Wat Drake en Sophie mij leerden over co-ouderschap met een peuter

Lieve Priya van afgelopen oktober.

Je zit momenteel om 3 uur 's nachts op de koude badkamertegels. De baby slaapt eindelijk in zijn ledikantje na een uur oorverdovend gekrijs alsof het een noodgeval was, en jij bent in het donker aan het stress-scrollen door roddels over beroemdheden op je telefoon. Je blijft maar staren naar foto's van Drake en Sophie Brussaux, je afvragend hoe twee mensen die begonnen met zoveel publiek drama erin zijn geslaagd om uit te zoeken hoe ze een kind kunnen opvoeden over twee continenten zonder gek te worden.

Luister meid, leg je telefoon even weg en laat me je vertellen wat je écht moet weten om dit hele ouderschapsding te laten slagen, vooral als je het gevoel hebt dat je er helemaal alleen voor staat.

De realiteit van het 'baby mama' label

Het internet besloot eigenlijk dat Sophie gewoon de 'baby mama' van Drake was en liet het daarbij. Ik ben er tijdens een nachtvoeding eens helemaal ingedoken, en blijkbaar is ze een Franse kunstenares die een gigantisch wereldwijd goed doel leidt. Ik word al moe als ik aan haar agenda denk. De maatschappij reduceert een vrouw maar wat graag tot haar nabijheid bij een beroemde man, bizar gewoon. Het is een denigrerende titel die volledig voorbijgaat aan het feit dat zíj degene is die dag in dag uit het zware werk doet om een klein mensje in leven te houden.

Toen Drake op zijn album Scorpion eindelijk toegaf dat hij een kind had, gebruikte hij die zin over het verbergen van de wereld voor zijn kind in plaats van het verbergen van zijn kind voor de wereld. Het is een geweldige songtekst, maar ook een erg handige manier om de situatie te framen. Toch, toen hij later in een interviewshow vertelde over zijn onvoorwaardelijke liefde voor de moeder van zijn kind, omdat hij wil dat zijn zoon van zijn moeder houdt, dwong dat respect bij me af. Dat is een niveau van emotionele volwassenheid dat je in de wachtkamer van het ziekenhuis zelden ziet, laat staan in de popcultuur.

Toen ik nog op de kinderafdeling werkte, hadden we een patiëntje dat min of meer kind aan huis was. We noemden hem maar 'baby M' om zijn dossier een beetje anoniem te houden voor de roddelende verpleegkundigen bij de balie. Zijn ouders waren gescheiden en haatten elkaar met passie. Je zag de fysieke spanning in zijn kleine lijfje telkens als ze hem in de ziekenhuiskamer aan elkaar overdroegen. Het leerde me al heel vroeg dat kinderen onze stress in zich opnemen als kleine, wrokkige sponsjes.

De klinische logistiek van het verplaatsen van een kind

Wanneer beroemdheden met hun kinderen de oceaan over vliegen, hebben ze waarschijnlijk een heel team van assistenten dat de bagage en het schema beheert. Als wij onze zoon een weekendje meenemen naar mijn ouders buiten de stad, heb ik het gevoel alsof ik inpak voor een noordpoolexpeditie. De enorme hoeveelheid spullen die nodig is om een mensje van nog geen vijftien kilo in leven te houden, is medisch gezien ronduit absurd.

Werken op de afdeling leerde me dat het meest gevaarlijke moment voor elke patiënt de ploegenwissel is. Informatie raakt kwijt. Vitale functies worden verkeerd geïnterpreteerd. Het overdragen van een peuter aan een andere verzorger, of het nu een ex-partner of een schoonmoeder is, is precies hetzelfde. Je moet een overdracht doen. Je moet doorgeven wanneer de laatste poepluier was, hoeveel er gedronken is en wat het algemene humeur is. Als je het kind gewoon dumpt en wegrent zonder deze kritieke data door te geven, stort het hele ecosysteem binnen een uur in elkaar.

Je pakt de luiertas in met de precisie van een reanimatiekar. De babydoekjes gaan in het daarvoor bestemde vakje. De reserve-speen gaat in het steriele zakje. Maar dan ben je halverwege op de snelweg en besef je dat je precies die ene slaapzak die hij tolereert, op het wasrek in de bijkeuken hebt laten liggen. De paniek die dan toeslaat is onbeschrijfelijk. Ik heb doorgewinterde traumaverpleegkundigen een baby zien reanimeren met een lagere hartslag dan ik heb wanneer ik besef dat ik de juiste snacks ben vergeten. We maken onszelf wijs dat het ontbreken van één variabele zal leiden tot de totale ineenstorting van het humeur van ons kind.

