naar me: jij moet de boeman zijn. Jij moet de uitsmijter voor het kruis van je zus spelen.

Van wat mijn eigen bekkenfysiotherapeut me vertelde na de geboorte van Leo: wanneer de placenta loslaat, laat dat een letterlijke wond achter in de baarmoeder. Ik geloof dat ze zei dat het de grootte had van een dinerbord? Of misschien een ontbijtbordje? Ik weet het niet precies meer, de wetenschap is een beetje vaag, maar het punt is dat het een enorme interne krater is. Bovendien zal je zus hechtingen hebben. Drie uur rechtop in een eetkamerstoel zitten terwijl oom Gary over cryptocurrency praat, gaat ervoor zorgen dat haar perineum opzwelt als een waterballon. Je zult het liefst drie koffers willen pakken, een strikt bezoekschema willen lamineren en tegen je moeder willen schreeuwen dat ze meer om de kerststukjes geeft dan om de aambeien van haar dochter. Maar wees eerlijk: blokkeer gewoon fysiek de slaapkamerdeur en vertel iedereen dat ze slaapt.

Als ze de baby willen zien, kijken ze maar naar een foto. Einde discussie.

De helse autorit (en hoe je die overleeft)

Een baby van twee dagen oud bij vriestemperaturen van het ziekenhuis naar huis krijgen, gaat je jaren van je leven kosten. Je zult peentjes zweten in je winterjas. Mark gaat de verwarming in de auto zó hoog zetten dat het ruikt naar brandend plastic.

Mijn dokter vertelde me jaren geleden dat je een baby niet met een dikke winterjas in een autostoeltje mag zetten, omdat het materiaal samenperst bij een ongeluk. De riempjes lijken dan wel strak te zitten, maar als je op de rem trapt, wordt al die lucht eruit geperst en vliegt de baby gewoon uit de gordels als een glibberig watermeloentje. Of zoiets. Het klonk angstaanjagend. Dus moet je ze gewone kleren aantrekken, ze stevig vastsnoeren, en dan pas dekentjes OVER de riempjes stoppen.

Dit is het moment waarop die Babydeken van Biologisch Katoen met Speels Pinguïn Design die je voor je zus hebt gekocht de redding gaat zijn. Het is een dubbellaagse deken van biologisch katoen, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het een soort schild werd voor Baby P. Er staan van die schattige zwart-gele pinguïns op, en de deken is verrassend zwaar voor katoen. Niet als een verzwaringsdeken, maar wel lekker stevig. We stopten hem strak in rond het autostoeltje (over de gespen, uiteraard) en hij hield de wind perfect tegen. En nog belangrijker: toen we thuis aankwamen, werkte het als een visuele barrière. Als de baby volledig is ingepakt in pinguïns, zijn nieuwsgierige familieleden net iets minder geneigd om met hun ongewassen, bacterie-bedekte handen naar binnen te reiken om haar gezichtje aan te raken.

Echt waar. De beste dertig euro die ik ooit heb uitgegeven. Koop er nog een voor jezelf.

Neem trouwens niet de moeite om een enorme luiertas mee het huis in te slepen. Stop gewoon wat billendoekjes en een luier in je jaszakken.

Peuters die het mooie plaatje verpesten

Terwijl jij de doula/bodyguard speelt voor je zus, probeert Mark thuis te voorkomen dat Maya en Leo de boel afbreken. Met wisselend succes.

Als jij ook verdrinkt in de feestdagen-chaos en gewoon iemand nodig hebt die magisch mooie, veilige, niet-giftige spullen bij je voordeur aflevert zodat jij geen bh aan hoeft te trekken om naar de winkel te gaan, shop dan hier alle biologische essentials.

Hoe dan ook, Mark besloot dat kerstochtend hét perfecte moment was om de Alpaca Babygym Set met Regenboog & Woestijn Speeltjes op te zetten, die we samen cadeau hadden gedaan voor de naderende komst van Baby P. Hij dacht dat het er leuk uit zou zien voor foto's onder de boom. En ja, het is prachtig. Het is een minimalistisch houten A-frame met een gehaakte alpaca en een klein houten cactusje. Het ziet eruit alsof het in een woontijdschrift thuishoort, in plaats van onze chaotische woonkamer die momenteel ruikt naar zure melk en dennennaalden.

Maar hier is de harde waarheid: ik vond het in onze specifieke situatie maar zo-zo. Waarom? Omdat Maya, die zeven is en in theorie impulsbeheersing zou moeten hebben, onmiddellijk besloot dat de hangende houten cactus een wapen was. En Leo, vier jaar en compleet verwilderd, probeerde het A-frame als een ladder te beklimmen. De kwaliteit is prachtig — het hout is superglad en de gehaakte onderdelen zijn zacht — maar oudere, slopende broers en zussen weghouden bij mooi en stijlvol babyspeelgoed is een fulltimebaan. Ik was de halve kerstochtend aan het roepen: "SLA JE BROERTJE NIET MET DE ALPACA."

Als je één kind hebt, is het een droom. Als je een roedel wilde dieren als oudere broers of zussen hebt rondlopen, bewaar de babygym dan in de babykamer achter een gesloten deur.

Eten op de vloer

Nu we het er toch over hebben hoe verwilderd Leo is, laten we de kerstdiners even bespreken. We brachten Baby P thuis, mijn zus ging slapen, en ik ging eindelijk zitten om te eten.

Leo zat in zijn kinderstoel, helemaal hyper van de zuurstokken en baldadigheid. Hij pakte zijn keramische bord met aardappelpuree en lanceerde het als een frisbee door de eetkamer van mijn moeder. Het bord spatte kapot. Overal aardappelpuree.

