Mijn baby, mijn keuzes: De ruis filteren in het eerste jaar

De autorit naar huis vanuit het ziekenhuis is het langste halfuur van je leven. Elke drempel en kuil in de weg voelt als een persoonlijke aanval. Zodra je over de drempel van je eigen huis stapt, slaat de realiteit in. Op mijn eerste dag thuis vertelde mijn schoonmoeder me dat ik mijn zoon in een zware wollen deken moest wikkelen omdat hij anders kou zou vatten. Mijn kraamhulp appte me juist om hem alleen een luier aan te trekken voor huid-op-huidcontact. Een wildvreemde vrouw in de lift van mijn flat had me net verteld dat als ik mijn baby te veel vasthoud, ik hem voor altijd verpest. Drie totaal verschillende adviezen in vierentwintig uur. Je zit daar maar naar dat piepkleine mensje te staren en denkt: kleintje, dit is mijn baby, hoe houd ik hem in vredesnaam in leven zonder zelf gek te worden?

Ik heb vijf jaar op de kinderspoedeisende hulp gewerkt. Ik heb wel duizend van die verse, kwetsbare pasgeborenen door de deuren zien komen, met in paniek geraakte ouders in hun kielzog. Je zou denken dat ik alles wel op een rijtje had, maar naar je eigen kind staren in het donker is een compleet andere ervaring. Ik staarde naar de babyfoon en mompelde "mijn baby, mijn baby" als een stil mantra, puur om wakker te blijven tijdens de voedingen van drie uur 's nachts.

De slaapregels die me 's nachts wakker houden

Luister, de richtlijnen voor babyslaap veranderen zo vaak dat je haast een abonnement op een medisch tijdschrift nodig hebt om het bij te houden. Mijn arts vertelde me dat de regels alweer veranderd zijn sinds ik op de verpleegkundeopleiding zat. In de jaren negentig lieten ze ouders allerlei acrobatische toeren uithalen met slaapsteunen en opgerolde dekens om baby's op hun plek te houden. Tegenwoordig is het gewoon plat op de rug op een stevig matras, met absoluut niets anders in het bedje. Geen bedomranders, geen knuffels, geen losse dekens.

Er wordt beweerd dat deze steriele opstelling wiegendood met bijna de helft vermindert, hoewel de exacte werking ervan nog steeds een beetje gissen lijkt. Het heeft vermoedelijk iets te maken met het vrijhouden van de luchtwegen en voorkomen dat ze hun eigen uitgeademde koolstofdioxide weer inademen. Dus leg je ze in dit lege hokje en ga je naar hun borstkas staren om te controleren of die nog wel op en neer gaat. Wij hebben de eerste zes maanden aan rooming-in gedaan, wat betekende dat ik wakker schrok elke keer als hij kreunde, zuchtte of melk verteerde. Het was een lichte aanslag op mijn geestelijke gezondheid, maar de dokter zei dat het de risico's verkleint. Dus dan drink je maar een extra kop koffie en accepteer je het.

Het restje van de navelstreng voegt ook nog een leuke touch toe aan het hele plaatje. Vroeger ontsmetten we het met alcohol of jodium alsof we chirurgische instrumenten aan het steriliseren waren. Tegenwoordig zegt de dokter dat je het gewoon droog moet laten en er binnen een paar weken vanzelf af moet laten vallen. Het ziet eruit als een donker, uitgedroogd stukje vlees dat aan je kind vastzit. Het is absoluut geen charmant gezicht, maar je vouwt gewoon de luier een stukje om zodat het kan ademen en probeert er tijdens het verschonen vooral niet te veel naar te kijken.

Kleding die de huiduitslag niet verergert

De hele kledingsituatie is nog zo'n bron van onnodige stress. Toen mijn zoon vier weken oud was, zat zijn borstkas ineens onder de vuurrode eczeem. Ik ging ervan uit dat het aan mijn wasmiddel lag, of aan iets wat ik had gegeten en via de borstvoeding was doorgegeven. De huid van pasgeborenen is zeer permeabel, wat gewoon een klinische manier is om te zeggen dat het alles opneemt en overal in de omgeving op reageert.

