De nachtelijke crisis die me eindelijk leerde hoe je een kind een naam geeft

Het was 3:14 uur 's nachts op een dinsdag half augustus, en de airco in ons appartement had het volledig begeven. Ik was 37 weken zwanger van Maya, droeg het hopeloos gevlekte oude sportshirt van mijn man Mark, en ik huilde zo hard in mijn zwangerschapskussen dat ik dacht dat de rol zoute crackers, die ik voor noodgevallen op mijn nachtkastje bewaarde, er weer uit zou komen.

Het oplichtende scherm van mijn telefoon verlichtte onze donkere slaapkamer met zo'n Tinder-achtige swipe-app, maar in plaats van datingprofielen zag ik eindeloze, tergende lijsten met babynamen. En Mark, de man met wie ik getrouwd was, de man die mijn partner in alles hoorde te zijn, had zojuist Hazel naar links geswipet.

HAZEL.

Ik sloeg helemaal door. En dan bedoel ik echt een complete inzinking vol lelijk snikken. Ik eiste te weten wat er in vredesnaam mis was met Hazel. Was het niet klassiek? Was het niet lief? Klonk het niet als een meisje dat boeken onder een boom leest en aardig is tegen de buitenbeentjes op school? Mark knipperde alleen maar naar me in het donker en fluisterde: "Een meisje dat Hazel heette, heeft in groep zes tijdens een schoolreisje over mijn schoenen overgegeven en ik kan het gewoon niet."

Oh god.

Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat het kiezen van een babynaam eigenlijk een psychologisch martelwerktuig is, ontworpen om elke vreemde vooroordeel, vergeten pestkop van de middelbare school en diep weggestopt trauma van jou en je partner naar boven te halen. Je kiest niet zomaar een woord. Je geeft een permanente identiteit aan een piepkleine vreemdeling die op een dag een hypotheek en een LinkedIn-profiel zal hebben.

Maar goed, het punt is: zoeken naar meisjesnamen was eigenlijk vooral een oefening in proberen om iets te kiezen dat níét klonk als een medicijn of een negentiende-eeuws spook.

Niemand geeft iets om populariteitslijstjes

Dus na het Hazel-incident dook ik om drie uur 's nachts in een gigantisch rabbit hole over de sociologie van naamgeving. En wat blijkt? Er heeft een enorme culturele verschuiving plaatsgevonden: de generatie van onze ouders wilde gewoon dat we opgingen in de massa — daarom was ik één van de vier Sarahs in mijn eindexamenklas — maar nu zijn millennial-ouders als de dood dat hun kind 'gewoontjes' is. We willen allemaal dat onze kinderen opvallen. We willen een naam die zegt: "we zijn beschaafd, maar ook aards, en misschien hebben we wel een boshuisje."

Ik was wekenlang geobsedeerd door de top 100-lijst van de SVB, ervan overtuigd dat als ik een naam uit de top tien zou kiezen, mijn kind haar hele individualiteit zou verliezen. Ik las ergens dat in de jaren '50 zo ongeveer een derde van alle baby's een naam uit de top tien kreeg. Jan, Marie, verzin het maar.

Maar mijn vriendin Jess (die drie kinderen heeft en oneindig veel wijzer is dan ik) lachte me letterlijk recht in mijn gezicht uit boven mijn ijskoffie, toen ik haar vertelde dat we 'Charlotte' hadden geschrapt omdat die te populair was. Ze wees me erop dat de nummer één naam van tegenwoordig slechts een heel, héél klein percentage van het totale aantal geboren baby's vertegenwoordigt, omdat er nu gewoon zo ontzettend veel *meer* namen in omloop zijn. Dus zelfs als je de populairste naam van het land kiest, is de kans statistisch gezien superklein dat jouw kind in een kleuterklas zit met vijf andere kinderen die zo heten. Je denkt er te veel over na; kies gewoon de naam die je mooi vindt en laat het los, voordat je je kind uiteindelijk vernoemt naar een kruid uit je keukenkastje.

