De gids voor uitgeputte ouders: zo kies je een goede kinderarts

Ik typ dit momenteel met één hand op mijn telefoon in een wachtkamer van een kliniek die agressief ruikt naar ontsmettingsmiddel en goedkope kersenlolly's, terwijl mijn jongste met man en macht mijn sleutelbeen probeert af te kluiven. De mevrouw tegenover me staart naar mijn joggingbroek. Laat haar maar lekker staren. Als je voor het eerst moeder bent en probeert uit te vogelen hoe je een dokter voor je baby vindt zonder huilend in je auto te belanden, zal ik maar meteen eerlijk met je zijn: laat je schoonmoeder niet de kinderarts uitkiezen.

Mijn oudste zoon, Hunter, is een wandelend waarschuwingsverhaal over wat er gebeurt als je in paniek een arts kiest omdat je je familie een plezier wilt doen. Ze bedoelde het hartstikke lief hoor, maar mijn schoonmoeder raadde een man aan die al sinds de jaren zeventig in het vak zat. Elke keer als ik me ergens zorgen over maakte, klopte hij me op mijn knie en zei dat ik gewoon een overbezorgde, kersverse moeder was. Weet je hoe woest je wordt als je stijf staat van de kraamtranen en hormonen, het moet doen met twee uur slaap, en een of andere man met een vlinderstrikje je betuttelend op je knie klopt? Ik ben in week drie al overgestapt naar een andere praktijk.

Het vinden van een betrouwbare arts voor je baby is eigenlijk net als daten, behalve dat je in plaats van voor een etentje, flink wat geld betaalt om iemand in de oren van je krijsende baby te laten kijken. Je hebt iemand nodig die jouw tijd respecteert, niet uit de hoogte doet en écht luistert als jij zegt dat er iets niet klopt.

Die zenuwslopende controle in de eerste week

Ergens in die wazige eerste week—waarin je vloeit, huilt om reclames voor hondenvoer en nog steeds probeert te snappen hoe een kolfapparaat werkt—moet je je piepkleine, breekbare pasgeboren baby in een autostoeltje proppen en ernaartoe rijden om hem te laten wegen. Mijn arts vertelde me dat ze een baby meestal tussen dag drie en vijf willen zien om er zeker van te zijn dat ze niet te veel afvallen en om te checken of ze niet te geel zien.

Ik weet nog goed dat ik daar met Hunter in de spreekkamer zat. Ik was totaal in paniek omdat ik de rits van de luiertas niet dicht kreeg en hij de longen uit zijn lijf krijste. De dokter kwam binnen en zei meteen dat ik hem tot op zijn luier moest uitkleden. Trek ze geen tuinbroekjes aan. Ik herhaal: hijs je pasgeboren baby niet in een of ander ingewikkeld, gebreid erfstuk met zeventien kleine knoopjes omdat het er zo schattig uitziet voor de foto's in de wachtkamer. Je bent namelijk zuchtend en steunend bezig om het uit te krijgen, terwijl de verpleegkundige met een meetlint op je staat te wachten.

Tegen de tijd dat baby nummer drie zich aandiende, was ik een stuk slimmer. Ik trok haar gewoon het Rompertje van biologisch katoen van Kianao aan. Eerlijk gezegd is het super rekbaar en heeft het geen mouwen, dus ik trek het in precies drie seconden over haar hoofdje uit nog voordat de dokter klaar is met zijn handen wassen. Het is zacht genoeg om geen rare rode striemen in haar nek achter te laten. Bovendien koop ik in deze fase van mijn leven alleen nog maar kleding die het zwaarste wasprogramma van mijn wasmachine overleeft; ik vertik het namelijk om dingen die ondergespuugd zijn met de hand te wassen. Houd trouwens het navelstompje gewoon droog totdat het eraf valt en een gewone navel wordt, dat is letterlijk het enige wat je daarmee hoeft te doen.

De nachtelijke paniekaanvallen over koorts

Laten we het hebben over hetgene dat ons bijna allemaal in de stress doet schieten: een temperatuurpiek midden in de nacht. Bij Hunter was ik er bij elke nies van overtuigd dat we naar de spoedeisende hulp moesten, vooral omdat ik het verschil niet begreep tussen een gewoon, een beetje ziekig kindje en een écht gevaarlijke situatie.

Dr. Miller, de arts waar ik uiteindelijk bij terechtkwam nadat ik de man met de vlinderstrik had weggestuurd, ging er eens goed voor zitten en legde uit dat koorts bij kleine baby's compleet anders is dan koorts bij peuters. Hij vertelde me dat als een baby jonger is dan drie maanden en de 38 graden Celsius aantikt, je niet wacht tot de praktijk opengaat of een nonchalant berichtje in de app achterlaat. Je pakt je spullen en gaat direct naar de huisartsenpost of eerste hulp, want hun immuunsysteem stelt eigenlijk nog niks voor. Hij zei geloof ik iets over bacteriën die in het ruggenmergvocht kunnen komen, wat me eerlijk gezegd lichtelijk misselijk maakte, maar het punt is: met koorts bij pasgeborenen neem je geen enkel risico.

