Wat ik fout deed bij kraamcadeaus voor meisjes: eerlijk advies van een moeder

Op dit moment zit ik op de vloer in de woonkamer te staren naar een neonroze tutu die iemand zojuist naar mijn jongste dochter heeft gestuurd, en ik probeer serieus te bedenken of het fysiek mogelijk is dat goedkope tule het hoornvlies van een baby bekrast. Het is stijf, het zit vol glitters die zich nu al richting mijn plinten verplaatsen, en het staat symbool voor alles wat ik vroeger verkeerd deed bij het shoppen voor een babyshower.

Ik ga gewoon heel eerlijk met je zijn. Voordat ik drie kinderen onder de vijf had, was ik de absolute koploper in het kopen van vreselijke cadeaus voor kleine meisjes. Ik was die vriendin van in de twintig die op een babyshower aankwam met een gigantische, pluizige roze teddybeer die de halve babykamer in beslag nam, een piepkleine stugge spijkerovergooier waarin geen enkele baby haar beentjes kan buigen, en een stapel jurkjes in pasgeboren maten waarvoor je een ingenieursdiploma nodig had om de knoopjes op de rug dicht te krijgen. Ik dacht dat ik goed bezig was. Nu ik zelf in de loopgraven zit, dag en nacht wasjes draai en een kleine Etsy-shop run terwijl ik onder de onverklaarbare kleverige vlekken zit, ben ik een aantal vriendinnen een enorme verontschuldiging schuldig.

Als je op zoek bent naar het perfecte cadeau voor een klein meisje, leg die agressieve roze glitters dan neer en luister goed. De dingen waar ouders écht op zitten te wachten, zijn zelden de dingen die er het mooist uitzien in een in cellofaan verpakte cadeaumand.

De grote waanvoorstelling rondom babymaten

Hier moet ik even over klagen, want het maakt me nog steeds helemaal gek. Als je een grote babywinkel binnenloopt, hangen al die piepkleine poppenkleertjes vooraan het rek. Het is zó schattig. Het is zó klein. Je houdt een maatje 50 of 56 omhoog en denkt dat het onmogelijk is dat een mensje zo klein is, en vervolgens koop je er tien van. Doe mijn vriendinnen dit alsjeblieft niet meer aan.

Mijn oudste dochter was op zoveel manieren een waarschuwing, maar vooral als het om haar kledingkast ging. Op mijn babyshower kregen we een berg aan kleding in de allerkleinste maat. Mijn moeder bleef maar zeggen dat ik de kaartjes eraan moest laten, en ze had voor de verandering nog gelijk ook. Mijn dochter woog bij de geboorte ruim vier kilo. Ze heeft precies vier dagen maatje 50 gedragen. Ik kon een hele vuilniszak vol schattige, gloednieuwe rompertjes met bloemenprint inpakken die ze letterlijk nóóit heeft gedragen, puur omdat ze in haar slaap maar bleef groeien.

Als je kleding voor een baby koopt, neem dan altijd een maatje groter. Koop een maat 62 of 68 die ze kunnen dragen als ze drie tot zes maanden oud zijn. Tegen de tijd dat de ouders uit de pasgeboren waas ontwaken en daadwerkelijk het huis verlaten voor iets anders dan een afspraak bij het consultatiebureau, passen al die piepkleine cadeautjes toch niet meer. En begin me al helemaal niet over babyschoentjes voor pasgeborenen; die zijn ongeveer net zo nuttig als een klamboe op een onderzeeër.

Wat ik leerde van Europese moeders

Een paar jaar geleden begon ik veel internationale bestellingen voor mijn Etsy-shop te krijgen, vooral uit Zwitserland en Duitsland. Een klant stuurde me een berichtje met de vraag of ik een klein pakketje kon samenstellen, en ze noemde het haar 'baby geschenke', wat gewoon zoveel chiquer klinkt dan 'babycadeau'. Ik begon op te zoeken wat Europese moeders zoal kochten, zocht naar 'baby geschenke'-ideeën voor een klein meisje, en het was alsof er een lampje ging branden in mijn door slaapgebrek geteisterde brein.

