De rommelige waarheid over schattige baby's (en het overleven van de huilbuien)

Het was dinsdagnacht 03:14 uur en ik was in een worsteling verwikkeld om een krijsende, vier dagen oude Leo uit een stug, kriebelend mosterdgeel linnen pakje te bevrijden dat, zeg maar, zeventien piepkleine houten knoopjes had. Het zweet stond in mijn voedingsbeha. Mijn man, Dave, drentelde om me heen met een kop koffie die ergens rond het middaguur van de vorige dag koud was geworden, en fluisterde: "Zal ik het anders gewoon met een schaar openknippen?"

Ik zat zowat te hyperventileren, maar ik had dit belachelijke pakje speciaal gekocht omdat ik zo'n esthetische, perfect gestylede foto van schattige baby's wilde voor mijn geboorteaankondiging op Instagram. Ik wilde die zachte belichting en een slapend engeltje. In plaats daarvan had ik een woedende, roodaangelopen huilbaby die een hekel had aan linnen en de hele buurt daarvan op de hoogte stelde.

Die nacht was precies het moment waarop ik besefte dat mijn hele aanpak verkeerd was. Ik vond het belangrijker hoe dingen eruitzagen dan hoe ze daadwerkelijk aanvoelden. Als je dit leest terwijl je om 4 uur 's nachts wanhopig "waarom huilt babie" of "hoe baby laten slaapen" in je telefoon typt (inclusief typfouten, ik weet er alles van, mijn zoekgeschiedenis was één groot drama), dan moet je iets weten. De marketingwereld liegt tegen ons. De pasgeboren fase draait niet om perfect ingerichte babykamers. Het draait puur om overleven.

Maar goed, mijn punt is: ik heb door schade en schande geleerd wat je vooral NIET moet doen. Dus als je de inzinkingen wilt overslaan, pak er dan een kop koffie bij — serieus, ga het nu halen, ik wacht wel — en laten we het hebben over wat wél werkt als je ineens de verantwoordelijkheid hebt over een mini-mensje.

Die keer dat mijn dokter mijn bevalplan uitlachte

Ik had een heel document uitgeprint. Met kleurcodes en al. Het beschreef tot in detail hoe ik Leo's slaapschema en voedingstijden vanaf dag één ging aanpakken. Dokter Miller, een schat van een mens maar totaal zonder filter, keek ernaar, keek naar mij en zei: "Sarah, hij heeft nog niet eens door dat hij een ander persoon is dan jij."

Ze legde me het hele concept van het "vierde trimester" uit. Blijkbaar worden menselijke baby's eigenlijk een maand of drie te vroeg uit de baarmoeder gezet. Het schijnt iets te maken te hebben met onze evolutionaire geschiedenis en het hebben van grote hoofden zodat we rechtop kunnen lopen? De wetenschap zit een beetje vaag in mijn hoofd omdat ik in een week tijd niet meer dan twee uur achter elkaar had geslapen, maar de essentie was dat hun zenuwstelsel gewoon nog niet af is. Ze zijn nog niet klaar voor de wereld. Ze willen constant vastgehouden, gewiegd en geknuffeld worden.

Dus hup, het schema ging de prullenbak in. In plaats daarvan deden we aan huid-op-huidcontact. Buidelen noemen ze dat. Ik heb de eerste maand van Leo's leven letterlijk topless op de bank gezeten met hem in alleen een luier op mijn borst. Dokter Miller zei dat het helpt om hun lichaamstemperatuur en hartslag stabiel te houden, wat ze blijkbaar nog niet zelf kunnen regelen. Eerlijk gezegd was dit de enige manier waarop hij lang genoeg stopte met huilen zodat ik een geroosterd broodje kon eten. Het voelde zo ongelooflijk eenzaam, maar tegelijkertijd ook vreemd magisch, weet je wel?

De grote immuunsysteem-paranoia van 2018

Oh god, de bacteriën. Ik werd echt panisch over bacteriën. Want een ander leuk feitje dat mijn dokter terloops liet vallen, was dat pasgeborenen in wezen nog geen immuunsysteem hebben. Gewoon, nul. Koorts bij een baby onder de twee maanden betekent automatisch een ritje naar de spoedeisende hulp en een lumbaalpunctie (ruggenprik).

Doodeng.

Dus Dave en ik voerden een streng protocol in. Iedereen die ons huis binnenkwam, moest zijn handen wassen alsof ze zich klaarmaakten voor een openhartoperatie. Mijn schoonmoeder vond dat ik overdreef toen ik haar dwong warm water en zeep te gebruiken voordat ze überhaupt naar Maya (mijn tweede) mocht kijken, maar dat kon me niks schelen. Ik nam geen enkel risico met het RS-virus of wat er verder nog allemaal rondzwierf. Mocht je op dit moment de banden met je schoonfamilie op de proef stellen door ze elke vijf minuten handgel op te dringen, weet dan dat je volkomen in je recht staat en ik sta helemaal achter je.