Maar het allerbelangrijkste is dat je de temperatuur rectaal moet opnemen. Ik weet het. Het is vreselijk. Mijn oma zwoer dat een beetje whiskey op het tandvlees koorts genas en dat je gewoon met de rug van je hand aan hun voorhoofd kon voelen. Dat is ronduit hilarisch, maar doe dat alsjeblieft niet. Je moet gewoon een goede thermometer kopen, er een beetje vaseline op smeren en even doorzetten, want die hippe voorhoofdsscanners van de drogist zijn volstrekt nutteloos bij een zwetende, kronkelende baby en geven je alleen maar getallen waar je niks aan hebt.

Als je kindje ademt als een goederentrein, een vreemde blauwachtige kleur krijgt, of niet wakker wordt voor een flesje—zelfs niet als je het tot op de luier uitkleedt en aan de teentjes kriebelt—dan blijf je niet wanhopig googelen naar symptomen of in Facebook-groepen vragen wat je moet doen. Je stapt direct in de auto en belt de kliniek onderweg.

Ze stilhouden op de onderzoekstafel

Dokters zijn berucht om hun uitloop. Ik weet niet of ze in een achterkamertje toevallig baby's op de wereld aan het zetten zijn of zo, maar ik ben nog nooit precies op mijn afgesproken tijd geholpen. Je zit gegarandeerd minstens twintig minuten opgesloten in een piepklein kamertje met rare, educatieve posters over tekenbeten.

Dit is het moment om in de verdediging te gaan. Oudere baby's en peuters zullen proberen alle medische lades open te trekken en de tongspatels op te eten. Doorkomende tandjes zorgen ervoor dat baby's gewoon huilen omdat hun mondje pijn doet en het krakende papier op de onderzoekstafel eng klinkt. Wat ik altijd het allerliefst in mijn tas gooi voor dit soort afspraken, is de Panda-bijtring. Hij is klein, gemaakt van veilige siliconen (geschikt voor levensmiddelen), en plat genoeg zodat mijn dochter hem écht goed vast kan houden als ze overstuur is. Ik leg hem meestal nog even in de koelkast voor we weggaan, zodat hij lekker koud is tegen de tijd dat we vastzitten in de wachtkamer.

Ik neem ook altijd de Zachte babyblokken set mee. Ik zal eerlijk met je zijn: het zijn gewoon zachte blokken. Ze geven geen licht, zingen geen irritante liedjes en maken van je kind niet op magische wijze een genie. Ze zijn super simpel. Maar heel eerlijk, dat is precies waarom ik ze zo fijn vind. Als we opgesloten zitten in die spreekkamer, kan Hunter er stilletjes torentjes mee bouwen op de grond, terwijl de baby op één van de blokken kauwt. En als ze op die vieze vloer vallen, gooi ik ze thuis gewoon even in de gootsteen in een warm sopje. Ze kosten misschien iets meer dan dat goedkope plastic speelgoed uit de grote winkelketens, maar ze besparen me de neiging om mijn haar uit mijn hoofd te trekken door elektronische geluidjes terwijl ik probeer naar de dokter te luisteren die over groeicurves praat.

Hoe ik uiteindelijk onze arts koos

Toen ik eindelijk besefte dat ik een nieuwe dokter nodig had voor Hunter, zat ik om 2 uur 's nachts huilend boven een koude kop koffie op de bank. Ik typte "kinderarts in de buurt" in op mijn telefoon en hoopte dat er een magisch antwoord zou verschijnen. Spoiler: Google-reviews voor artsen zijn compleet losgeslagen. De helft bestaat uit boze mensen die klagen over de parkeergelegenheid, en de andere helft uit mensen die een arts de hemel in prijzen voor iets totaal onbelangrijks.

Wat wél echt werkte, was drie moeders uit de buurt appen met kinderen die net iets ouder waren dan de mijne. Ik vroeg hen naar welke dokter zij gingen en of die arts écht reageerde op berichtjes. Je wilt iemand met een online portaal. De praktijk van dr. Miller heeft een app waarin ik gewoon een foto van vreemde uitslag kan sturen. Een assistente appt me dan binnen een uur terug dat het gewoon baby-acne is en dat ik er niks aan hoef te doen. Dat heeft me alleen dit jaar al op z'n minst vier doktersbezoeken bespaard.

Je wilt ook een arts die realistisch is. Toen mijn middelste moeite had om aan te komen, gaf dr. Miller me een flesje vitamine D-druppels voor baby's, adviseerde me om wat bij te voeden met kunstvoeding en zei: "Jess, doe gewoon je best, het komt helemaal goed met haar." Hij gaf me geen preek. Hij gaf me niet het gevoel dat ik faalde als moeder. Hij gaf me gewoon een praktische oplossing en stuurde me weer naar huis.

