Is Cry-Baby van John Waters voor kinderen? (Plus tips voor echte huilbaby's)

Het was dinsdag, kwart over drie 's nachts, en ik was er vrij zeker van dat ik aan het hallucineren was. Leo was zes weken oud en schreeuwde alsof ik hem daadwerkelijk pijn deed. Zijn kleine gezichtje kreeg een kleur paars waarvan ik niet wist dat die in de natuur bestond. Ik droeg van die grijze zwangerschapsjoggingbroeken—je kent ze wel, die broeken waarmee je het leven helemaal hebt opgegeven, met een mysterieuze vlek op je dij—en stond in het donker te wiegen terwijl Dave luidruchtig lag te snurken in de logeerkamer. Ik had afleiding nodig. Ik had letterlijk iets nodig om mijn ogen open te houden terwijl ik met deze woedende, bezwete aardappel van een kind op en neer hopte. Dus pakte ik de afstandsbediening, opende een streaming-app en klikte gewoon op het eerste wat leek alsof er muziek in zat.

De film was Cry-Baby. Geregisseerd door John Waters. Met in de hoofdrol een piepjonge, in leer gehulde Johnny Depp.

Ik dacht: hé, het is een musical, toch? Baby's houden van muziek. Het kind van een vriendin—we noemen hem allemaal baby John, of nou ja, meestal baby J, maar hij heet dus echt John—viel blijkbaar direct in slaap bij oude Broadway-soundtracks. Dus ik drukte op play en verwachtte zacht, ritmisch gezang om mijn eigen kleine schreeuwlelijk in slaap te sussen.

Oh god. Dat was een fout.

Dus ja, laat die film niet aan jonge kinderen zien

Als je wanhopig aan het googelen bent of je deze film met je kinderen kunt kijken, laat me je dan wat tijd besparen. Absoluut niet. Ik bedoel, mijn tienernichtje vindt het nu hilarisch, maar voor een peuter of jong kind? Echt niet. Na tien minuten zie je al vlindermessen, mensen die agressief uit heupflessen drinken, en van dat wild overdreven tongzoenen waardoor ik me zelfs helemaal alleen in de woonkamer om drie uur 's nachts ongemakkelijk voelde. Dave werd zelfs wakker, kwam de kamer in voor een glas water, wierp één blik op de tv waar een tiener stond te schreeuwen over de vrouwelijke anatomie, keek naar mij terwijl ik met onze huilende pasgeborene stond te wiegen, en liep langzaam en zonder een woord te zeggen de kamer weer uit.

Het is diep satirisch. Het drijft de spot met de nozems uit de jaren '50 en tieneridolen, en de leeftijdswaarschuwing voor 12 jaar en ouder is 100% terecht. Als je een tiener hebt, kun je hem misschien samen kijken om te proberen klassenverschillen en overdreven campy humor uit te leggen, al rollen ze waarschijnlijk alleen maar met hun ogen. Hoe dan ook, ik heb het uitgezet omdat Leo toch niet kalmeerde en de chaotische rockabillymuziek mijn eigen hartslag alleen maar de hoogte in joeg.

Omgaan met een letterlijk schreeuwend mensje

Dus daar stond ik in het donker, met mijn eigen, levensechte huilbaby. Maya deed dit nooit. Toen Maya een pasgeborene was, bestond ze eigenlijk gewoon als een slaperig klein pissebedje. Maar Leo? Leo was agressief ongelukkig met zijn bestaan.

Ik sleepte mezelf naar onze dokter, dokter Evans, die er altijd zó extreem uitgerust uitziet dat ik erom zou willen gillen, en smeekte haar me te vertellen wat ik fout deed. Ze vertelde me over de PURPLE huilfase. De letters staan grofweg voor huilen tot een Piek, Onvoorspelbaar, Onthutsend lastig te troosten... De rest van de afkorting weet ik eerlijk gezegd niet meer, want ik functioneerde op ongeveer twintig minuten slaap. Ze legde in wezen uit dat hun kleine zenuwstelseltjes gewoon compleet onderontwikkeld zijn en overweldigd raken door het hele concept van 'buiten de baarmoeder zijn'. Ze manipuleren je niet, ze zijn niet boos op je, ze flippen gewoon compleet over de zwaartekracht en lucht.