Waarom ik dacht dat ik nooit meer zou slapen

Slaapgebrek is pure marteling. Het verandert je persoonlijkheid. In week drie met Leo was ik aan het huilen omdat Dave het verkeerde merk havermelk had gekocht, en ik dacht oprecht dat dit een persoonlijke aanval op mijn karakter was.

Iedereen zegt "slaap als de baby slaapt", wat echt het meest frustrerende advies ter wereld is. Want als de baby slaapt, is dat het moment dat je eindelijk je handen vrij hebt om kolfonderdelen af te wassen of wezenloos naar een muur te staren. Bovendien slapen ze maar in van die belachelijke blokjes van twee uur, omdat hun maagje de grootte heeft van een walnoot en ze continu moeten eten. Mijn dokter stampte de regels voor veilig slapen in ons hoofd: altijd op de rug, stevig matras, geen dekentjes, geen kussens, geen bedomranders. Gewoon een baby in een bedje.

Maar baby's HATEN het om plat op hun rug te slapen. Ze hebben zo'n schrikreflex waarbij hun armpjes plotseling uitschieten en ze zichzelf wakker maken. Daarom zegt iedereen dat je ze moet inbakeren. En dat deden we! We rolden ze op als kleine burrito's. Maar toen herinnerde dokter Miller ons eraan dat je direct moet stoppen met inbakeren zodra ze aanstalten maken om om te rollen, meestal rond de twee maanden. Als ze namelijk ingebakerd op hun buik rollen, kunnen ze stikken. Nieuwe angst ontgrendeld!

Dus we zijn heel snel overgestapt op biologische slaapzakjes. We gebruikten de ademende katoenen slaapzakken van Kianao omdat losse dekentjes sowieso een risico op wiegendood vormen. Maar goed, we dwalen af.

Zit jij momenteel midden in de slopende nachten met een pasgeboren baby? Bekijk dan de collectie biologische baby-essentials van Kianao voor spullen die de nachten écht iets draaglijker maken.

Wanneer doorkomende tandjes je zuurverdiende rust verstoren

Net als je denkt dat je alles onder controle hebt — als ze eindelijk misschien wel vier uur achter elkaar doorslapen en jij je weer een redelijk functionerend mens voelt — komen de tandjes door. En dat is een hel.

Bij Maya begon het al vroeg. Ze was ongeveer vier maanden oud, kwijlde als een lekkende kraan en kauwde letterlijk op álles. Mijn schouder, de rand van de bank, haar eigen handjes tot ze er schraal en rood van waren. Het was vreselijk.

Ik heb zoveel plastic troep gekocht om haar proberen te helpen. Het meeste was nutteloos. Maar ik moet je even vertellen over die keer dat de Hert Bijtring-Rammelaar zowat mijn huwelijk heeft gered.

We zaten in een druk koffietentje in Seattle. Ik droeg een legging waar ongetwijfeld wat spuug op de knie zat, en Dave probeerde lattes te bestellen terwijl Maya in haar kinderwagen helemaal over de rooie ging. Haar gehuil weergalmde langs de espressomachines. Mensen zaten te staren. Ik raakte in paniek. Ik groef in het zwarte gat van mijn luiertas en haalde de hertenrammelaar tevoorschijn die we net van Kianao hadden gekregen.

Het is een ring van natuurlijk, onbehandeld beukenhout met een schattig gehaakt hertje eraan. Ik stopte hem in haar handjes. Ze greep de houten ring, stopte hem in haar mond en... stilte.

Ze heeft vijfenveertig minuten lang bloedfanatiek op dat gladde hout zitten kauwen. De textuur van het gehaakte gedeelte hield haar handjes bezig, en de hardheid van het hout was precies wat haar ontstoken tandvlees nodig had. Geen giftige chemicaliën, geen rare plasticgeurtjes. Gewoon natuurlijk hout en katoen. Ik geloof dat ik van pure opluchting een traantje heb gelaten boven mijn cappuccino.

We hadden ook de Panda Bijtring van hen. Deze is gemaakt van 100% food-grade siliconen en BPA-vrij, wat mijn bezorgdheid als moeder toch wat wegnam. Om heel eerlijk te zijn was het voor ons niet meer dan oké. Hij is ontzettend schattig, maar Maya wilde hem voornamelijk door de kamer gooien om toe te kijken hoe ik hem weer opraapte. Leo had er waarschijnlijk heerlijk op gekauwd, maar Maya was hierin best wel kieskeurig. Desondanks kun je hem supermakkelijk schoonmaken in de vaatwasser, dus ik vond het best handig om hem in de auto achter de hand te hebben.

Oh, en als je iets zoekt dat ze langer dan drie seconden bezighoudt, is de Zebra Bijtring-Rammelaar echt geniaal. Deze heeft een sterk contrasterend zwart-witpatroon. Baby's kunnen in het begin niet zo goed kleuren zien, dus een hoog contrast werkt eigenlijk als een gigantische neonreclame voor hun zich ontwikkelende hersentjes. Maya staarde naar die zebra alsof hij de geheimen van het universum bevatte, terwijl ze lekker op de houten ring zat te knagen.