De absolute noodzaak van de schreeuw-door-de-gang-test

Namen zien er zo ongelooflijk mooi en verfijnd uit als je ze in sierlijke letters in je zwangerschapsdagboek schrijft, maar ze moeten wel functioneren in de echte wereld, waar peuters richting drukke straten rennen en jij moet gillen dat ze moeten stoppen.

Mark en ik bedachten wat we de Schreeuw-door-de-gang-test noemden. En dat is precies wat het klinkt. We stonden aan weerszijden van de smalle gang in ons appartement en schreeuwden combinaties van voor- en achternamen naar elkaar om te voelen hoe ze 'in de mond' lagen. Het is bizar hoe een naam die in je hoofd nog zo poëtisch klinkt, opeens aanvoelt als een boterham met pindakaas als je hem snel probeert te roepen.

En je móét absoluut de initialen checken. Mijn nicht had haar zoon bijna Paul Ian Geller genoemd, totdat haar man letterlijk haar pen wegsloeg bij het invullen van de geboorteaangifte. Hij besefte namelijk ineens dat het kind de rest van zijn leven de initialen P.I.G. (varken) zou hebben. En begin me niet over zakelijke e-mailadressen. Als je je lieve zoontje Cameron Rapp noemt, gaat de IT-afdeling van zijn toekomstige baan hem "CRapp@bedrijf.nl" toewijzen en hij zal het je nóóit vergeven.

Spreek het gewoon hardop uit. Schreeuw het. Fluister het. Doe alsof je een vermoeide barista bij de Starbucks bent die de naam boven het lawaai van een espressomachine moet uitbrullen. Als de naam dát allemaal overleeft, is het een serieuze kanshebber.

Houd je mond stevig dicht totdat de inkt droog is

Als er één ding is dat ik van de daken zou willen schreeuwen naar elke zwangere vrouw op deze planeet, dan is het dit: deel je babynaamideeën níét met je familie voordat de baby ook daadwerkelijk uit je lichaam is gekomen.

Namen zijn zó subjectief. Het is net kunst. En mensen, vooral schoonmoeders, hebben totaal geen filter zolang er nog geen echte, levende baby aan de naam gekoppeld is. Toen ik zwanger was van Leo, de oudste, zeiden we heel onnozel tijdens een familiebarbecue dat we neigden naar "Arthur." De tante van Mark trok onmiddellijk haar neus op, keek alsof ze net zure melk had geroken en zei: "Arthur? Serieus? Dat klinkt als een stoffige oude man die over zijn reuma klaagt."

Het verpestte de naam volledig voor me. Ik kon het niet meer 'ont-horen'.

Maar hier is het magische geheim dat ik de tweede keer bij Maya ontdekte: zodra de baby geboren is en je die foto stuurt van dat kleine, zachte, rode gezichtje gewikkeld in een ziekenhuisdekentje, met als onderschrift "Welkom op de wereld, [Naam]", zegt niemand meer een kwaad woord. Het werkt als een psychologisch schild. De baby *is* nu de naam. De "Babybuffer" bestaat echt; mensen passen zich direct aan en vertellen je dat het de mooiste naam is die ze ooit hebben gehoord, simpelweg omdat het alternatief is om een pasgeboren baby te beledigen.

De naam echt laten voelen wanneer je dodelijk vermoeid bent

Toen Maya er eindelijk was en we officieel de aangifte hadden gedaan, had ik de overweldigende drang om haar naam op álles te zien staan. Je leeft negen maanden lang in een 'wat als'-fase, en dan is dit kleine persoontje er ineens en heeft ze een naam, en dan is het gewoon... definitief.

Toen dook ik in een online shopping rabbit hole en ontdekte de magische wereld van babynamendekentjes. Ik kocht uiteindelijk een prachtig, gepersonaliseerd babynamendekentje, en ik overdrijf niet als ik zeg dat ik huilde toen ik het pakketje opende. (Eerlijk is eerlijk: ik was drie weken postpartum en huilde ook omdat de havermelk op was, maar toch). Er is iets ongelooflijk bevestigends aan het zien van de naam waar je zo over hebt gepiekerd, de naam die om 3 uur 's nachts een ruzie over Hazel veroorzaakte, prachtig geweven in een zachte stof. Het maakt hun identiteit echt.

