Waarom de term 'baby momma' moet verdwijnen (een vermoeide vader vertelt)

Ik sta in de rij bij de plaatselijke Albert Heijn met een mandje vol loeisterke koffie, een megapack snoetenpoetsers en een fles paracetamol voor kinderen, wanneer de gozer achter me besluit een praatje aan te knopen. Hij draagt binnen een zonnebril, wat eigenlijk al genoeg zegt over zijn levenskeuzes. Hij wijst naar Tweeling A (die op dat moment agressief aan de lopende band probeert te likken) en vraagt: "Waar is de baby momma vandaag?"

Ik staarde hem eerlijk gezegd alleen maar aan. Van die term kreeg ik letterlijk de kriebels. Het is een uitdrukking die je direct terugflitst naar een videoclip uit de jaren 2000 of een bizarre roddelrubriek op internet, en het haalt alle waardigheid weg van wat objectief gezien de zwaarste baan ter wereld is. Opeens wordt mijn fantastische, uitgeputte vrouw – die praktisch haar eigen skelet heeft opgeofferd om tegelijkertijd twee mensen op de wereld te zetten – gereduceerd tot een plat stukje straattaal. We leven niet in een MTV-realityshow, vriend. We proberen alleen maar te voorkomen dat een peuter een of andere onbekende bacteriële infectie oploopt bij de kassa.

De maatschappij behandelt het moederschap soms als een kijksport, waarbij we de voortplantingsgewoonten van beroemdheden bijhouden alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik heb geen idee hoeveel baby momma's Elon Musk precies heeft (de laatste keer dat ik op internet keek waren het er drie, maar ik mis simpelweg de hersencapaciteit om de stambomen van miljardairs bij te houden). En de nieuwste 50 Cent baby momma drama's of wie de roddelbladen deze week weer bestempelen als de MGK baby momma, kunnen me echt gestolen worden. Het echte ouderschap is niet glamoureus of nieuwswaardig. Het is vooral vage substanties van de bank poetsen en je afvragen wanneer je voor het laatst een warme maaltijd hebt gehad.

Als voormalig journalist dwalen mijn gedachten direct af naar de beroemde Baby M-draagmoederzaak uit de jaren tachtig. Het was een enorme, gecompliceerde juridische strijd die rechtbanken en de samenleving dwong om diepe, moeilijke vragen te stellen over wat iemand nu eigenlijk een moeder maakt. Vroeger voerden we serieuze gesprekken over het gewicht van die titel. Nu zijn we afgegleden naar het gebruik van denigrerende straattaal waardoor het klinkt alsof mijn vrouw slechts een bijrol speelt in een rap-ruzie, in plaats van de hoofdarchitect van twee levens te zijn.

De medische realiteit van het vierde trimester

Als je wilt weten wat moeder zijn daadwerkelijk inhoudt, kijk dan naar de absolute chaos van de eerste paar maanden. Voordat we het ziekenhuis verlieten, drukte een oververmoeide verpleegkundige ons een stapel folders in de hand over veilig slapen. Volgens de richtlijnen moet een baby plat op de rug in een compleet leeg bedje gelegd worden. Dat klinkt prachtig en sereen, maar ik weet vrij zeker dat degene die deze regels heeft bedacht Tweeling B nog nooit heeft ontmoet. Het officiële advies is: geen dekentjes, geen bedranden en absoluut niet samen in één bed slapen. Mijn huisarts mompelde nog iets over hoe fopspenen op magische wijze wiegendood zouden kunnen voorkomen door de hersenen van de baby licht gestimuleerd te houden, maar eerlijk gezegd spreken de meeste van dit soort medische onderzoeken elkaar de volgende dag alweer tegen.

Ik weet alleen dat om 4 uur 's nachts, wanneer je hallucineert van slaapgebrek en de baby zo hard brult dat de hond van de buren uit sympathie begint mee te huilen, het opvolgen van die klinische regels onmogelijk voelt. Je probeert de wetenschap te volgen, maar de wetenschap houdt geen rekening met een moeder die al een week lang niet langer dan veertig minuten achter elkaar heeft geslapen.

