Dinsdag, 08:14 uur. Ik zit in de autostoet voor school in de beruchte *drop-off* rij, gehuld in een zwarte legging die sinds ongeveer 2019 geen yogastudio meer van binnen heeft gezien. Er zit een hardnekkige, opgedroogde witte vlek op mijn linkerknie die ik agressief probeer te negeren—het is ofwel tandpasta of yoghurt, en eerlijk gezegd heb ik de emotionele bandbreedte niet om uit te zoeken welke van de twee het is.
Mijn vierjarige, Leo, schopt in een langzaam, methodisch ritme tegen de achterkant van mijn bestuurdersstoel, wat heel langzaam mijn geestelijke gezondheid aantast. Mijn zevenjarige, Maya, zit helemaal achterin en vertelt luidkeels een verhaal over een meisje op school dat blijkbaar 'te hard ademt'. Het omgevingsgeluid in dit voertuig bereikt een frequentie die alleen honden en gestreste millennial-moeders kunnen horen.
Ik heb afleiding nodig. Ik heb rust nodig. Ik heb, zeg maar, een compleet nieuw centraal zenuwstelsel nodig, maar ik neem ook genoegen met wat muziek en mijn lauwwarme thermosbeker koffie. God, wat hou ik van koffie. Ik besta op dit moment voor zo'n 80 procent uit cafeïne en droogshampoo.
Maya schreeuwt boven het getrap van Leo uit: "Zet dat Brooklyn-liedje op! Die van TikTok!"
Ik twijfel even, mijn hand zweeft boven het stuur. Oh ja, ze bedoelt dat virale nummer dat nu overal rondgaat. Heel chill. Heel akoestisch. Het is een cover van een Lana Del Rey-nummer waar de hele Gen-Z generatie door geobsedeerd is, en ik denk: hé, er zit toch het woord 'baby' ofzo in de titel? Oh wacht, het heet Brooklyn Baby. Perfect. We houden wel van een relaxte vibe. Ik tik op het scherm van mijn dashboard en geef de spraakassistent gewoon de opdracht om de originele versie af te spelen, want ik ben een coole moeder die de klassiekers uit 2014 kent.
Grote fout. Echt heel groot.
De esthetische valkuil van indiepop
Laat me even een stapje terug doen, want de reden dat ik er blindelings op vertrouwde dat dit nummer mijn wilde kinderen zou kalmeren, komt volledig voort uit mijn eigen waanideeën. Toen Leo daadwerkelijk nog een baby was, was ik compleet geobsedeerd door het creëren van deze heel specifieke, extreem gecureerde, urban-hipster esthetiek voor hem. Ik wilde niet van dat schreeuwerige, neonkleurige plastic speelgoed in primaire kleuren. Ik wilde alles neutraal, aards en cool. Ik wilde dat mijn baby eruitzag alsof hij verstand had van underground jazz en single-origin espresso.
Ik was zó toegewijd aan deze vibe dat ik voor hem het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao kocht. En eerlijk? Dit is een van de weinige esthetische keuzes die ik maakte en die de confrontatie met de realiteit ook echt overleefde. Ik overdrijf niet als ik zeg dat hij hier een hele zomer in gewoond heeft. De stof was bizar zacht en ging niet pillen in de was, vooral omdat het écht biologisch katoen is en niet vol zit met van die synthetische troep. Leo had zo'n gekke fase met een gevoelige huid waarin alles hem rode bultjes gaf, maar dit rompertje deed dat nooit. Bovendien zorgde de envelophalsklep ervoor dat ik hem naar beneden over zijn lijfje kon trekken als hij weer eens een spuitluier had, in plaats van een mosterdgele ramp over zijn hoofd te moeten slepen. Die fout maak je maar één keer, toch?
Hoe dan ook, mijn punt is: ik was een hipster-moeder. Of ik deed tenminste een verwoede poging. Mijn man Dave lachte me altijd uit als ik veertig minuten lang houten speelgoed aan het rangschikken was om het er 'moeiteloos' uit te laten zien.
Zoals die keer dat ik de Houten Regenboog Babygym kocht. Hij was prachtig. Echt, het leek net een modern kunstwerk in onze woonkamer. Hij had van die kleine houten ringen en zo'n zachte, tactiele olifant die naar beneden hing. Hij flitste tenminste geen stroboscooplampen naar me om 6 uur 's ochtends, wat een enorme overwinning was voor mijn migraines. Leo lag er rustig onder te meppen tegen de kleine vormpjes, en ik kon daadwerkelijk een warme kop koffie drinken terwijl ik naar hem keek. Het voelde alsof ik het moederschap helemaal onder de knie had.