Zij nemen geen genoegen met de plastic, neonkleurige troep die we hier vaak tolereren. Alles was rustig qua kleur. Alles was praktisch. Geen eindeloze gangpaden vol felroze. Vanaf dat moment ben ik echt anders gaan nadenken over wat ik koop voor vriendinnen die een meisje krijgen. Toen mijn vriendin vorige maand haar kleintje kreeg, heb ik het speelgoedpad volledig overgeslagen en me gefocust op wat er daadwerkelijk de huid van het kindje gaat aanraken.

Mijn middelste kindje had vreselijk eczeem, en mijn kinderarts gaf me een stevige preek over synthetische stoffen die warmte en vocht vasthouden tegen haar huidje. Ze vertelde iets over de chemische afwerkingsprocessen van goedkoop polyester die voor micro-krasjes zorgen. Eerlijk gezegd begreep ik de exacte wetenschap erachter niet helemaal, maar het komt erop neer dat goedkope stoffen baby's doodongelukkig maken. Als je de held van de babyshower wilt zijn, koop dan iets zoals de Babyromper met Vlindermouwen van Biologisch Katoen. Dat is op dit moment mijn absolute favoriet om cadeau te geven.

Ik ben dol op dit specifieke rompertje, want het heeft nog steeds dat schattige, vrouwelijke vlindermouwtje waar oma's zo blij van worden, maar het is wél voor 95 procent gemaakt van biologisch katoen. Het rekt ontzettend goed mee als je een gillende baby probeert aan te kleden na een gigantische spuitluier bij een smoezelig tankstation langs de snelweg. De stof wordt na elke wasbeurt zachter, en het heeft niet van die vreselijke, kriebelende labels die rode striemen achterlaten in hun nekje. Het is gewoon een degelijk, prachtig en praktisch kledingstuk waar een moeder om twee uur 's nachts écht blij mee is.

Als je wilt zien wat er nog meer in de categorie valt van dingen die moeders oprecht graag krijgen, neem dan even de tijd om door de collectie biologische babykleding van Kianao te bladeren, in plaats van naar een grote warenhuisketen te rennen.

De valkuil van plastic speelgoed

Er was een tijd dat ik dacht dat speelgoed pas leuk was als er zes AA-batterijen in moesten en het een schel, herhalend deuntje afspeelde dat me uiteindelijk in mijn nachtmerries zou achtervolgen. Oma zei altijd dat baby's felle, knipperende lichtjes nodig hebben om vermaakt te worden, dus kocht ik de meest luidruchtige dingen die ik kon vinden.

Nu heb ik een hele strenge regel voor wat er in mijn huis komt.

• Geen knipperende lichten: Als het eruitziet als een mini-casino in Las Vegas, blijft het in de winkel.
• Geen enge geautomatiseerde stemmetjes: Als een stuk speelgoed midden in de nacht vanuit de speelgoedkist tegen me begint te praten, gaat het direct de prullenbak in.
• Geen gigantische knuffels: Die zitten maar een beetje in een hoekje een angstaanjagende hoeveelheid stof en hondenhaar te verzamelen.

In plaats daarvan zoek ik naar dingen die echt een ontwikkelingsdoel dienen, zonder de baby te overprikkelen. Mijn arts vertelde me hoe het zicht van pasgeborenen werkt; ze legde uit dat ze de eerste paar maanden eigenlijk alleen maar kunnen scherpstellen op dingen die zich zo'n 20 tot 25 centimeter van hun gezichtje bevinden, wat in feite de afstand is van de borst naar de ogen van de moeder. Je hoeft ze dus niet te overspoelen met een miljoen kleuren tegelijk.