En laten we het hebben over het verpletterende gewicht van de mentale gezondheid na de bevalling, want niemand waarschuwt je hoe zwaar dat kan zijn. De term "kraamtranen" klinkt bijna onschuldig, niet als de angstaanjagende realiteit waarin je je partner onbedaarlijk ziet huilen om een gevallen lepel gepureerde doperwten. Mijn vrouw liep rond week zes compleet vast. Ik probeerde de officiële literatuur over postnatale depressie te lezen, wat ongeveer net zo troostend was als een natte handdoek, vol met vage opsommingen over "hormonale schommelingen". We moesten ons er gewoon blind doorheen slaan: huilend haar moeder bellen, zeven dagen achter elkaar vettige afhaalmaaltijden bestellen en accepteren dat de woonkamer er voorlopig uit zou zien als een vuilnisbelt.

Ondertussen is de druk om borstvoeding te geven ronduit absurd. Ze zeggen met een glimlach dat "elke voeding goede voeding is", maar de veroordelende blikken die je van vreemden in een café krijgt als je een plastic fles kunstvoeding tevoorschijn haalt, vertellen een heel ander verhaal. De ingewikkelde introductieschema's voor vast voedsel zijn sowieso pure fictie, dus prakten we gewoon een banaan en hoopten we er het beste van.

Spullen waarvan je niet gillend gek wordt

Als je probeert de moeder van je kinderen te respecteren en haar leven ook maar een fractie makkelijker wilt maken, besef je al snel dat de meeste babyspullen zijn ontworpen door mensen die een hekel hebben aan ouders. We hadden een fase waarin we van die schattige, superingewikkelde pakjes met vijftig piepkleine knoopjes kochten. Idioten waren we. Om 3 uur 's nachts, als je te maken hebt met een explosie van lichaamsvloeistoffen die de wetten van de natuurkunde tart, wil je gewoon iets dat uit kan zonder dat je daar een ingenieursdiploma voor nodig hebt.

Ik vertrouw dan ook blind op het Biologisch Katoenen Rompertje. De stof rekt daadwerkelijk genoeg mee om het over hun schouders naar beneden te trekken (een levensreddende truc die mijn vrouw me leerde, waardoor we voorkomen dat we de boel over hun kleine hoofdjes uitsmeren) en het voelt niet alsof je je kind in synthetisch plastic wikkelt. Het overleeft de wasmachine op de hoogste stand, wat overigens de enige stand is die ik gebruik omdat ik ervan overtuigd ben dat alles in ons huis bedekt is met een microscopisch laagje peutervuil.

Dan is er nog het speelgoed dat goedbedoelende familieleden voor je kopen om te helpen bij de 'ontwikkeling' van de baby's. We hebben een Zachte Babyblokken Set door het hele huis slingeren. Ze zijn prima, zachte kleine dingetjes die geen blijvende voetschade veroorzaken als je er in het donker met blote voeten op gaat staan. Maar laten we eerlijk zijn: Tweeling A speelt het liefst met een lege bol.com-doos en Tweeling B probeert op dit moment een afgedankte schoen op te eten. De blokken staan wel heel leuk in een mandje op de plank, waardoor we bezoekers de illusie geven dat we aan gestructureerd, educatief spel doen.

Als je wanhopig op zoek bent naar spullen waarvan je niet je haren uit je hoofd trekt terwijl je een kronkelend kind probeert aan te kleden, kun je eens kijken naar Kianao's biologische babykleding. Die is op z'n minst lekker zacht.

We hadden trouwens wel één echt succes met de Houten Babygym. Toen de meiden ongeveer vier maanden oud waren en voornamelijk als licht veeleisende aardappelen op het kleed lagen, gaf het me precies genoeg tijd om een kop thee te drinken terwijl die nog warm was, als ik ze onder deze houten boog schoof. De zachte kleuren waren geen aanslag op mijn netvlies, in tegenstelling tot die plastic elektronische gedrochten die continu hetzelfde valse deuntje afspelen tot je ze met een hamer kort en klein wilt slaan. Tweeling A staarde vooral met grote argwaan naar het houten olifantje, maar het hield haar bezig en gaf mijn vrouw twintig minuten de tijd om in alle rust wezenloos naar een muur te staren.