Ik zou een hele scriptie kunnen schrijven over de psychologie achter de digitale voetafdruk van een kind en waarom je ze net als beroemdheden zou moeten beschermen tegen het publieke oog, maar eerlijk gezegd: stop gewoon met het plaatsen van foto's van je kind in bad op je openbare profiel, dan komt het helemaal goed.

Wat Dr. Gupta eigenlijk zei over twee huizen

Onze kinderarts, Dr. Gupta, vertelde me vorige maand dat kinderen die zich aan meerdere omgevingen moeten aanpassen, vooral behoefte hebben aan een stevige structurele basis. Ze liet het klinken alsof het aanhouden van exact dezelfde bedtijdroutine in beide huizen het enige is dat tussen je kind en ernstige emotionele ontregeling in staat. Ik denk dat de gedragswetenschap hierachter vooral neerkomt op goedbedoeld giswerk over hoe erg we ze precies aan het verpesten zijn, maar de slaapomgeving identiek houden lijkt wel de ergste nachtelijke paniekaanvallen te stoppen.

Mijn man probeert al onze opvoedstress met technologie op te lossen. Hij wil van onze zoon een e-baby maken, volgehangen met slimme monitors en apps die zijn ademhalingsfrequentie en slaapcycli bijhouden. Ik blijf hem vertellen dat je de opvoeding van een mens niet kunt uitbesteden aan een algoritme. Je zult de onzekerheid gewoon moeten doorstaan.

Een dubbele uitrusting bouwen die écht werkt

Ik leerde al vrij snel dat de enige manier om de constante locatiewisselingen te overleven, is om te stoppen met inpakken en te beginnen met dupliceren.

Als je gewoon alles wat essentieel is dubbel koopt en de avond van tevoren in een tas gooit – en tegelijkertijd accepteert dat dingen onvermijdelijk mis zullen gaan – overleef je de ochtendoverdracht misschien écht zonder je geduld te verliezen.

• Zorg voor een tweede voorraadje nachtkleding op de andere locatie.
• Koop twee setjes fopspenen van hetzelfde merk.
• Bewaar een extra tube billencrème in het dashboardkastje.
• Vertrouw nooit op je geheugen als het om dat favoriete dekentje gaat.

Dit brengt me bij de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen. Dit is het enige kledingstuk dat het grote spuitluier-incident van vorige maand heeft overleefd. We deden een overdracht bij mijn schoonouders, en het kind produceerde een lading ontlasting die leek op een gastro-intestinale noodsituatie. Ik dacht dat ik de kleren regelrecht de verbrandingsoven in moest gooien. Maar deze romper waste gewoon perfect schoon in de wasbak. Geen stomme franjes, het biologische katoen ademt fantastisch zodat hij geen last krijgt van die rare zweetuitslag, en het rekt zonder moeite mee over zijn grote hoofd. Het is echt een heel degelijk kledingstuk.

Aan de andere kant kochten we de Regenboog Babygym met Dierenknuffeltjes omdat ik dacht dat het de woonkamer eruit zou laten zien als een prachtig ingerichte Montessori-ruimte. Hij is prachtig. Het hout is glad en voelt ontzettend duurzaam aan. Mijn zoon negeert het daarentegen volledig. Hij ligt liever op het kleed om twintig minuten lang naar de plafondventilator te staren. Koop dit als je wilt dat je huis er leuk uitziet voor visite, maar verwacht niet dat het op magische wijze een onrustige baby zal vermaken.

Wanneer hij écht wakker is en interactie eist, is de Zachte Baby Bouwblokken Set een prima afleiding. Ze zijn van zacht rubber, dus wanneer hij er onvermijdelijk eentje vanuit zijn kinderstoel in mijn gezicht gooit, levert het in ieder geval geen hersenschudding op.