Het bleek te komen door dat goedkope synthetische stofje dat iemand via internet voor mijn babyshower had gekocht. Ik liet hem overstappen op het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Het is prima spul. Eigenlijk is het beter dan prima. Het was vrijwel het enige wat hij drie maanden lang gedragen heeft. Er zit vijf procent elastaan in, wat betekent dat je het met gemak over hun gigantische babyhoofdjes kunt trekken zonder dat ze het uitschreeuwen alsof je ze pijn doet. Er zijn geen kriebelende waslabels die je met een nagelschaartje eruit moet knippen. Het ongekleurde katoen leek zijn uitslag bovendien in een paar dagen tijd te kalmeren. Het ziet er misschien niet heel spectaculair uit, maar als je te maken hebt met een vurige, rode babyhuid, is saai en voorspelbaar precies wat je wilt.

Vijf uur 's middags is een persoonlijke aanval

Luister, niemand bereidt je goed voor op het huiluurtje. Tussen vijf uur 's middags en elf uur 's avonds verliezen baby's simpelweg collectief hun verstand. Het begint rond week twee of drie en bereikt een hoogtepunt bij week zes. Vroeger nam ik in het ziekenhuis elke avond telefoontjes aan van huilende moeders, en opeens werd ik er zelf één. Mijn man kwam dan uit zijn werk, nam de krijsende aardappel gewoon uit mijn armen over, en ik ging in stilte naar de keukenmuur staan staren.

Je wipt met ze op en neer in de gang. Je loopt met ze naar buiten in het donker. Je zet de afzuiging in de badkamer aan en gaat op de koude tegelvloer zitten. Je staat in een donkere kamer te wiegen als een zombie, terwijl je avondeten op het aanrecht koud wordt. Mijn arts noemde het "normale onrustige periodes tijdens de ontwikkeling", wat echt de meest nutteloze klinische term is die ik ooit in mijn leven heb gehoord. Het voelt elke avond weer alsof er een plaatselijke natuurramp plaatsvindt in je woonkamer.

Sommigen zeggen dat het overprikkeling is van de dag, anderen geven de schuld aan onvolgroeide darmen. Maar ik weet vrij zeker dat ze gewoon een hekel hebben aan de overgang van dag naar nacht. Inbakeren helpt om het wilde gezwaai met armpjes tegen te gaan, totdat ze een maand of twee zijn en proberen om te rollen. Vanaf dat moment moet je er direct mee stoppen.

Houten speelgoed en esthetische leugens

Mensen kopen een heleboel onnodige plastic troep voor op de grond. De Houten Babygym is wel prima. Hij staat mooi in mijn woonkamer, en dat is eigenlijk de belangrijkste reden waarom ik tolereer dat het ruimte in beslag neemt. Het natuurlijke hout en de zachte kleuren schijnen geweldig te zijn voor hun visuele ontwikkeling, zonder hun zenuwstelsel te overprikkelen.

Mijn zoon staarde ongeveer vier minuten per dag naar het kleine bungelende olifantje, waarna hij eiste dat hij weer werd opgetild. Als je iets wilt dat geen elektronische muziek afspeelt en geen stroboscooplampen op je kind afvuurt terwijl jij rustig je ochtendthee probeert te drinken, werkt dit meer dan prima. Je kunt meer rustige en neutrale spullen vinden in onze collectie houten speelgoed als je even helemaal klaar bent met al dat neon plastic.

Pindakaas en het immuunsysteem

Van de adviezen over voedselallergieën krijg ik een whiplash. Vroeger vertelden we ouders dat ze pinda's en eieren moesten vermijden tot hun kind zo'n beetje naar de basisschool ging. Nu vertelt mijn dokter me precies het tegenovergestelde. Blijkbaar hebben we een hele generatie voedselallergieën bezorgd door veel te lang te wachten met het introduceren van allergenen. Ik kreeg het advies om hem rond de zes maanden al pindakaas en ei te geven, naast zijn normale geprakte doperwtjes.

Ze denken dat vroege introductie het immuunsysteem traint om niet overstuur te raken. Toch voelt het geven van pindakaas aan zo'n piepklein mensje als een verschrikkelijk potje Russisch roulette. Je smeert gewoon een klein beetje op een lepel, stopt het in dat mondje, en gaat dan vol spanning naar hun gezichtje zitten staren tot er uitslag verschijnt. Geef ze die pindakaas, joh, en hoop er maar het beste van. Meestal spugen ze de helft toch gewoon weer uit over hun eigen kin.