Natuurlijk pakte niet alles wat ik kocht zo perfect uit. Ik kocht ook deze Bubble Tea Bijtring voor hem, omdat ik—wederom—wilde dat hij een trendy kleine stadsbaby zou zijn. Het ding was ongelooflijk schattig. Maar eerlijk? Het was gewoon mwah. Leo kauwde misschien vijf minuten op de kleine siliconen boba-parels, raakte verveeld, en gooide hem onmiddellijk onder de bank, waar hij linea recta onder de hondenharen kwam te zitten. Ik waste het af, gaf hem terug, en bam—weer onder de bank. Kinderen zijn wispelturige kleine dictators.
Wanneer het algoritme je verraadt
Dus, terug naar de auto. Dinsdagochtend. Het liedje begint te spelen.
Het begint met zo'n stemmig, sfeervol gitaarintro. Ik neem een slok van mijn koffie. Ik ontspan. Mijn schouders zakken voor het eerst in 48 uur weg van mijn oorlellen. Leo stopt zowaar heel even met tegen mijn stoel trappen omdat de muziek zo dromerig en apart is.
En dan begin ik opeens écht naar de songtekst van Brooklyn Baby te luisteren.
Eerst gaat het alleen maar over het hebben van een zeldzame jazzcollectie en veren in haar haar. Helemaal prima. Ik geniet ervan. Dave zegt altijd dat mijn muzieksmaak is blijven hangen in de jaren 2010, en hij heeft gelijk, maar wat maakt het uit. Dan begint het couplet.
Wacht. Zei ze net iets over hydrocultuur wiet?
Ik bevries, met de koffiebeker halverwege mijn mond.
Had ze het zojuist over amfetaminen?
OH MY GOD. Ineens herinner ik me weer waar dit nummer eigenlijk over gaat. Het is geen slaapliedje. Het is een satirische, extreem volwassen, psychedelische rockanthem die de hipstersubcultuur in New York van tien jaar geleden belachelijk maakt. De titel mag dan wel letterlijk het woord 'baby' bevatten, maar dit is echt ten stelligste NIET voor kinderen.
En ik maar denken dat ik lekker bezig ben, terwijl dit nummer door het premium surround sound-systeem van onze Honda Odyssey galmt.
De dokter had gelijk over die sponsbreintjes
Mijn brein schiet onmiddellijk in de paniekstand, omdat ik me een gesprek herinner dat ik had met onze huisarts, dokter Evans, tijdens het controlebezoek voor Leo's vierde jaar.
We hadden het over schermtijd en media, en ze mompelde iets over hoe kinderen van deze leeftijd absolute neurologische sponzen zijn voor scheldwoorden en volwassen concepten. Blijkbaar zijn hun kleine hersentjes agressief bezig met het in kaart brengen van geluidspatronen, en als ze een vloekwoord of iets geks horen, pinnen ze dat direct vast in hun vocabulaire. Ik snap niet helemaal hoe de echte wetenschap erachter werkt—iets met de frontale kwab die nog geen filter heeft? Of misschien zijn hun synapsen gewoon hebberig?
Ik ben geen neuroloog, oké? Ik ben gewoon een moeder die er amper aan denkt om de was in de droger te stoppen. Maar de les die ik van dokter Evans leerde, was dat kinderen precies internaliseren wat je voor ze afspeelt, en dat ze niet de context hebben om te snappen dat Lana Del Rey een typetje speelt.
Als je een liedje voor ze aanzet waarin volwassen thema's worden verheerlijkt, slaat hun brein dat gewoon op als 'normale dingen waar we het over hebben'. En exact op dat moment begint de bridge van het nummer, en gooit Lana er een loepzuivere, compleet ongecensureerde f-bom uit.
"Because I don't have to f***ing explain it."
Luid. Kraakhelder. Inclusief galm en alles.
De grote paniekaanval op het dashboard
Mijn reflexen, die normaal gesproken nogal afgestompt zijn door slaapgebrek, schieten opeens in hyperdrive. Ik duik naar het dashboard alsof ik een bom probeer te ontmantelen.
Ik mis de pauzeknop en zet per ongeluk het volume HARDER. De vloek galmt door de auto. Maya stopt haar verhaal over de harde ademer op school en valt volledig stil. Leo zegt: "Mama, wat zei die mevrouw?"
Ik sla mijn hand plat tegen het scherm en raak iets waardoor het geluid eindelijk stopt. De stilte in de auto is oorverdovend. Mijn koffiebeker, die ik tijdens mijn wanhopige gezwaai had losgelaten, valt om in de bekerhouder, spilt bruine vloeistof over mijn hele middenconsole en spettert op mijn toch al twijfelachtige legging.
Perfect. Gewoon perfect.