Een veel beter cadeau is de Regenboog Babygym Set met Dierenhangers. Uiteindelijk heb ik er zo eentje aangeschaft, en het staat gewoon prachtig in de woonkamer. Het natuurlijke hout vloekt niet met mijn meubels, en de hangende olifant geeft ze iets contrastrijks om naar te staren tijdens het oefenen op hun buikje. Plus, het is stevig genoeg zodat het niet meteen instort als ze met vier maanden alles agressief beginnen vast te grijpen en naar zich toe te trekken.

Ik moet wel toegeven, niet al het esthetisch verantwoorde speelgoed is een enorme hit in ons huis. We kregen een setje van de Zachte Baby Bouwblokken, en die zijn gewoon oké. Begrijp me niet verkeerd, de macaron-kleurtjes staan zeker prachtig op Instagram-foto's, en ze zijn zacht genoeg dat niemand gewond raakt als mijn peuter er onvermijdelijk eentje naar het hoofd van haar broertje gooit, maar mijn baby ging er voornamelijk gewoon op zitten. Ze zijn prima als je iets in pastelkleuren wilt toevoegen aan een cadeaumand, maar het is niet het magische ontwikkelingshulpmiddel waar ik op hoopte.

Het overleven van het duistere tijdperk van doorkomende tandjes

Niemand bereidt je goed genoeg voor op de orale fase. Rond de vier maanden vindt er een angstaanjagende verschuiving plaats waarbij je lieve, vredige baby ineens verandert in een kwijlende, chagrijnige gremlin die op je schouder, de staart van de hond, je autosleutels en de rand van de salontafel wil kauwen.

Je kunt een ouder onmogelijk te veel bijtspeeltjes geven. Echt onmogelijk. Ze vallen op de grond in parkeergarages, worden achtergelaten in de donkere hoeken van de gezinsauto en verdwijnen op mysterieuze wijze tussen de kussens van de bank. Als ik een cadeaubox samenstel voor een kersverse moeder, doe ik er altijd de Panda Bijtring in.

Dit is waarom ik deze oprecht fijn vind: hij is plat. Veel van die grote, dikke bijtspeeltjes zijn te grof voor een piepkleine baby om echt goed in hun mondje te krijgen, waardoor ze de achterste tandvleesranden waar de druk echt pijn doet, niet kunnen bereiken. Mijn kinderarts vertelde me dat de druk van een stevige, platte rand tegen ontstoken tandvlees tijdelijk de pijnsignalen naar de hersenen kan blokkeren. Ik weet niet hoe waar dat is, maar ik weet wél dat het overhandigen van deze siliconen panda aan mijn gillende kind bij de kassa van de supermarkt, me tien minuten absolute stilte opleverde. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen, dus ik hoef me geen zorgen te maken over welke vage chemicaliën ze binnenkrijgt, en ik kan hem gewoon in de vaatwasser gooien als we thuiskomen.

1. Eerst kauwen ze op hun eigen knuistjes tot ze ruw en rood zijn.
2. Daarna proberen ze op jouw neus te kauwen als je voorover leunt voor een kusje.
3. Tot slot geef je ze een gekoelde siliconen bijtring en kan iedereen eindelijk weer slapen.

De preek over veilig slapen waar niemand op zit te wachten

Ik heb het zwaarste onderwerp voor het laatst bewaard, maar het is zó belangrijk. Als je een oma of een tante bent die dit leest, luister dan alsjeblieft naar me. De regels zijn veranderd sinds wij kinderen waren. Mijn eigen oma was een geweldige quiltster, en ze maakte met liefde van die zware, prachtige ledikantdekens voor alle baby's in de familie.

Voordat ik zelf kinderen had, kocht ik vaak van die massieve, pluizige fleecedekens voor babyshowers. Ze voelden in de winkel altijd zo zacht aan. Maar tijdens de controle na de eerste week liet mijn kinderarts me even zitten en boezemde me de absolute angst voor god in als het ging om wiegendood (SIDS) en een veilige slaapomgeving. Je mag een baby gewoon niet met een los dekentje in een ledikant leggen. Het kan gewoon niet. Die prachtige quilts en zware fleecedekens eindigen daardoor twee jaar lang opgevouwen over de rugleuning van een schommelstoel, puur omdat moeders ze uit angst niet durven te gebruiken.