Je verwachtingen drastisch naar beneden bijstellen

Als ik kon tijdreizen, zou ik die eerste-keer-moederversie van mezelf die om 3 uur 's nachts dat stomme linnen pakje probeerde dicht te knopen, even flink door elkaar schudden. Ik zou haar vertellen dat ze de baby gewoon een rompertje met een rits moet aantrekken en moet gaan slapen.

Je hebt geen vlekkeloos schoon huis nodig. Je hebt niet de perfecte Instagram-foto nodig. Je baby heeft geen strak schema nodig. Ze hebben gewoon jóú nodig. Met rommelig haar, een ongewassen yogabroek, draaiend op drie uur slaap en koude koffie — jij bent precies wat ze nodig hebben.

Dus, wees een beetje lief voor jezelf. Laat de was maar opstapelen. Accepteer die diepvrieslasagne die je buurvrouw komt brengen. Laat de baby lekker op een veilige houten rammelaar kauwen terwijl jij een uur lang wezenloos naar reality-tv staart. Je doet het goed. Beter dan goed, echt waar.

Als je op zoek bent naar spulletjes die écht veilig, praktisch en duurzaam gemaakt zijn, zodat je je geen zorgen hoeft te maken over wat je baby in de mond stopt, bekijk dan de rest van Kianao's niet-giftige en verzachtende baby-essentials voordat je de volgende slapeloze nacht ingaat.

Alle chaotische vragen die je nu waarschijnlijk aan het Googelen bent

Is het normaal dat mijn pasgeboren baby klinkt als een letterlijke dinosaurus tijdens het slapen?

Oh god, JA. Niemand had me hiervoor gewaarschuwd! Ik heb de eerste twee weken boven Leo's wiegje gehangen omdat hij knorde, piepte en agressieve snuivende geluiden maakte. Mijn dokter vertelde me dat hun ademhalingssysteem nog splinternieuw en piepklein is, en dat ze moeten leren hoe ze hun eigen luchtwegen vrij kunnen maken. Tenzij hun borstkastje diep intrekt of hun lippen blauw kleuren — wat betekent dat je direct naar de spoedeisende hulp moet — zijn al die rare boerderijdiergeluiden gewoon hun manier om uit te vogelen hoe ademhalen buiten de baarmoeder werkt. Het is vermoeiend om naar te luisteren, maar volkomen normaal.

Waarom haat mijn baby het om in bed gelegd te worden?

Omdat een ledikantje plat, stil en roerloos is, precies het tegenovergestelde van de plek waar ze de afgelopen negen maanden hebben doorgebracht! Bekijk het eens vanuit hun perspectief: ze waren constant in beweging, zaten strak opgevouwen en luisterden naar je hartslag en spijsvertering met een volume van zo'n 90 decibel. Als je denkt dat je ze gewoon plat op een stil en onbeweeglijk matras kunt leggen om vervolgens weg te lopen... tja, dat heb ik ook geprobeerd en het was een gigantische mislukking. Ze moeten langzaam wennen aan de overgang. Dat is precies waarom wiegen, white noise-apparaten en veilig inbakeren (totdat ze kunnen omrollen!) eigenlijk essentiële overlevingsmiddelen zijn.

Wanneer stopt dat gekwijl van die tandjes eindelijk?

Eigenlijk nooit? Grapje. Maar het voelt alsof het eeuwig duurt. Bij Maya begon het kwijlen rond de drie maanden en bereikte het een hoogtepunt telkens als er een nieuwe tand doorkwam. Soms kreeg ze van dat constante vocht een vreselijke rode uitslag op haar nek en kin. Ik zorgde gewoon dat ze steeds een schone, zachte katoenen slabbetje aanhad en bood haar voortdurend veilige, niet-giftige spulletjes aan om op te kauwen, zoals die houten hertenrammelaar waar ik het over had. Dat zware gekwijl komt en gaat meestal, afhankelijk van welke tand ze die week weer pijn bezorgt.

Hoe weet ik zeker dat het speelgoed waar ze op kauwen echt veilig is?

Dit was voor mij een enorme bron van stress, want ze stoppen letterlijk ALLES in hun mond. Dave betrapte Leo ooit toen hij op een afstandsbediening probeerde te kauwen. Je moet echt op zoek gaan naar producten met het expliciete label: 100% food-grade siliconen, BPA-vrij of natuurlijk onbehandeld hout. Als een plastic speeltje direct uit de verpakking een gekke, chemische geur heeft, vertrouw dan op je onderbuikgevoel en gooi het weg. Hun huidje en tandvlees zijn super doorlaatbaar, en het laatste wat je wilt is dat ze ftalaten (weekmakers) binnenkrijgen alleen omdat een bijtring online toevallig in de aanbieding was. Kies altijd voor natuurlijke vezels en geverifieerde veilige materialen; die paar euro besparen is al die mentale stress gewoon niet waard.