Ze zei dat het meestal een hoogtepunt bereikt rond de 6 tot 8 weken. Dat horen zorgde er natuurlijk niet voor dat het huilen daadwerkelijk stopte, maar ik voelde me er wel iets minder een waardeloze moeder door.

Tijdens die fase besefte ik ook dat Leo gewoon ontzettend gevoelig was voor alles wat zijn lichaampje aanraakte. Als een labeltje in zijn nek schuurde, was het over met de pret. Ik heb uiteindelijk al zijn stugge pakjes vervangen door het Rompertje van biologisch katoen van Kianao. Kijk, ik zal heel eerlijk tegen je zijn: als je de witte koopt, is die direct geruïneerd zodra er een spuitluier optreedt, en dat is onvermijdelijk, dus koop gewoon de donkere kleuren om je gezond verstand te redden. Maar het biologische katoen is belachelijk zacht. Echt, boterzacht. Het genas zijn huilbuien niet op magische wijze, maar hij kronkelde absoluut minder toen hij niet meer vastzat in rare synthetische stofjes. En de handige envelophalslijn betekende dat ik de romper naar beneden kon trekken over zijn beentjes als het een bende werd, in plaats van een met poep bedekte kraag over zijn hoofd te moeten sjorren.

Tandjes krijgen maakt alles oneindig veel erger

Net toen ik dacht dat we het ergste van de pasgeboren schreeuwfase hadden gehad, brak maand vier aan. En met maand vier kwam het kwijl. Mijn god, het kwijl. Het was alsof we samenwoonden met een kleine, boze Sint-Bernard.

Hij maakte drie slabbetjes per uur kletsnat en kauwde op zijn eigen vuistjes tot zijn knokkels rood en rauw waren. Het 's nachts wakker worden begon weer helemaal opnieuw. Ik werd langzaam gek in mijn zoektocht naar iets waar hij op kon kauwen zónder dat hij het meteen op de grond liet vallen.

Maak kennis met de Panda bijtring, siliconen en bamboe kauwspeeltje. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit kleine stukje siliconen nu praktisch een lid van onze familie is. Ik herinner me nog dat ik op een parkeerplaats van een supermarkt stond, bijna zelf in tranen, draaiend op koude koffie van de dag ervoor, terwijl Leo in zijn autostoeltje compleet door het lint ging. Ik groef deze panda op uit de bodem van mijn luiertas—er zat wat pluis op, boeien, we bouwen een immuunsysteem op—en stopte hem in zijn mond.

Directe, prachtige stilte.

De textuur op de achterkant van het pandahoofdje raakte precies de juiste plek op zijn gezwollen tandvlees. Bovendien is hij plat, waardoor zijn ongecoördineerde kleine handjes hem daadwerkelijk vast konden houden zonder hem elke vier seconden te laten vallen om er vervolgens om te schreeuwen tot ik hem weer opraapte. Mijn dokter zei dat ik siliconen speelgoed in de koelkast moest leggen, niet in de vriezer, omdat bevroren dingen het tandvlees echt pijn kunnen doen. Dus ik bewaarde dit ding gewoon in het botervakje van mijn koelkast en pakte het erbij zodra hij weer een instorting kreeg.

Als je momenteel gevangen zit onder een kwijlende, ellendige baby die aan alles een hekel heeft, doe jezelf dan een plezier en bekijk de bijtspeelgoedcollectie van Kianao, al is het maar om iets te vinden dat het overleeft om uit de kinderwagen geslingerd te worden.

Afleiding als overlevingsmiddel

Soms hebben ze echter geen honger. Ze zijn niet moe. Ze krijgen niet actief tandjes. Ze zijn gewoon verveeld en boos dat ze nog niet kunnen lopen.

Op dat soort momenten vertrouwde ik volledig op speeltijd op de grond, al was het maar om geen gewicht van negen kilo meer te hoeven vasthouden. We hadden de Houten babygym met dierenspeeltjes in de hoek van de woonkamer gezet. Kijk, het is een houten boog met wat spulletjes eraan. Gaat het je kind op magische wijze wiskunde leren en ervoor zorgen dat ze naar de universiteit gaan? Nee.

