Mijn chaotische, in tranen geëindigde poging om een babydekentje te breien

Het was dinsdag 3 uur 's nachts in november 2016 en ik zat in kleermakerszit op ons afschuwelijke, kriebelende bruine vloerkleed in de woonkamer. Ik was zeven maanden zwanger van Leo, droeg de veel te grote collegetrui van mijn man Dave, en was hevig aan het huilen boven een koude, halflege mok decafé koffie. De amandelmelk was geschift, waardoor het op slootwater leek, maar ik dronk het toch maar op.

Waarom ik moest huilen? Omdat ik een steek had laten vallen. Gewoon één enkele, stomme kleine steek van dat gigantische, pluizige gele monster van een babydekentje dat ik probeerde te maken.

Ik had zo'n heel romantisch beeld van nesteldrang, weet je wel? Alsof ik zo'n stralende, serene oermoeder zou zijn die moeiteloos een meesterwerk in elkaar zou flansen, terwijl ik naar akoestische gitaarmuziek luisterde en kruidenthee nipte. Ik was geobsedeerd door het idee van een babydekentje breien. Iedereen op mijn Pinterest-feed deed het. Maar in plaats van me zen te voelen, had ik spanningshoofdpijn, stonden mijn polsen letterlijk in de brand en zat ik onder de gele pluisjes. Een complete ramp.

Dave kwam uit de slaapkamer, wreef in zijn ogen, keek naar de enorme berg wol die me levend verslond, en deinsde langzaam achteruit. Slimme man.

Het pluizige wol-incident van 2016

De gele wol die ik had gekocht, was een ongelooflijk zachte, harige wolmix met mohair. Het zag er zo luxe uit in de handwerkwinkel. Ik wilde die grove, hippe gebreide babydeken-look creëren die je op al die minimalistische Scandinavische babykamerfoto's ziet.

Een paar weken later was ik voor een routinecontrole bij mijn arts, dokter Miller. Ik liet haar een foto zien van de vorderingen in de babykamer, waarop het gele dekentje over het ledikant was gedrapeerd. Ze boog zich voorover, tuurde naar mijn telefoon en vroeg terloops wat voor wol het was.

Toen ik vertelde dat het een zachte, harige mix was, keek ze me veelbetekenend aan. Blijkbaar kunnen die piepkleine haartjes en vezels van goedkope of té pluizige wol zomaar afbreken. En pasgeboren baby's, die eigenlijk gewoon piepkleine, hulpeloze ademhalingsmachientjes zijn, kunnen die losse vezeltjes letterlijk inademen, recht hun kleine luchtwegen in. Of ze inslikken. Oh god.

Ik raakte compleet in paniek. Zo van: koud zweet, pure paniek. Ik ging naar huis en gooide de hele gele deken direct in de prullenbak in de keuken. Dave viste hem er later nog uit omdat hij dacht dat ik hem per ongeluk had laten vallen, en ik snauwde hem af dat dat ding onmiddellijk het huis uit moest. Dus ja, als je overweegt om een moderne babydeken te breien, koop dan alsjeblieft, in godsnaam, niet van die harige wol. Het is letterlijk een verstikkingsgevaar, iets wat niemand je vertelt als je in de hobbywinkel staat en een hormonaal bepaalde zenuwinzinking krijgt bij de pastelkleuren.

Materialen waarin je kindje niet gaat zweten

Laten we het even hebben over de wol zelf, want ik heb het gevoel dat ik na het gele pluis-incident wel een eredoctoraat in textiel heb verdiend.

Als je een deken maakt, moet je eigenlijk kiezen tussen natuurlijke vezels en synthetische materialen. Synthetische stoffen zoals polyacryl of polyester zijn supergoedkoop en zijn er in wel een miljoen kleuren, maar ze zijn echt vreselijk voor baby's. Ik las om 2 uur 's nachts op een of ander moederforum dat acryl eigenlijk hetzelfde is als je baby in een plastic zak wikkelen. Ze kunnen na de geboorte hun eigen lichaamstemperatuur nog helemaal niet zelf reguleren, dus als je ze in plastic wikkelt, raken ze oververhit en gaan ze zweten, en dan koelt het zweet af, en zo kom je in een heel ellendige cyclus terecht. Bovendien vertelde iemand me dat acryl microplastics achterlaat in de wasmachine? Ik begrijp de wetenschap erachter niet helemaal, hoe dat de oceaan in komt, maar het klonk erg genoeg om het te vermijden.