Hier zijn een paar dingen die ik heb geleerd in die tien zenuwslopende seconden van mijn leven:
- Titels zijn misleidend. Alleen maar omdat een nummer het woord 'baby' bevat, betekent niet dat het op de afspeellijst voor de kinderkamer thuishoort. Vertrouw nooit de pophitlijsten.
- TikTok liegt. De vijftien seconden durende akoestische covers die trending zijn op sociale media, strippen alle volwassen context van de originele nummers.
- Mijn kinderen luisteren altijd. Ze mogen me dan negeren als ik ze al twintig minuten vraag om hun schoenen aan te trekken, maar een verkeerd woord via de autoradio pikken ze op met haarscherpe, angstaanjagende precisie.
- Ik moet de 'E'-tag checken. Spotify zet letterlijk een 'Explicit' waarschuwing op het scherm, en ik negeerde hem compleet omdat ik te druk was met me ergeren aan Leo's sokken.
Dave vond het hele gebeuren hilarisch toen ik het hem later die avond vertelde. Hij zei zoiets als: "En, gaat Leo morgen op de peuterspeelzaal over Lou Reed praten ofzo?" Dave vindt dat ik overal te hysterisch op reageer. Ik bedoel, dat doe ik waarschijnlijk ook, maar ík was wel degene die de rest van de rit moest besteden aan het uitleggen aan mijn vierjarige dat de zangeres in de auto "woorden gebruikte die wij niet gebruiken", terwijl ik woedend de koffie uit mijn bekerhouder liep te schrobben met een uitgedroogd babydoekje.
Ik wilde gewoon een coole, chille ochtend. Ik wilde me voelen als die indie mom die ik zo wanhopig probeerde te zijn toen Leo zijn schattige biologische Kianao-rompertjes droeg. In plaats daarvan ben ik gewoon een chaotische puinhoop in een gezinsauto, die probeert te voorkomen dat mijn kinderen voor 9 uur 's ochtends de ergste kanten van de popcultuur in zich opnemen.
De volgende keer dat Maya om een nummer van TikTok vraagt, luisteren we naar de soundtrack van Vaiana. Einde discussie. Ik neem geen enkel risico meer.
Chaotische vragen die ik heb gekregen over songteksten en babymuziek
Is het echt zo erg om expliciete muziek af te spelen in de buurt van baby's?
Eerlijk? Mijn huisarts gaf me het gevoel alsof ik het brein van mijn kind aan het smelten was, maar ik denk dat het er vooral om gaat dat ze de geluiden gaan nadoen als ze in de peuterfase komen. Een baby snapt de woorden natuurlijk niet. Maar zodra ze een jaar of twee, drie zijn? Dan herhalen ze ALLES. Ik zou het risico niet nemen, tenzij je een belletje van de opvang wil omdat je kind er een f-bom uitgooide in de kring.
Hoe voorkom ik dat mijn oudere kinderen om ongepaste liedjes vragen?
Als je dit weet, stuur me dan alsjeblieft een mailtje. Maya hoort dingen op TikTok van haar oudere neefjes en nichtjes en eist het dan gewoon. Ik probeer een vooraf goedgekeurde afspeellijst voor de auto te maken, maar soms word ik zo moe van de strijd dat ik het algoritme gewoon het stuur laat overnemen. Wat, zoals we vandaag geleerd hebben, een vreselijk idee is. Blijf gewoon bij de Disney-soundtracks, dat is veiliger voor je bloeddruk.
Zijn er ook coole liedjes die wél babyvriendelijke songteksten hebben?
Ja! Veel artiesten maken oprecht hele toffe slaapliedjes-versies van hun nummers. Zoek maar eens op "Rockabye Baby!" op Spotify—zij maken instrumentale covers van bijvoorbeeld Snoop Dogg en Nirvana. Dat geeft je toch die coole hipster vibe, zonder de stress dat je ineens een drugsreferentie hoort terwijl je probeert in te voegen op de snelweg.
Waarom zetten artiesten überhaupt het woord 'baby' in titels van volwassen liedjes?
Waarschijnlijk omdat de muziekindustrie een hekel heeft aan ouders. Nee, het is gewoon een koosnaampje in de popmuziek, maar het maakt zoeken naar échte kindermuziek een absolute nachtmerrie. Ik heb ooit per ongeluk 'Baby Got Back' gedraaid op een eerste verjaardagsfeestje toen ik probeerde de leuke DJ uit te hangen. Het is een mijnenveld daar buiten, jongens. Lees voortaan gewoon eerst de songtekst. Leer van mijn fouten.
Delen:
De grote Britse kinderwagen-mythe en wat écht werkt
De Bruce Bolt Graduele Compressiesleeve - Babyblauw