Als je iets voor het slapen wilt kopen voor een babymeisje, sla de dekentjes dan over en koop een hoogwaardige babyslaapzak. Het is echt het enige dat een nerveuze, kersverse moeder haar baby daadwerkelijk in bed durft te laten dragen. Combineer een fijne slaapzak met een pyjama van biologisch katoen en misschien een cadeaubon voor koffie voor de ouders, en je bent letterlijk hun favoriete persoon op aarde.

Voordat je al die wensenlijstjes van grote winkelketens afstruint vol met spullen die ze nooit gaan gebruiken, neem dan liever een kijkje bij de natuurlijke, veilige opties bij Kianao voor een cadeau dat het eerste jaar écht gaat overleven.

Mijn ongefilterde, eerlijke antwoorden op jouw babycadeau-vragen

Is het onbeleefd om kleding te kopen die niet op het wensenlijstje staat?

Eerlijk gezegd hangt dat af van hoe goed je de moeder kent en hoe slecht je smaak is. Als je iets praktisch koopt, zoals rompertjes van biologisch katoen of basic babypakjes in een wat grotere maat, is geen enkele moeder boos dat ze extra kleding achter de hand heeft voor die onvermijdelijke spuitluier om 3 uur 's nachts. Maar als je een ontzettend specifieke, ingewikkelde outfit met tule en strass-steentjes koopt die naar de stomerij moet, ja, dan gaat ze je waarschijnlijk vervloeken terwijl ze het in de donatiebak propt.

Maken baby's zich echt druk om de kleur van hun speelgoed?

Mijn kinderen vonden alles best, zolang het maar in hun mond paste, ongeacht of het nou beige of knalroze was. Van wat mijn arts me vertelde, zien pasgeborenen toch vooral harde contrasten, zoals zwart en wit. Tegen de tijd dat ze wél om kleuren gaan geven, trekken ze meestal toch naar het speelgoed waar hun oudere broer of zus op dat moment mee speelt. Maak je dus geen zorgen dat je agressief roze speelgoed móét kopen, puur en alleen omdat het een meisje is.

Wat is een goed budget voor een cadeau voor een klein meisje?

Je hoeft geen fortuin uit te geven om een goede vriendin te zijn. Ik krijg veel liever één prachtig gemaakt, biologisch katoenen rompertje van 25 euro dat de huid van mijn kindje niet irriteert, dan een gigantische plastic speelset van 50 euro die de helft van mijn woonkamer in beslag neemt en luidruchtige liedjes zingt met een Brits accent. Geef uit waar je je comfortabel bij voelt, maar focus liever op hoogwaardige materialen dan op pure grootte.

Wanneer kan ik ze nou écht een dekentje geven?

Mijn kinderen begonnen pas met losse dekens te slapen toen ze de overstap maakten van het ledikant naar een peuterbed, rond de leeftijd van twee jaar. En zelfs toen trapten ze die midden in de nacht meestal gewoon van zich af. Als je écht een deken cadeau wilt doen, zoek dan naar een lichte, ademende hydrofiele doek die moeders kunnen gebruiken als borstvoedingsdoek of als zonnescherm over de kinderwagen, in plaats van een zware ledikantdeken.

Zijn gepersonaliseerde cadeaus een goed idee?

Ze zijn heel lief, maar onthoud wel dat spullen met een naam niet kunnen worden doorgegeven aan een klein zusje of later aan een vriendin. Mijn oudste had een gepersonaliseerde houten naampuzzel waar ze dol op was, maar toen ze er te groot voor werd, is hij gewoon in een herinneringendoos op de zolder beland. Ik houd het zelf meestal bij niet-gepersonaliseerde items van hoge kwaliteit die meerdere kinderen kunnen overleven.