Heel eerlijk: die namendekentjes zijn het enige gepersonaliseerde item dat ik je serieus zou aanraden om te kopen. Koop geen gepersonaliseerde muurstickers die er over twee jaar de verf mee aftrekken, en koop al helemáál geen gepersonaliseerde rompertjes, want ze poepen er zo doorheen en na tien dagen zijn ze eruit gegroeid. Een hoogwaardig dekentje met naam wordt echt een prachtig, tastbaar erfstuk. Maya's dekentje hangt nog steeds elegant over haar schommelstoel, en Leo gebruikt die van hem als superheldencape — wat ik stiekem een prima tweede leven vind voor een familiestuk.

Spullen die je daadwerkelijk door de eerste babyfase slepen

Over dingen gesproken die lang meegaan: we moeten het even hebben over doorkomende tandjes. Want het maakt niet uit wat voor prachtige, poëtische naam je je kind geeft; uiteindelijk veranderen ze toch allemaal in een kwijlende, wilde kleine gremlin die het liefst op je sleutelbeen wil kauwen.

Toen Leo een maand of zes was, hadden we een vreselijke vlucht naar Denver, en zijn tandvlees besloot dat dát precies het moment was om te gaan opzwellen. Hij was ontroostbaar. Het zweet stond op mijn rug. Gelukkig had ik dit Siliconen Panda Bijtspeeltje van Bamboe van Kianao onderin mijn luiertas gepropt, en ik trok het tevoorschijn als een soort wapen.

Ik zweer het je, het was pure magie. De siliconen zijn voedselveilig en hebben heel veel grip, en de kleine reliëf-stukjes boden precies de tegendruk waar hij meteen op vastbeet. Het is licht genoeg zodat hij het met z'n ongecoördineerde babyknuistjes goed kon vasthouden zonder het elke vijf seconden te laten vallen (wat eerlijk gezegd de ware nachtmerrie is bij de meeste bijtspeeltjes). Bovendien kan het gewoon in de vaatwasser, wat inmiddels mijn absolute basiseis is voor zo ongeveer alles wat mijn huis binnenkomt. Het is oprecht mijn favoriete baby-aankoop ooit.

Aan de andere kant van het spectrum aan babyspullen hadden we het Biokatoenen Rompertje. Kijk, het is echt een fijne romper. Hij is ongelooflijk zacht, rekt makkelijk mee over dat grote babyhoofdje zonder direct te lubberen, en het biologische katoen is fantastisch als je kind last heeft van die vreemde rode vlekjes, zoals Maya had. Maar eerlijk is eerlijk: het is gewoon een rompertje. Hij vangt het spuug op, overleeft de wasmachine en doet gewoon zijn werk. Het is een prima ding, maar het gaat niet je leven redden in een vliegtuig zoals het panda-bijtspeeltje.

Oh, en als je jezelf precies veertien minuten de tijd wil geven om hete koffie te drinken, terwijl je prachtig vernoemde baby naar iets anders staart dan naar jou, haal dan een Houten Babygym. Wij hadden degene met de regenboog en de kleine diertjes. Blijkbaar helpen de verschillende hoogtes en texturen bij de ontwikkeling van diepte-inzicht en ruimtelijk inzicht, maar ik vond het vooral heel fijn dat 'ie van écht hout gemaakt is. Veel beter dan dat schreeuwerige neonplastic dat agressieve elektronische kermismuziek afspeelt. Maya kon er eeuwenlang onder liggen om tegen het olifantje te slaan, terwijl ik even op de bank kon zitten om me te herinneren hoe het ook alweer voelde om geen mensje vast te houden.

Bijpassende namen voor broertjes en zusjes zijn alleen maar voor Instagram

En laat me niet beginnen over het perfect matchen van namen voor broertjes en zusjes, of de druk om ervoor te zorgen dat de namen van je kinderen klinken als de partners van een hip advocatenkantoor; geef je tweede kind gewoon een naam die je oprecht mooi vindt en laat het daarbij.