Maar het kleine hangende olifantje en de ringen met textuur gaven Leo iets om naar te staren en om precies 14 minuten lang verwoed tegenaan te slaan met zijn vuistjes. En 14 minuten is precies de tijd die ik nodig heb om mijn koffie voor de derde keer op te warmen in de magnetron, hem staand aan het aanrecht op te drinken en aangekoekte havermout van de keukenkastjes te vegen. Het mooiste is nog wel dat het écht een prachtig ding is. Ik voelde niet de behoefte om het gehaast uit elkaar te halen en in een kast te proppen als mijn schoonmoeder onaangekondigd binnenviel. Het stond daar gewoon heel esthetisch verantwoord te wezen.

Uiteindelijk overleven we allemaal het huiluurtje

Als ik nu terugkijk op die sessies om drie uur 's nachts, terwijl ik een bezwete baby heen en weer wiegde en wanhopig keek naar hoe Johnny Depp in de jaren '90 raar deed op mijn tv, voelt het als een koortsdroom. Het gaat echt voorbij. Je leeft gewoon in een soort bizarre, slaapverstoken bubbel waarin je onder de spuug zit en je afvraagt of je alles fout doet, en dan op een dag... stoppen ze gewoon met zo veel huilen. Ze slapen. Meestal dan.

Voordat de volgende avondcrisis toeslaat, bekijk dan de volledige collectie duurzame baby essentials van Kianao om iets te vinden dat je misschien net vijf minuten rust oplevert.

Mijn rommelige antwoorden op jouw nachtelijke vragen

Waarom schreeuwt mijn baby elke avond op precies hetzelfde tijdstip?
Omdat ze een hekel aan ons hebben. Grapje. Meestal dan. Mijn dokter zei dat het heel normaal is voor baby's om in de late namiddag of vroege avond een "huiluurtje" te hebben (wat een leugen is, het duurt meestal een uur of drie). Hun zenuwstelsel is gewoon overprikkeld van de hele dag wakker zijn. Probeer ze mee naar buiten te nemen of stop ze in bad. Soms helpt het zelfs om gewoon naar een plafondventilator te staren.

Kan ik siliconen bijtspeeltjes in de vriezer leggen?
Oké, dit deed ik dus vroeger wel met Maya, maar mijn dokter wees me er zachtjes (maar dringend) op dat bevroren, harde objecten het tandvlees kunnen kneuzen en bevriezingsverschijnselen op de lippen kunnen veroorzaken. Wie had dat gedacht? Nu leg ik ze gewoon twintig minuten in de gewone koelkast. Koud genoeg om te verdoven, zacht genoeg om geen schade aan te richten.

Wanneer stopt die schreeuwfase nou écht?
Bij Leo bereikte het een hoogtepunt rond de 8 weken en daarna begon het langzaam beter te worden bij 3 of 4 maanden. Tegen de tijd dat hij 6 maanden oud was, was het een heerlijk mollig, blij ventje dat alleen schreeuwde als ik zijn eten afpakte. Als ze letterlijk urenlang onafgebroken huilen en totaal niet getroost kunnen worden, val er dan zeker je dokter mee lastig. Het kan reflux of een allergie zijn. Of ze zijn gewoon heel erg boos.

Is biologisch katoen het geld echt waard voor baby's?
Eerlijk gezegd, ja, vooral als je kind last heeft van gekke onverklaarbare uitslag of eczeem zoals de mijne. Reguliere babykleertjes worden behandeld met zoveel troep, zoals brandvertragers en agressieve kleurstoffen. Toen ik Leo liet overstappen op biologisch katoen, klaarde zijn huid zó erg op. Koop gewoon minder kledingstukken van betere kwaliteit, en was wat vaker.

Wat is de beste manier om houten babyspeelgoed schoon te maken zonder het te verpesten?
Wat je ook doet, laat het niet in de gootsteen weken. Ik heb op die manier een houten rammelaar verpest. Hout zet uit en scheurt. Neem gewoon een vochtige doek met wat supermilde zeep, veeg het er snel mee af en laat het helemaal aan de lucht drogen voordat je het teruggeeft om het weer in de mond te laten stoppen.