De mythe van koorts door tandjes

Uiteindelijk stoppen ze met huilen om de zonsondergang en beginnen ze te huilen om doorkomende tandjes. Een vriendin van mij heeft een kind, we noemen hem even baby m, die vier tanden tegelijk kreeg en een week lang verhoging had. Zijn ouders hebben zes dagen lang geen oog dichtgedaan. Mijn arts beweert dat het doorkomen van tandjes geen koorts veroorzaakt van boven de 38 graden, maar elke ouder die ik ken is het hartgrondig oneens met die medische literatuur.

Mijn zoon kwijlde gewoon tien slabbetjes per dag doorweekt en kauwde fanatiek op de rand van de salontafel. De Panda Bijtring is echt ideaal voor deze fase. Hij is gemaakt van veilige food-grade siliconen en je kunt hem in de koelkast gooien zodat hij lekker koud wordt. De kou lijkt het tandvlees een beetje te verdoven, hoewel hij hem eerlijk gezegd de helft van de tijd gewoon op de grond gooide voor een grondige inspectie door de hond. Hij is in ieder geval makkelijk af te wassen, wat op dit moment ongeveer de enige eigenschap is die me nog iets kan schelen.

Ziekenhuislogica voor in je woonkamer

Eerlijk is eerlijk, het opvoeden van een baby voelt vaak als triage op de spoedeisende hulp. Je zoekt uit wie er bloedt, je checkt of iedereen nog ademt, en je negeert de persoon die klaagt over de stoelen in de wachtkamer. Met een baby controleer je de temperatuur, je geeft hem te eten, je zorgt voor een schone luier, en de rest van de details laat je lekker naar de achtergrond verdwijnen.

Mensen zullen je ongetwijfeld vertellen dat je je baby verpest of slechte gewoontes aanleert als je hem te veel vasthoudt. Experts zijn het er unaniem over eens dat je een pasgeboren baby helemaal niet kunt verwennen, maar zelfs als dat wel zo was, maakt het niet uit. Mijn arts zei dat kinderen gewoon behoefte hebben aan veilige, stabiele relaties met mensen die het overgrote deel van de tijd aanwezig zijn. Je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft er alleen maar te zijn, liefst op de been gehouden door een beetje cafeïne, en klaar om die mondjesmaat spuug op te vangen voordat het je shirt verpest.

Als je ze wilt kleden in iets dat in ieder geval geen chemische reactie op hun tere huid veroorzaakt, pak dan de biologisch katoenen romper voordat je meer synthetische fast fashion in huis haalt waar je later spijt van krijgt.

Ongevraagde antwoorden op je paniekerige zoekopdrachten midden in de nacht

Wanneer stopt dat gekrijs bij zonsondergang nou eindelijk?

Meestal rond drie of vier maanden, hoewel het voelt als een decennium wanneer je er middenin zit. Op een dag worden ze bij wijze van spreken wakker en besluiten ze opeens te stoppen met schreeuwen naar de muren. Je zult niet eens doorhebben dat het gestopt is, tot je je een paar dagen later ineens beseft dat je serieus een warme maaltijd hebt gegeten.

Moet ik echt met twee maanden stoppen met inbakeren?

Ja, echt. Zodra ze kunnen omrollen, wordt inbakeren een valstrik waaruit ze niet meer kunnen ontsnappen als ze op hun buik belanden. Mijn kind haatte de overgang naar een slaapzak, maar ik koos liever voor een paar slechte nachten slapen dan voor de paniek die het alternatief kan opleveren.

Waarom ruikt de navelstreng van mijn baby zo?

Omdat het letterlijk rottend weefsel is dat aan hun buik vastzit. Het is vies. Zolang de huid eromheen niet rood is of er pus uitkomt, doet het gewoon zijn normale, ietwat smerige ding. Houd het droog en wacht tot het vanzelf in de romper valt.

Kan ik ze verwennen door ze vast te houden tijdens hun slaapjes?

Nee. Ze hebben net een warme baarmoeder verlaten waar ze vierentwintig uur per dag werden vastgehouden. Ze hebben nog niet eens door dat ze een apart persoon van jou zijn. Houd je kind lekker vast terwijl je televisie kijkt. Dat bedje kan wel wachten tot ze wat ouder zijn en de wereld wat minder eng is.

Hoe weet ik of ze genoeg melk binnenkrijgen?

Stop met naar de klok staren en ga naar de luiers kijken. Als je zes zware plasluiers per dag verschoont, krijgen ze genoeg vocht binnen. Mijn dokter zei dat ik de luiers in mijn hand moest wegen. Voelt het zo zwaar als een waterballon? Dan ben je goed bezig.