Als je nu midden in de babynaampaniek zit: haal even diep adem. Sluit die app. Negeer je schoonmoeder. Jullie gaan echt iets moois kiezen. De eerste week voelt het misschien een beetje gek om die schreeuwende aardappel bij een mensennaam te noemen, maar dan kijk je op een dag naar ze, en dan *zijn* ze ineens die naam. En dan kun je je toch al niet meer voorstellen dat ze Hazel hadden geheten.

Als je op zoek bent naar spulletjes om die perfect gekozen naam op te zetten (of gewoon naar manieren om de maanden met doorkomende tandjes te overleven), bekijk dan eens de biologische baby-essentials van Kianao. Je toekomstige vermoeide zelf zal je dankbaar zijn.

De eerlijke, ongefilterde FAQ over het kiezen van een babynaam

Wat als mijn partner en ik het letterlijk niet eens kunnen worden over ook maar één babynaam?

Oh god, dit voel ik in het diepst van mijn ziel. Als je vastzit in een totale impasse, moet je de spelregels veranderen. Stop met het afkeuren van elkaars favorieten en begin met een schone lei. Wij moesten op een gegeven moment letterlijk de regel instellen dat we op vrijdagavond tijdens het eten allebei drie gloednieuwe namen meenamen, waarop we niet direct "nee" mochten zeggen. We moesten ze 24 uur laten bezinken. En als dat óók niet werkt, heel eerlijk: degene die de baby fysiek naar buiten perst of de zware buikoperatie ondergaat, zou gewoon 51% van de stemmen moeten krijgen. Ik geef het maar even mee.

Moet ik me er druk om maken of de naam stijgt in de populariteitslijsten?

Nee. Negeer die lijstjes, letterlijk. Ik heb zoveel energie verspild aan huilen om het feit dat Maya steeds hoger in de top 100 kwam. Weet je hoeveel Maya's er bij haar op de opvang rondlopen met veertig kinderen? Eén. Alleen zij. Tegenwoordig betekent "populair" gewoon dat het geliefd is; het betekent niet dat je kind de zevende in de klas zal zijn met diezelfde naam. Als je verliefd bent op een naam, kies hem dan. Geef een naam die je kriebels in je buik bezorgt niet op, alleen maar om te bewijzen dat je uniek bent.

Zijn tweede namen echt belangrijk, of kan ik gewoon een opvullertje gebruiken?

Tweede namen zijn de absolute ideale dumpplek voor familieverplichtingen en wilde compromissen. Wil je je opa vernoemen, maar heette hij Bartholomeus en haat je die naam? Zet hem op de tweede plek. Wil je een superhippe bohémien-naam gebruiken, maar ben je bang dat 'ie niet goed meegroeit? Zet hem op de tweede plek. De meeste kinderen weten niet eens wat hun tweede naam is totdat ze een jaar of vijf zijn. Het is het minst risicovolle onderdeel van de geboorteaangifte.

Wanneer is het veilig om gepersonaliseerde spullen te kopen met de babynaam erop?

Wacht tot de baby er is. Ik wéét dat de verleiding ongelooflijk groot is om alvast een gepersonaliseerd namendekentje te bestellen voor de ziekenhuisfoto, maar baby's doen dit gekke trucje waarbij ze geboren worden, je naar hun gezichtje kijkt, en je je plotseling realiseert dat het helemaal geen 'Oliver' is, maar een 'Henry'. Wacht tot de aangifte is gedaan en plaats je bestelling dan lekker vanuit je kraambed, terwijl je baby slaapt.

Hoe test je of een naam in het dagelijks leven ook echt leuk is?

Gebruik de Starbucks-test. Ga naar een koffietentje, geef de naam die je overweegt door aan de barista, en let op hoe je je voelt als ze de naam door een volle ruimte roepen. Klinkt het als een echt persoon? Krimp je ineen als andere mensen het horen? Een andere tip: schrijf de initialen van de voor-, tweede en achternaam in gigantische koeienletters op een stuk papier. Als ze iets beschamends, ongepasts of stoms spellen, moet je je plan wijzigen.