Dingen die je écht moet inpakken

In plaats van een enorme rolkoffer vol te proppen met esthetisch verantwoorde babyspullen die je op het account van een influencer zag, gooi je gewoon deze dingen in een rugzak en loop je de deur uit:

• Je identiteitsbewijs en zorgpas. Door het enorme slaapgebrek vergeet je straks je eigen naam. Stop ze in je jaszak nog voordat je de baby in de auto zet.
• Een extra shirt voor jezelf. Het aantal keren dat ik ben ondergeplast terwijl ik probeerde een blote baby op een koude weegschaal in bedwang te houden, is gênant.
• Een doorlopend lijstje met vragen in de notitie-app van je telefoon. Zodra de dokter binnenkomt, vergeet je álles. Schrijf het meteen op wanneer je er om 3 uur 's nachts ineens aan denkt.
• Eén speeltje ter afleiding en een fopspeen. Houd het simpel.

Kijk, de medische kant van het hebben van een klein mensje is al overweldigend genoeg. Als je gestrest bent over het creëren van een veilige en verantwoorde plek thuis terwijl je dit allemaal probeert uit te vogelen, bekijk dan eens de houten babygyms en biologische spullen van Kianao. Zo houd je het lekker simpel en gifvrij in de babykamer, en kun jij je focussen op het behouden van je verstand.

Zoek een arts die met je praat als een partner, niet als een ondergeschikte. Als je het gevoel hebt dat je wordt gehaast, of je dom of weggewuifd voelt, ontsla ze dan. Je betaalt voor een dienst en de gezondheid van je baby is veel te belangrijk om over te laten aan iemand die niet eens opkijkt van zijn klembord. En als je me nu wilt excuseren, de verpleegkundige heeft net onze naam geroepen en ik moet dit rompertje van een zeer spartelende baby zien te worstelen.

Als het je allemaal een beetje duizelt met al dit medische gedoe, Kianao heeft een hele collectie simpele, zachte kleding die dit soort afspraken nét iets minder ellendig maakt. Neem een kijkje bij hun babykleding voor je volgende controle.

Vragen over je doktersbezoek, beantwoord door een vermoeide moeder

Moet ik in de eerste week écht met mijn baby naar de arts?
Ja, echt waar. Ik weet dat het klinkt als een ware marteling om het huis te verlaten als je nog nauwelijks normaal op een stoel kunt zitten. Maar mijn dokter legde uit dat baby's supersnel te veel kunnen afvallen, en geelzucht ineens kan opduiken. Vaak is het gewoon even snel wegen en puur voor je eigen gemoedsrust.

Hoe zit het met die vitamine D-druppels?
Van wat ik door mijn waas van slaapgebrek heb begrepen, krijgen borstgevoede baby's blijkbaar van nature niet genoeg vitamine D van ons binnen. Mijn arts zei dat ik gewoon één keer per dag een druppel op mijn tepel of op de fopspeen moest doen. Het helpt bij hun botopbouw of zoiets. In kunstvoeding zit het er meestal al doorheen gemengd, dus vraag het even aan je arts voordat je ze zomaar koopt.

Moet ik een afspraak voor een ziek kind en een routinecontrole proberen te combineren?
Absoluut niet. Als je kind alleen een routinevaccinatie nodig heeft, probeer dan niet in datzelfde kwartiertje ook nog een hele discussie over een oorontsteking te proppen. Artsen zetten dit soort dingen anders in hun systeem. Als je het tegelijk probeert te doen, zullen ze je ofwel gehaast naar buiten werken, of je hoe dan ook twee aparte afspraken in rekening brengen.

Hoe vind ik een goede arts voor mijn baby in de buurt zonder afhankelijk te zijn van Google?
Stop met kijken naar moeders op internet en ga het gewoon vragen aan die vermoeid uitziende moeder in het park. Vraag het aan de verpleegkundigen in het ziekenhuis waar je bevalt; zij weten altijd precies welke kinderartsen daadwerkelijk netjes op tijd komen en mensen goed behandelen. Lokale moedermededingen op Facebook zijn vaak chaotisch, maar als je in de historie zoekt op "arts", zie je meestal wel dezelfde twee of drie sterk aanbevolen namen oppoppen.

Wat als mijn arts me het gevoel geeft dat ik dom ben?
Zoek een ander. Bloedserieus. Ik ben véél te lang bij mijn eerste dokter gebleven omdat ik het niet ongemakkelijk wilde maken. Je bent dit soort praktijken geen loyaliteit verschuldigd. Bel de balie, zeg dat je wilt dat je medisch dossier wordt overgedragen en laat het achter je. Je hebt iemand nodig die wél luistert naar je moederinstinct.