Wat niemand je vertelt over kleding voor je pasgeboren baby

Ik was precies achtendertig weken zwanger van mijn eerste kindje, zittend op de vloer van zijn perfect geverfde, saliegroene babykamer, en was echt keihard aan het huilen om een piepklein tweed giletje. Ik had de afgelopen zes maanden doorgebracht met het verzamelen van wat alleen maar beschreven kan worden als een miniatuur kantoorgarderobe voor een mensje dat nog niet eens knieschijven had. Er waren nette oxford-overhemden. Er waren stijve kleine spijkerbroekjes. Er was zelfs een gleufhoed, zegen mijn hopeloos naïeve hart.

Mijn oudste zoon is nu mijn wandelende waarschuwing voor bijna elke opvoedkundige beslissing die ik neem, omdat ik bij hem echt alles zo ongelooflijk fout deed. Toen hij er eindelijk was, en eruitzag als een chagrijnig klein ruimtewezen, probeerde ik zijn wiebelige, breekbare lijfje in een poloshirt met echte knoopjes te proppen. Hij schreeuwde. Ik zweette. Uiteindelijk huilden we allebei, en hij bracht de volgende drie weken uitsluitend door in een bevlekt, veel te groot rompertje omdat ik te bang was om nog een keer te proberen hem aan te kleden. Ik ga gewoon even heel eerlijk met je zijn: het shoppen voor kleding voor een pasgeborene is een valstrik, ontworpen door de duivel zelve om uitgeputte zwangere vrouwen van hun geld te beroven.

Als je nu naar je babylijst staart en probeert uit te rekenen hoeveel paar ieniemienie sokjes je nodig hebt, haal dan even diep adem. Je hebt geen beige, esthetisch verantwoorde capsulegarderobe van zestig stuks nodig voor een baby wiens grootste hobby explosieve diarree gaat zijn.

Waarom piepkleine spijkerbroekjes een misdaad tegen de menselijkheid zijn

Laat me heel even losgaan over babybroekjes, want de kledingindustrie is helemaal de weg kwijt. Een pasgeboren baby leeft de eerste maand van zijn leven eigenlijk in een staat van zachte, opgevouwen verwarring. Hun kleine beentjes zijn altijd opgetrokken naar hun borst, net als een kikker. Waarom in hemelsnaam proberen we ze in corduroy broekjes te hijsen? Ik gaf een beschamend deel van ons maandbudget uit aan miniatuur kaki broekjes die zo stijf waren dat ze letterlijk uit zichzelf rechtop konden staan. Mijn zoon leek wel een piepkleine, woedende middlemanager elke keer als ik hem erin worstelde.

En begin niet eens over babyschoentjes voor pasgeborenen, gooi die maar gewoon direct in de dichtstbijzijnde afvalbak.

Wat ze écht nodig hebben is zachtheid, en dan bedoel ik het soort zachtheid waardoor je de stof het liefst tegen je eigen gezicht wilt wrijven. Mijn moeder vertelde me altijd dat baby's gekleed moesten gaan als kleine prinsjes, maar haar idee van koninklijke kledij bevatte een hoop kriebelend polyester kant waar ik al jeuk van in mijn nek kreeg door er alleen maar naar te kijken. Toen ik mijn middelste kind kreeg, liet ik de trend van miniatuur volwassenenkleding volledig varen en koos ik vol overtuiging voor biologisch katoen. Dat was namelijk het enige dat haar geen rare, boze rode uitslag gaf, iets wat de verzengende hitte van het Texaanse platteland leek uit te lokken bij een gevoelige huid.

De levensreddende truc bij poepexplosies die je nooit was opgevallen

Ken je die kleine overlappende flapjes op de schouders van rompertjes? Ik dacht heel lang dat het gewoon een rare decoratieve keuze was, misschien om hun schoudertjes breder te laten lijken ofzo. Ik ontdekte hun ware doel tijdens een rampzalig uitje naar de winkel met mijn tweede baby. Ik realiseerde me te laat dat ze een poepexplosie had gehad die zó massaal was dat het de luier had overschreden, via haar rug omhoog was gekropen en inmiddels de halslijn bedreigde.

Het blijkt dus dat die envelop-halslijnen bestaan zodat je het rompertje naar beneden over hun lichaam kunt trekken, in plaats van het over hun hoofdje te trekken en daarmee een letterlijke nachtmerrie door hun haartjes te slepen. Dat inzicht voelde alsof de hemel openbrak en er engelen begonnen te zingen.

