Waarom de uitdrukking 'slapen als een baby' eigenlijk een grote leugen is

Het was 03:14 uur op een dinsdagochtend in november en ik droeg Dave's oude, grijze universiteitsjoggingbroek die vaag naar zure melk en wanhoop rook. Ik staarde wezenloos naar de plafondventilator in onze slaapkamer, terwijl ik luisterde naar Maya's geknor. En als ik geknor zeg, bedoel ik geen schattig brabbelgeluidje. Ze lag te spartelen, te snuiven en maakte van die rare, natte piepgeluiden als een klein, boos wrattenzwijn dat vastzat in een wiegje.

Mijn man Dave lag zachtjes te snurken naast me, zich totaal niet bewust van de velociraptor-geluiden die vanaf het voeteneind van ons bed kwamen. Een mok koude, onaangeraakte koffie van 7 uur de vorige ochtend stond me vanaf mijn nachtkastje uit te lachen. Ik herinner me dat ik dacht aan hoe vaak mensen die stomme uitdrukking gebruiken. Je kent hem wel. Iemand heeft heerlijk geslapen, rekt zich uit en roept vrolijk: "Man, ik heb geslapen als een baby!"

Ik wilde die mensen het liefst een klap verkopen.

Want wie die uitdrukking ook heeft bedacht, heeft overduidelijk nog nooit een baby ontmoet. Of het was een vader in de jaren vijftig die in een aparte vleugel van het huis sliep terwijl zijn vrouw langzaam haar verstand verloor. Hoe dan ook, het is een leugen. Als je echt zou slapen als een baby, zou je elke twee uur gillend wakker worden om een snack, keihard met je benen tegen het matras slaan en af en toe in je broek poepen.

Degene die dat liedje schreef, is me een excuus schuldig

Toen we aan het daten waren, speelde Dave vaak gitaar. Eerlijk gezegd was dat heel charmant toen ik vierentwintig was en nog energie had. Hij speelde dan dat U2-nummer Sleep Like a Baby Tonight — of hoe het ook heet, je snapt welke ik bedoel — en ik vond het lief en soulvol. Maar om 3 uur 's nachts met een baby van vier weken oud, zorgde de pure ironie van die tekst ervoor dat ik zijn akoestische gitaar wilde pakken om hem tegen de muur kapot te slaan.

Ik was er heilig van overtuigd dat er medisch iets mis was met Maya. Waarom maakte ze zoveel lawaai? Waarom bewoog ze zoveel? Ik bracht mijn nachten hyperventilerend door, hangend over de rand van haar wiegje, starend naar haar borstkas die op en neer ging, doodsbang dat als ik mijn ogen zou sluiten, ze gewoon... zou vergeten adem te halen.

Dus tijdens haar controle van één maand zat ik in de spreekkamer, huilend in een papieren doktersjas, en smeekte ik dokter Evans om me te vertellen waarom mijn kind kapot was. Hij gaf me gewoon een tissue en legde heel zachtjes uit dat baby's biologisch geprogrammeerd zijn om slechte slapers te zijn. Hij mompelde iets over hun neurologische systeem dat nog totaal onvolgroeid is, wat er in de praktijk op neerkomt dat ze zo'n beetje de helft van de nacht doorbrengen in de "actieve slaap" of REM-slaap. Tijdens die actieve slaap hebben ze stuiptrekkingen. Ze kreunen. Ze knipperen met hun ogen. Ze maken zichzelf letterlijk wakker omdat ze nog niet hebben ontdekt hoe ze hun eigen ledematen onder controle moeten houden.

Maar goed, het punt is: het is volkomen normaal dat je baby om 2 uur 's nachts klinkt als een kapot koffiezetapparaat. Ze bevinden zich niet in een diepe, vredige slaap. Ze zijn ongelooflijk hard aan het werk, gewoon om te bestaan.

De internetexperts zijn eigenlijk ronduit gevaarlijk

Omdat ik zo uitgeput was, begon ik om 4 uur 's nachts wanhopig over TikTok en Instagram te scrollen, op zoek naar een magische oplossing. En oh god, de hoeveelheid ongefilterd, angstaanjagend advies dat daar rondzwerft is schrikbarend. Ik zag "slaapcoaches" die uitgeputte ouders vertelden om hun pasgeborenen met een voedingskussen in bed te leggen, opgerolde handdoeken te gebruiken om ze op hun zij te houden, of ze op hun buik te laten slapen omdat "ze zo gewoon veel dieper slapen."

Ik vroeg dokter Evans naar dat gedoe met die opgerolde handdoek en dacht even dat zijn hoofd zou ontploffen. Hij jaagde me de stuipen op het lijf wat betreft wiegendood (SIDS) en vertelde me dat de slaapplek een compleet kale, dorre vlakte moet zijn.

Een stevig, plat matras. Een hoeslaken. Verder helemaal niets.