Hoe dan ook, mijn punt is: je wilt natuurlijke materialen. Biologisch katoen is geweldig als je een zomerbaby verwacht. We hebben later voor de Kianao deken van biologisch katoen gekozen toen ik mijn dochter Maya kreeg. Heel eerlijk? Voor ons is hij 'gewoon prima'. Het is echt superzacht en ademend, en ik vind het fantastisch dat het GOTS-gecertificeerd is, dus ik hoef me geen zorgen te maken over gekke chemische kleurstoffen. Maar Dave gooide hem een keer in onze droger op de heetste stand – ook al staat er expliciet op het label dat dat niet mag – waardoor hij een beetje kreukelig werd en zijn perfecte vierkante vorm verloor. Dus als je een partner hebt die de wasregels niet respecteert, verstop hem dan maar beter.

Waarom gigantische dekens best eng zijn

Terug naar mijn brei-saga. Nadat de gele pluisjes in de prullenbak waren beland, kocht ik gladde, veilige katoenen wol en begon ik opnieuw. Ik heb letterlijk gewoon gegoogeld op gratis patroon babydeken breien, klikte op de eerste de beste PDF die naar boven kwam en begon met breien.

Maar ik had totaal geen besef van schaal. Ik bleef maar breien en breien, want het was het enige dat de angsten in mijn zwangerschap de baas kon. Tegen de tijd dat ik de randen had afgehecht, was de deken ongeveer zo groot als een parachute. Ik had er een kleine auto mee kunnen bedekken.

Toen Leo werd geboren, besefte ik al snel hoe gevaarlijk dat eigenlijk was. Je legt een piepkleine baby van krap drie kilo onder een massieve, zware deken, die bovendien overal ophoopt. Het kruipt op over hun gezichtje. Ze trappelen met hun beentjes en plotseling zijn ze ingepakt als een soort levensgevaarlijke burrito. Dokter Miller had me al geadviseerd om het ledikantje helemaal leeg te houden om de risico's op wiegendood te verkleinen, dus de deken was sowieso alleen bedoeld voor in de kinderwagen. Maar zelfs daar raakte die gigantische parachute constant verstrikt in de wielen.

Een normale babydeken zou ongeveer 80x100 centimeter moeten zijn. Misschien zelfs 70x70 voor een pasgeboren baby. Als je er eentje breit, stop dan zodra hij eruitziet alsof een baby hem kan gebruiken, niet een volwassen man.

Twee handige hacks voor de echte breisters

Als je zo koppig bent om het ding daadwerkelijk zelf te willen breien, zijn er twee dingen die je echt absoluut moet doen.

Ten eerste, gebruik rondbreinaalden. Je weet wel, die twee naalden die verbonden zijn door een lang plastic koord? Zelfs als je een platte deken breit, gebruik die. Ik probeerde het eerst met die lange, rechte houten naalden, en naarmate de deken groter werd, hing al het gewicht zo aan mijn armen. Mijn polsen voelden letterlijk alsof ze zouden breken. Met een rondbreinaald rust het zware deel van de deken gewoon in je schoot. Het maakt écht een wereld van verschil.

Ten tweede, de gleuf voor de autostoel. Een vriendin van zwangerschapsyoga vertelde me hierover en ik vond het fantastisch. Wanneer je aan het breien bent, kant je precies in het midden van de deken een paar steken af en zet je die in de volgende naald weer op om een verticale gleuf te maken. Een soort reusachtig knoopsgat. Op die manier kun je de onderste riem van de Maxi-Cosi sluiting recht door het dekentje trekken! Je kunt je baby stevig vastgespen over hun borst, en dan de deken over hen heen vouwen. Geen overbodige stof meer die de veiligheidsgordels in de weg zit. Puur genialiteit.

Mocht je je geïnspireerd voelen maar toch wat professionele opties willen bekijken voor de juiste schaal en textuur, kun je altijd even rondkijken in de moderne babydekencollectie van Kianao om te zien hoe een veilige deken met de perfecte maatvoering er daadwerkelijk uitziet.

Wanneer dertig uur werk gewoon te veel is

Dit is de harde realiteit die niemand je op Pinterest vertelt.

Een babydeken breien kost je zo'n 20 tot 30 uur. Misschien nog wel meer als je zo ongecoördineerd bent als ik, en de helft van je tijd spendeert aan het kijken van YouTube-tutorials om uit te vinden hoe je een gevallen steek oppakt zonder dat het hele verdomde deken uithaalt.

Bij Leo heb ik doorgezet. Ik heb toen die parachute gebreid. Maar toen ik vier jaar later zwanger was van Maya? Geen haar op mijn hoofd. Ik rende achter een peuter aan, werkte parttime en was constant uitgeput. Als ik nog ergens 30 vrije uurtjes had gehad, had ik ze gebruikt om te slapen, en niet om de strijd met een knot wol aan te gaan.