Dit is precies de reden waarom ik praktisch predik over de Biologisch Katoenen Baby Romper met Lange Mouwen die Kianao maakt. Het heeft van die envelop-schoudertjes die net genoeg meerekken om het soepel over een met poep bedekte baby te wurmen, achterin de gezinsauto, zonder zijn pasvorm helemaal te verliezen. Het is oprecht mijn favoriete basiskledingstuk omdat het katoen belachelijk zacht is. En hoewel mijn moeder denkt dat betalen voor biologisch gewoon een hippe millennialtrend is, bleef het écht mooi na wel honderd wasbeurten, zonder te gaan pillen of die vreemde, harde structuur te krijgen die goedkoop katoen vaak krijgt.

Proberen een minimensje in leven en warm te houden

Wanneer je een baby mee naar huis neemt, is de paranoia over hun temperatuur allesoverheersend. Voor zover ik het begrijp, zijn pasgeborenen totaal hopeloos in het reguleren van hun eigen lichaamswarmte. Iets met hun bloedsomloop die gewoon nog niet helemaal 'afgebakken' is. Mijn dokter, dokter Evans, noemde tijdens onze eerste controle terloops dat baby's precies één laagje meer nodig hebben dan wat ik droeg om comfortabel te zijn. Dit bracht me helemaal in paniek, want ik zweet altijd en mijn man heeft het altijd ijskoud.

Je zult waarschijnlijk veel tijd doorbrengen met porren in hun kleine borstkasjes om te voelen of ze te warm of te koud zijn. Dokter Evans vertelde me dat het voelen van hun handjes en voetjes een vreselijke manier is om hun temperatuur te beoordelen, omdat hun extremiteiten toch altijd als kleine ijsblokjes zullen aanvoelen.

En dan is er nog de hele slaapsituatie. Door alle angst voor wiegendood die we allemaal als een zware rugzak met ons meedragen, kun je niet zomaar een lekkere warme deken over ze heen gooien zoals mijn oma vroeger bij ons deed. Oma zweert dat we het allemaal overleefd hebben om midden in juli onder zware wollen dekens te slapen, maar ik glimlach gewoon en knik, terwijl ik uitsluitend slaapzakken gebruik. Die draagbare dekentjes zijn de enige manier waarop ik ooit een oog dicht heb gedaan, in de wetenschap dat ze geen deken over hun gezicht konden schoppen.

Als je probeert te bepalen wat je basisbenodigdheden voor de babykamer zijn, kun je het best kijken naar een degelijke collectie biologische babykleding die zich richt op ademende laagjes, in plaats van zware, stugge outfits waar jullie allebei alleen maar ellendig van worden.

Ritsen en drukknoopjes in het donker

Als je verder niets meeneemt van mijn gebazel, laat het dan alsjeblieft dit zijn: koop geen slaapkleding waarbij je 's nachts om drie uur in het donker piepkleine metalen drukknoopjes op elkaar moet proberen af te stemmen. Wanneer je functioneert op vijfenveertig minuten onderbroken slaap en je baby krijst omdat je zijn warme luier hebt uitgetrokken, zul je de knoopjes verkeerd uitlijnen, bovenaan komen, beseffen dat je een knoopje en een gaatje over hebt, en vervolgens gewoon in huilen uitbarsten.

Tweewegritsen zijn een geschenk voor het moderne ouderschap, maar ik heb wel een zwak voor heel goed ontworpen kledingstukken met knoopjes aan de voorkant, mits ze goed gemaakt zijn. Ik zal helemaal eerlijk tegen jullie zijn over het kruippakje van biologisch katoen met voetjes van Kianao. De stof is prachtig en het is fijn dat je ze geen aparte sokjes aan hoeft te trekken, want sokjes voor pasgeborenen vallen er toch direct af en verdwijnen dan in het niets. Maar het pakje heeft twee kleine zakjes aan de voorkant waar ik helemaal stuk om ga. Wat stopt een baby van drie weken daar in vredesnaam in? Haar kleine portemonnee? Haar sleutels? Het is aandoenlijk en ziet er schattig uit op foto's, maar die zakken zijn strikt decoratief.

Een ander angstaanjagend onderdeel van het aankleden in die eerste paar weken is het navelstrengstompje. Het is zo'n korstig, eng klein dingetje waar je niet eens op durft te ademen, laat staan dat je er een shirt overheen wilt trekken. Ik merkte dat losse, ademende stoffen de enige juiste keuze waren totdat dat ding er eindelijk af viel, wat ook de reden is waarom ik kleding met een strakke tailleband in de eerste maand steevast vermijd.

De keiharde realiteit van babymaten

Hier is een leuk weetje dat ik door schade en schande wijs werd: 'newborn' kleding is over het algemeen gemaakt voor baby's die tussen de 2,5 en 3,5 kilo wegen. Mijn oudste kwam ter wereld met een gewicht van bijna vier kilo en zag eruit als een junior rugbyspeler. De helft van de pasgeboren kleding die ik had gekocht, paste hem in het ziekenhuis al niet eens.