Sarah-uit-het-verleden, alsjeblieft, in vredesnaam, pak de Siliconen Zuignap Kom voor Baby's in. Ik liet hem thuis in de kast staan omdat ik dacht: "Oh, het is kerst, we gebruiken het mooie servies." Nee. Gebruik nooit het mooie servies. De siliconen zuignap kom is een redmiddel. Hij plakt aan het blad van de kinderstoel alsof hij is vastgekit. Hij is gemaakt van 100% food-grade siliconen, dus hij zit niet vol met rare plastic gifstoffen, en hij gaat niet kapot wanneer een vierjarige hem onvermijdelijk loswrikt en op de grond gooit. Hij stuitert gewoon.

Hij is ook verkrijgbaar in mooie kleuren, zodat het er op de achtergrond van je kerstfoto's niet uitziet als goedkope plastic rommel. Maar bovenal bespaart het je het schrapen van jus uit het tapijt terwijl je zus boven ligt te bloeden. Neem de kom mee.

De realiteit van de lyrics

Je kent dat oude nummer, Christmas Baby Please Come Home? Dat krijgt ineens een compleet nieuwe betekenis wanneer je letterlijk gewoon probeert om een breekbaar, piepklein mensje van het tl-licht in het ziekenhuis naar de veiligheid van een schemerige slaapkamer te krijgen, zonder dat iemand het RS-virus oploopt.

Je zult veel druk voelen om het magisch te maken. Om de baby een schattig roodfluwelen pakje aan te trekken. Om een foto bij de boom te maken.

Vergeet dat pakje. Rood fluweel ademt sowieso niet en het heeft meestal van die kriebelende synthetische labels waar pasgeborenen van gaan huilen. Kleed die baby in een boxpakje van biologisch katoen met een rits aan de onderkant (want drukknoopjes in het donker zijn een vorm van psychologische marteling) en hou het daarbij.

De magie zit niet in het perfecte plaatje. De magie zit in het overleven. Het zit in het moment dat je zus eindelijk in haar eigen bed kan liggen, ondersteund door drie kussens, water drinkend uit een ziekenhuisbeker, met Baby P tegen haar borst in het stille donker. Het zit in jou, zittend op de grond naast haar, terwijl je een koud stuk taart eet en je je realiseert dat jullie allebei het zwaarste deel hebben doorstaan.

Je gaat hier over zes maanden op terugkijken en je realiseren dat het rommelig, chaotisch en slopend was. En het was perfect.

Droog nu je tranen, drink die vreselijke koffie op en ga naar binnen. Ze wacht op je.

Liefs,
Sarah (die eindelijk een beetje geslapen heeft)

Voordat je in de veelgestelde vragen duikt: als je een baby rond de feestdagen verwacht en een voorraadje wilt inslaan van spullen die je leven daadwerkelijk makkelijker maken (in plaats van dat ze er alleen maar leuk uitzien op Instagram), bekijk dan de volledige collectie duurzame essentials van Kianao.

Rommelige, eerlijke veelgestelde vragen over feestdagenbaby's

Moet ik de baby echt meenemen naar de familie met kerst?

Absoluut niet. Oh mijn god, nee. Als je net een baby hebt gekregen, is je enige taak herstellen en dat kleine propje mens in leven houden. Je hebt een ingebouwd, door artsen goedgekeurd excuus om de komende vier weken thuis in kraamverband op de bank te blijven. Maak er gebruik van. Als mensen de baby willen zien, kunnen ze een ovenschaal met eten brengen, die op de stoep zetten en even zwaaien door het raam.

Is het ziekenhuis echt leeg met kerst?

Leeg wat betreft patiënten voor geplande ingrepen? Ja. Geen personeel? Nee. Ziekenhuizen sluiten niet zomaar. De kraamafdeling van mijn zus had een volledige bezetting aan dienstdoende artsen, anesthesisten en verloskundigen. Ze hadden eerlijk gezegd best een goed humeur omdat het niet zo hectisch was. Ze brachten ons kleine mutsjes die door vrijwilligers waren gebreid. Het is er bizar vredig.

Hoe kleed ik een pasgeboren baby aan voor een winterse autorit zonder dat ze bevriezen?

Laagjes, maar dunne laagjes. Mijn dokter heeft er bij mij echt op gehamerd: geen dikke winterjassen in het autostoeltje. Punt uit. Trek ze een rompertje met lange mouwen aan, een broekje, sokjes en een fleecetrui die goed aansluit op het lichaam. Snoer ze strak in. Stop dan een stevige deken (zoals onze katoenen pinguïndeken) goed in over de riempjes. Dan redden ze het prima van de deuren van het ziekenhuis tot in de voorverwarmde auto.

Wat als mijn oudere kinderen jaloers worden op de nieuwe baby tijdens de feestdagen?

Dat worden ze. Dat is onvermijdelijk. Leo gooide ooit een speelgoedtruck naar mijn hoofd toen Maya de aandacht kreeg. Zorg voor een paar goedkope, ingepakte "cadeautjes van de baby" voor als de oudere kinderen naar het ziekenhuis komen of als jullie thuiskomen. Het is omkoping, ja. Maar de overlevingsmodus als ouder bestaat voor 90% uit omkoping. Accepteer het gewoon.

Hoe ga ik om met familieleden die de baby de hele tijd willen vasthouden?

Draag je baby. Knoop de baby stevig op je borst in een draagdoek of draagzak. Het is sociaal gezien ontzettend ongemakkelijk voor tante Linda om te proberen een slapende baby uit een strakgebonden draagdoek aan jouw bovenlijf te rukken. Mocht dat toch mislukken, lieg dan gewoon en zeg dat de dokter heeft gezegd dat "de baby niet mag worden doorgegeven tijdens het griepseizoen." Geef de dokter de schuld. Geef áltijd de dokter de schuld.