Toen heb ik de Kianao gebreide deken van merinowol gekocht, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het mijn favoriete babyspul is dat ik ooit heb gehad. Maya woonde er zowat in.

Ik was vroeger altijd bang voor wol, omdat ik dacht dat het onwijs zou kriebelen, maar merinowol is bizar zacht. En wist je dat in wol van nature een olieachtige laag zit, lanoline genaamd? Hierdoor wordt het nagenoeg waterafstotend. Ik heb letterlijk een heel kopje espresso gemorst over Maya's deken toen ze lag te slapen in de draagzak (niet oordelen, ik was gewoon moe), en de koffie parelde simpelweg op het oppervlak. Ik kon het er met een servetje zo afvegen, en je zag er geen vlek van terug.

En door de lanoline hoef je hem bovendien bijna nooit te wassen. Je hangt de deken gewoon even buiten in de frisse lucht en het reinigt zichzelf. Ik denk dat ik hem in haar hele eerste levensjaar misschien maar twee keer gewassen heb. Als constant overweldigde moeder is eigenlijk alles wat níét in de wasmachine hoeft voor mij al een enorme overwinning. De deken hield haar heerlijk warm tijdens de Zwitserse winters, maar ze werd nooit bezweet of klam. Het reguleert de boel gewoon perfect.

Kijk, als breien jouw vorm van therapie is: ga ervoor! Koop de juiste en veilige wol, gebruik de rondbreinaalden en geniet van het maakproces. Maar als je bij de gedachte aan dertig uur werk boven je kopje decafé wilt uitbarsten in tranen, bespaar jezelf de moeite en koop er gewoon een fijne. Er worden binnen het moederschap namelijk geen medailles uitgedeeld voor het afmaken van een rotklusje dat je eigenlijk haat.

Als je jezelf een boel stress wilt besparen en gewoon direct iets zoekt wat echt veilig is en je kindje niet laat zweten, bekijk dan de duurzame slaap- en comfort essentials van Kianao. Je polsen zullen je dankbaar zijn.

De onhandige vragen die iedereen stelt

Hoeveel bollen wol heb je nou eigenlijk écht nodig voor zo'n deken?

Oef, dat hangt er helemaal vanaf hoe dik de wol is, maar over het algemeen heb je zo'n 400 tot 600 gram wol nodig voor een standaard 80x100 cm deken. Dit is doorgaans zo'n 10 à 12 bolletjes wol. Koop echter altijd één extra bol, want mocht je te kort komen en terug moeten naar de winkel, dan valt het verfbad misschien net iets anders uit. Dan zit je dus met een deken in twee nét iets verschillende kleuren groen opgescheept. En ja, ik spreek uit ervaring.

Is wol te warm voor een pasgeboren baby?

Dat dacht ik dus ook altijd! Ik associeerde wol standaard met dikke en zweterige wintertruien. Maar mijn dokter legde me uit dat wol van hoge kwaliteit, zoals merinowol, echt werkt als een actieve thermostaat. Het is ademend en kan de overtollige warmte prima kwijt, terwijl synthetische stoffen het juist isoleren en vasthouden. Dus nee, zolang het echte en pure wol is (en dus niet gemixt is met de een of andere plastic soort), zullen ze niet oververhit raken.

Wat is absoluut het aller makkelijkste patroon om te breien?

Maak het vooral niet te ingewikkeld. Geen kabels, geen gekke kantpatronen. Brei de boel gewoon 'recht' in – ook wel bekend als de ribbelsteek – waarbij je elke rij gewoon exact dezelfde rechtse basissteken blijft doen, telkens opnieuw. Dit zorgt bovendien voor een supermooie en veerkrachtige structuur die ontzettend modern en rekbaar is. Een groot voordeel: je kunt het prima breien terwijl je de ene na de andere serie kijkt op Netflix, zónder de steken te hoeven tellen als een malle.

Hoe krijg je baby spuug uit zo'n wollen dekentje gewassen?

Dit is dus de magie van lanoline. Bij kleine beetjes melk spuug veegde ik het er meteen af met een vochtig doekje, puur omdat het niet direct intrekt. Mocht er nou echt sprake zijn van een regelrechte ramp (je kent ze vast wel), was de deken dan gewoon even met de hand uit in lauwwarm water in de gootsteen of badkuip en gebruik een speciaal wolwasmiddel. Ga de deken ook absoluut niet wringen! Rol hem simpelweg plat en strak op in een droge handdoek en stap hier rustig met je voeten overheen om het vocht eruit te drukken. Laat de deken hierna altijd netjes plat opgedroogd liggen, bij voorkeur op de vloer. Dit blijft natuurlijk irritant, maar gelukkig is het doorgaans bijna niet nodig.