Ik zeg altijd tegen mijn zwangere vriendinnen dat ze misschien drie of vier setjes in pasgeborenen-maat (maat 50) moeten kopen voor het geval ze een kleinere baby krijgen, maar het grootste deel van hun budget moeten besteden aan kleding voor 0-3 maanden (maat 56/62). Ze groeien zo belachelijk snel dat ze met één keer knipperen alweer uit dat kleine spul gegroeid zijn.

En eerlijk is eerlijk, je gaat ze toch constant wassen want baby's zijn eigenlijk gewoon vloeistofproducerende machines. Spuug is het grootste deel van dat eerste jaar een constante, aanhoudende aanwezigheid in je leven. Ik verkleedde mijn arme kind vier keer per dag helemaal, totdat mijn schoonzus me de geniale tip gaf om gewoon een siliconen slabbetje bij hem om te laten tijdens wakkere momenten, om de eindeloze stroom kwijl en melk op te vangen. Het is technisch gezien bedoeld voor als ze vaste voeding gaan eten, maar dat makkelijk afwasbare ding over een schoon rompertje gooien, bespaarde me serieus drie extra wasjes per week.

Je zaakjes op orde hebben voordat ze er zijn

Je hebt eigenlijk maar een kleine, praktische stapel spullen nodig die overleven om heet gewassen te worden, die rekken over een wiebelig babyhoofdje zonder een driftbui te veroorzaken, en die je baby lekker warm houden zonder ze te oververhitten. Je hebt geen enorme garderobe nodig, en al helemaal geen spijkerstof voor een pasgeborene. Scoor dus gewoon een handvol ongelooflijk zachte basics, was ze alvast voor in een geurloos wasmiddel, gooi ze in een lade, en focus je op het mentaal voorbereiden op de wilde achtbaanrit die je te wachten staat.

Als je er klaar voor bent om in te slaan wat je wél echt nodig hebt, pak dan een paar van deze belachelijk zachte essentials en bespaar jezelf de hoofdpijn die ik heb gehad.

Vragen die ik meestal krijg van mijn zwangere vriendinnen

Hoeveel setjes kleding heb ik eigenlijk nodig voor in het ziekenhuis?
Ik pakte in alsof ik op een Europese vakantie van twee weken ging toen ik mijn eerste kreeg, en het was nergens voor nodig. Je hebt echt maar twee comfortabele rompertjes of boxpakjes nodig voor de baby, en misschien één schattig setje als je een speciale foto wilt maken voor het naar huis gaan. Dat is alles. Het ziekenhuis wikkelt ze negentig procent van de tijd toch in van die gestreepte doeken.

Zijn krabwantjes de moeite waard?
Nee, ze vallen er direct af en je vindt ze drie maanden later ergens onderin de wasmachine terug. Koop boxpakjes waar de omslagboordjes gewoon in de mouwen zijn ingebouwd. Pasgeborenen hebben vlijmscherpe, kleine duivelsnageltjes en ze zullen hun eigen gezichtje openkrabben, maar de ingebouwde boordjes blijven echt goed zitten.

Moet ik alles wassen voordat de baby het draagt?
Ja, dat moet je echt doen. Zelfs als het biologisch is en veilig verpakt; magazijnen zijn stoffig en wie weet waar het tegenaan gewreven is tijdens de verzending. Mijn dokter zei altijd dat hun huidje in die eerste paar weken enorm doorlaatbaar is, dus ik draai gewoon alles op een fijn wasprogramma met een parfumvrij wasmiddel voordat ik het in de ladekast van de babykamer leg.

Moet ik korte of lange mouwen kopen?
Het hangt er echt vanaf in welk seizoen je bevalt, maar eerlijk gezegd zijn lange mouwen voor de eerste maand meestal de veiligste keuze. Zelfs als het buiten warm is, zit je waarschijnlijk vaak binnen met de airconditioning aan. Ik hield mijn zomerbaby binnenshuis vooral in lichte, ademende lange mouwen, puur omdat ik paranoïde was dat de airco rechtstreeks op haar zou blazen.

Hoe strak moet de kleding zitten?
Het mag niet zo los zitten dat het ophoopt rond hun gezichtje terwijl ze slapen, maar je wilt ook niet dat ze eruitzien als een opgevuld worstje. Als de stof rode afdrukken achterlaat op hun kleine beentjes of rond hun middel, is het absoluut tijd om die outfit naar zolder te verbannen en over te stappen op de volgende maat.