Trek je niets aan van de stuurlui aan wal

Je moet eigenlijk gewoon vertrouwen op het beetje slaaptekort-onderbuikgevoel dat je nog overhebt, terwijl je die perfect gestylede influencer op je telefoon, die beweert dat haar pasgeboren baby twaalf uur per nacht doorslaapt, volkomen negeert. En ondertussen doe je gewoon alsof je het achterhaalde advies van je schoonmoeder, over een druppeltje alcohol smeren op doorkomende tandjes, niet hebt gehoord.

De moeder van je kinderen presteert elke dag weer het onmogelijke. Ze herstelt van een enorme medische impact, stelt haar hele identiteit opnieuw af en houdt een klein, suïcidaal wezentje in leven. Haar een straatterm uit een roddelblad noemen, is een regelrechte belediging voor de pure veerkracht die nodig is om het ouderschap te overleven.

Klaar om die roddelblad-labels achter je te laten en je gewoon te focussen op het comfortabel houden van je mini-mensjes? Koop wat fijne biologische spullen voordat de volgende groeispurt toeslaat en ze van de ene op de andere dag overal uitgegroeid zijn.

Veelgestelde vragen vanuit de loopgraven

Wat moet ik zeggen als iemand mijn partner mijn "baby momma" noemt?

Meestal gebruik ik gewoon een lange, uiterst ongemakkelijke zwijgzame blik, net zolang tot ze wegkijken en hun eigen levenskeuzes in twijfel trekken. Als je zin hebt om er iets van te zeggen, werkt een droog "Je bedoelt mijn vrouw, de persoon die twee mensen in haar buik heeft laten groeien?" meestal uitstekend om het gesprek in de kiem te smoren. Mensen gebruiken de term omdat ze denken dat het ze stoer of nonchalant laat klinken; ze herinneren aan de biologische realiteit van een bevalling bederft die pret vrij vlot.

Is er medisch gezien echt een verschil tussen kraamtranen en een postnatale depressie?

Volgens de folders die ik in paniek om 2 uur 's nachts las, horen "kraamtranen" na een paar weken magisch te verdwijnen zodra de initiële hormooncrash is gestabiliseerd. Maar eerlijk gezegd is die grens behoorlijk vaag als je er middenin zit. Als je partner na een maand nog steeds huilt om gemorste melk (letterlijk), of wezenloos voor zich uit staart en zegt dat ze zich leeg voelt, stop dan met googelen naar symptomen en sleep haar gewoon naar de huisarts. Jij moet voor haar opkomen, want zij is veel te moe om het zelf te doen.

Hoe ga je om met ongevraagd advies van volslagen vreemden?

Glimlach, knik en wis het direct weer uit je geheugen. Wanneer een vrouw in het park je vertelt dat je baby beter zou slapen als je rijstebloem in de fles doet (een stikkingsgevaar overigens), zeg je gewoon: "Goh, wat interessant, bedankt," en loop je weg. Er tegenin gaan moedigt ze alleen maar aan om te blijven praten, en eerlijk gezegd heb ik niet de energie om bij de schommels in discussie te gaan over de medische wetenschap rondom baby's.

Zijn dure biologische kleertjes het geld echt waard of is het gewoon een marketingtruc?

Kijk, een baby verruïneert een designeroutfit net zo snel als een goedkoop pakje. Maar ik moet wel zeggen dat dat ultragoedkope synthetische spul bij Tweeling B voor een vreemde rode uitslag in haar nek zorgde, wat een week duurde om weg te trekken. Biologisch katoen ademt echt, wat betekent dat ze in de zomer minder vaak bezweet en krijsend wakker worden. Je hebt er echt geen gigantische kledingkast vol van nodig – koop gewoon vijf of zes goede, rekbare rompertjes en accepteer dat je voor de rest van je natuurlijke leven elke dag de was zult draaien.