Geen losse dekentjes, geen bedrandbeschermers, geen schattige kleine knuffels, geen "babynestjes" van 200 euro. Hij zei dat sinds die hele medische campagne over rugslapen in de jaren 90 begon, de babysterfte in het VK en de VS met zo'n 80% is gedaald, puur door baby's op hun rug in een leeg wiegje te leggen. Het is te bizar voor woorden dat sociale media ons nu proberen over te halen om dat allemaal teniet te doen, met de belofte van vier uurtjes onafgebroken slaap.

Dus ja, Maya's wiegje zag eruit als een kleine gevangeniscel. Maar ze was wel veilig.

Omdat het bedje helemaal leeg moet zijn, konden we natuurlijk geen echte dekens gebruiken om onder te slapen. Toch hamsterde ik dekentjes, want eerlijk is eerlijk: baby's hebben het vaak koud en je hebt ze voor letterlijk álle andere dingen nodig. Als je op zoek bent naar zachte, veilige stoffen om de dagen door te komen, moet je zeker onze biologische baby essentials bekijken voor tummy time en wandelingen met de kinderwagen.

Dekentjes zijn voor op de vloer, niet voor in bed

Maya had het altijd ontzettend warm. Ze kreeg van die zweterige kleine nekplooitjes die naar oude kaas roken, nog zo'n glamoureuze kant van het moederschap waar niemand je voor waarschuwt. We hadden deze Bamboe Babydeken met Heelal-patroon en dat was oprecht mijn allerfijnste bezit.

Omdat we hem niet in haar wiegje mochten leggen, gebruikte ik hem min of meer als haar verplaatsbare woonkamer. Omdat het een mix is van bamboe en biologisch katoen, werkt het super verkoelend. Ik drapeerde het over haar beentjes in de kinderwagen tijdens onze wanhopige wandelingen door de wijk om 2 uur 's middags, waarbij ik haar smeekte om gewoon even tien minuten haar ogen dicht te doen. De microscopische gaatjes in bamboe laten de lucht blijkbaar beter circuleren. Dat snap ik deels, maar ik weet vooral dat het voorkwam dat ze in een plas van haar eigen zweet wakker werd. De planetenprint is ontzettend schattig, maar eerlijk gezegd kon het me vooral schelen dat ze er geen warmte-uitslag van kreeg. De stof wordt zachter nadat je hem wast, wat mooi meegenomen is aangezien hij ongeveer vier keer per dag werd ondergespuugd.

We hadden ook de Biologisch Katoenen Eekhoorn Babydeken die we gewoon in het park op het gras gooiden. Hij is gemaakt van dubbellaags katoen, dus hij is wat dikker. Hij is prima, doet wat een deken moet doen, en de eekhoorntjes zijn esthetisch verantwoord voor die tummy time-foto's die je maakt om je schoonmoeder te bewijzen dat je aan vloeractiviteiten doet. Ik vond de bamboedeken met de planeten prettiger voor haar zweterige huid, maar de eekhoorndeken is tig keer meedogenloos door de wasmachine gehaald en heeft het overleefd.

Dave en de grote slaaptraining-oorlog

Rond zes maanden gaf onze arts ons groen licht om slaaptraining te proberen, ervan uitgaande dat ze overdag genoeg at. Dat was het moment waarop Dave en ik bijna gingen scheiden.

Dave is een heel logisch, spreadsheet-achtig type. Hij had een boek gelezen van een of andere dokter (Ferber, geloof ik?) en kondigde aan dat we de "Laten Huilen"-methode gingen toepassen. Je legt ze dan gewoon wakker in bed, trekt de deur achter je dicht, en laat ze het zelf uitzoeken, terwijl je met vaste tussenpozen even gaat kijken. Hij zei dat het drie dagen zou duren.

Ik hield het veertien minuten vol.

Ik zat letterlijk op de grond in de gang voor Maya's babykamer, uithuilend op mijn knieën terwijl zij het uitschreeuwde, totdat ik eindelijk opkrabbelde, Dave aan de kant duwde en haar vastpakte. Ik kon het niet. Mijn angstige brein kon de uitdovingsmethode niet aan. Dus dook ik het internet op en vond de "zachte" methodes, zoals de Sleep Lady Shuffle, waarbij je eigenlijk gewoon op een stoel naast het bedje gaat zitten en jezelf in een periode van zo'n drie weken langzaam de kamer uit schuift.

Het duurde een eeuwigheid. Het was slopend. Maar mijn dokter zei dat de methode er eigenlijk niet zoveel toe doet als de consequentheid ervan. Je moet dus gewoon een pad kiezen dat je mentale gezondheid niet verwoest, en daar een paar weken zonder aarzelen aan vasthouden.

Het tijdperk van de vuilniszakverduistering

Als er nu één ding is waar ik absoluut militant in ben, is het duisternis. De rest kan me niet schelen.

Ik heb me een gênante hoeveelheid tijd geobsedeerd over kieren met lichtinval in Maya's babykamer. Ik kocht van die dure verduisterende gordijnen, maar er piepte nog steeds licht langs de randen van de roede naar binnen. En omdat baby's blijkbaar de lichtgevoeligheid hebben van een in een grot wonende vleermuis, raakte dat ene kleine zonnestraaltje in de middag haar ooglid en BOEM, het dutje was voorbij.