En dan is er nog de fase van het tandjes krijgen. Dit voelt als een soort lokale gezwollen ziekte die het hele huishouden treft. Ik heb al het harde plastic speelgoed weggegooid nadat hij zijn eigen tandvlees had gekneusd toen hij op een plastic ring probeerde te kauwen. Het Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe blijft écht in zijn handjes zitten omdat de grip speciaal is ontworpen voor baby's wiens motorische vaardigheden nog zo goed als niet-bestaand zijn. Het is makkelijk schoon te maken, wat ideaal is aangezien het de helft van de tijd op de vloer van mijn auto slingert.

Als je het zat bent om kleren te kopen die na één wasbeurt uit elkaar vallen, wil je misschien eens kijken naar wat betere opties voor je dubbele uitrusting. Neem dus even de tijd om een kijkje te nemen in de collectie biologische babykleding voordat je gek wordt van het inpakken voor het weekend.

Rust vinden in de chaos

Luister, Priya van zes maanden geleden. Het wordt makkelijker. Niet omdat het kind minder ingewikkeld wordt, maar omdat je stopt met perfectie van jezelf en je partner te eisen. Drake en Sophie wisten uit te vinden hoe ze voor de verjaardag van hun kind in dezelfde kamer konden zijn. Als zij dat voor elkaar krijgen na een letterlijke diss track en een breed uitgemeten DNA-test, dan overleef jij een weekend in het huis van je schoonmoeder ook wel.

We klampen ons vast aan het idee dat een gebroken gezin automatisch een gebroken kind betekent. Maar werken in een ziekenhuis laat je zien hoe 'gebroken' er écht uitziet. Een kind dat twee huizen heeft waar het geliefd en gevoed wordt, en warm wordt gehouden, redt zich prima. De stress die je nu voelt, is simpelweg je lichaam dat zich aanpast aan de angstaanjagende kwetsbaarheid van het houden van zoiets kleins.

Stop met stressen over de perfecte inpaklijst en investeer gewoon in de essentials die je écht nodig hebt. Dus bekijk de babyaccessoires die je redding zullen zijn tijdens de volgende, onvermijdelijke driftbui.

Vragen die ik krijg in de koffiekamer

Hoe pak je in voor twee verschillende huizen zonder alles te vergeten?

Niet. Je zult altijd wel iets vergeten. Ik koop gewoon alles dubbel als het om goedkope spullen zoals sokken en fopspenen gaat, en ik bid dat ik de dure slaapzakken niet vergeet. Als je probeert een master-spreadsheet bij te houden, maak je jezelf alleen maar gek. Pak de avond van tevoren in als het kind slaapt, en accepteer dat wat je ook vergeten bent, ze het in het andere huis maar gewoon moeten oplossen.

Is biologisch katoen écht beter voor baby's?

Mijn kinderarts zei dat het beter ademt, wat betekent dat ik tijdens badtijd over minder rare uitslag hoef te piekeren. Normaal katoen is prima, maar het biologische spul blijft veel beter mooi wanneer je met afwasmiddel in een openbaar toilet een enorme spuitluier eruit staat te boenen.

Wanneer stopt de fase van doorkomende tandjes nou eindelijk?

Nooit. Uiteindelijk krijgen ze gewoon al hun tanden en beginnen ze een grote mond tegen je op te zetten. Het kwijlen piekt rond de zes maanden, en de kiezen zullen je leven een week lang compleet verpesten. Bewaar de siliconen bijtringen gewoon in de koelkast en gebruik kinderparacetamol als ze echt pijn lijken te hebben.

Hoe ga je om met familieleden die je grenzen niet respecteren?

Ik behandel ze exact als een weerspannige patiënt. Ik herhaal de ontslaginstructies duidelijk en emotieloos, totdat ze stoppen met praten. Als mijn schoonmoeder probeert de baby suiker te geven voor bedtijd, geef ik gewoon de regel aan en haal ik het kind fysiek uit de kamer. Je hoeft niet in discussie te gaan met mensen over je eigen kind.

Maakt het aanhouden van een strakke routine echt wat uit?

Dr. Gupta zweert erbij, en ik ben te moe om in discussie te gaan met iemand die een medische graad heeft. De dagen dat we het slaapschema verknallen, zijn de dagen dat ik uiteindelijk huilend in de voorraadkast eindig. Dus ja, houd de routine strak, niet omdat het je baby een genie maakt, maar omdat het je eigen geestelijke gezondheid beschermt.