Toen ze acht maanden oud was, verbleven we in een Airbnb en de kamer had van die dunne, witte linnen gordijnen. Ik ben letterlijk naar de bouwmarkt gereden, heb extra dikke zwarte puinzakken en een rol blauwe schilderstape gekocht, en de ramen volledig afgeplakt. Dave dacht dat ik een psychose had. De eigenaren van de Airbnb dachten waarschijnlijk dat we een methlab aan het opzetten waren. Maar weet je wat? Ze sliep tot 06:30 uur.

Vroeger probeerde ik nog mee te doen aan die strakke routines met een warm bad, babymassage, twee boekjes voorlezen, een slaapliedje... maar laten we eerlijk zijn: aan het einde van de dag ben je zo uitgeput dat je in feite alleen maar zwarte vuilniszakken op je ramen hoeft te plakken, een tag-team met je partner moet vormen en bidden tot de slaapgoden. Het overleven van het eerste jaar voelt sowieso als één lange gijzelingsonderhandeling.

Oh, en nog iets wat haar slaap verpestte, was het doorkomen van de tandjes. Toen Leo een baby was, waren zijn tandjes een nachtmerrie, en bij Maya was het net zo erg. We gebruikten de Panda Bijtring van Kianao. Deze is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en is BPA-vrij, wat geweldig is omdat ze er nogal agressief op kauwen. Je kunt hem in de koelkast gooien zodat hij koud wordt en hun tandvlees een beetje verdooft. Het is een goed product, ze vond het heerlijk om op die panda-oortjes te kauwen, maar ik moet je wel waarschuwen: als je kind in z'n "gooifase" zit, ben je een groot deel van je dag kwijt aan het opvissen van een siliconen panda onder de bank vandaan. Gewoon om even eerlijk te zijn.

Kijk, de realiteit is dat babyslaap rommelig en niet-lineair is, en echt ontzettend zwaar kan zijn. Er is geen magische formule, en iedereen die je een PDF-cursus van 500 euro verkoopt met de belofte dat je baby twaalf uur per nacht doorslaapt, is een oplichter. Je volgt gewoon de veiligheidsregels, legt ze op hun rug, vindt een paar goede duurzame producten om ze de dag door te helpen, en drinkt een goddeloze hoeveelheid koffie totdat ze eroverheen groeien.

Mijn Rommelige FAQ Over Babyslaap

Wanneer beginnen ze nou écht met doorslapen?

Oh god, dat hangt af van het kind en wat jij als "doorslapen" beschouwt. Medisch gezien geloof ik dat artsen een ruk van 5-6 uur al doorslapen noemen, wat voor een volwassene nog steeds klinkt als een wrede grap. Leo sliep pas 8 uur achter elkaar toen hij 11 maanden was. Bij Maya was dat met 7 maanden. Het is een complete loterij, maar meestal, na een maand of 6 en zodra ze beginnen met vast voedsel, wordt het een héél klein beetje minder vreselijk.

Moet ik ze echt íédere keer op hun rug leggen?

Ja. Absoluut ja. Zonder uitzondering. Mijn arts was hier ontzettend streng in. Zelfs als ze er een hekel aan hebben, zelfs als ze "beter" slapen op hun buik. Totdat ze zelfverzekerd in beide richtingen kunnen omrollen, leg je ze op hun rug te slapen. Het vermindert het risico op wiegendood drastisch.

Wat moeten ze aan tijdens het slapen als dekens niet veilig zijn?

Een slaapzakje! Het zijn in feite draagbare slaapzakken die je over hun pyjama ritst, zodat ze deze niet over hun eigen gezicht kunnen trappen. Ik was er geobsedeerd door. Je moet er wel op letten dat je de TOG-waarde (een soort thermische schaal) checkt, zodat je ze niet te warm aankleedt. Oververhitting is namelijk óók een risico voor wiegendood.

Is het oké als ik een hekel heb aan slaaptraining?

Volmondig ja. Het is vreselijk. Naar je huilende kind luisteren druist in tegen elk biologisch moederinstinct dat je in je hebt. Als jij je baby een jaar lang elke avond in slaap wilt wiegen en dat werkt voor jullie gezin, doe het dan vooral. Laat je niet door het internet pesten met de gedachte dat je *moet* slaaptrainen als je dat niet wilt.

Is mijn baby stuk als de dutjes maar 30 minuten duren?

Nee hoor. Ze zijn gewoon irritant. Grapje (grotendeels dan). Die "rot-dutjes" van 30-40 minuten komen ontzettend vaak voor rond de 3-5 maanden. Dat heeft ermee te maken dat ze nog niet weten hoe ze slaapcycli aan elkaar moeten koppelen. Vaak worden het vanzelf langere dutjes rond de 6 maanden, maar tot die tijd is het gewoon een kwestie van de humeurigheid zien te overleven.