Waarom ik pieker over broer-zus strijd en de Baby Jane cast

Het was precies 23:14 uur afgelopen dinsdag. Ik zat op de grond in de woonkamer in mijn bevlekte grijze joggingbroek agressief een berg mini-wasgoed op te vouwen, terwijl mijn man Mark lag te snurken op de bank. Naast mijn knie stond een mok lauwwarme koffie die ik steeds bijna omstootte, en ik probeerde gewoon iets op tv te vinden waarvoor ik niet hoefde na te denken. Ik wilde gewoon wat hersenloos achtergrondgeluid terwijl ik piepkleine sokjes bij elkaar zocht die niet veel groter zijn dan een watje. Dus zette ik What Ever Happened to Baby Jane? op, want ik had ineens zin in zo'n ouderwets zwart-wit drama, en eerlijk gezegd dacht ik dat het gewoon een beetje foute Hollywood-onzin uit de jaren 60 zou zijn.

Oh jee. Ik had het zo mis. Zo ontzettend mis.

In plaats van een ontspannende nachtelijke vouwsessie, kreeg ik een regelrechte existentiële ouderschapscrisis op mijn vloerkleed. Mocht je hem niet gezien hebben: de film is eigenlijk een angstaanjagende masterclass in hoe extreem giftig ouderschap en ongeremde broer/zus-rivaliteit je kinderen in ware monsters kunnen veranderen. Ik zat daar met een piepklein babylegging in mijn handen naar het scherm te staren, en het enige waar ik aan kon denken was de enorme schreeuwruzie die Maya en Leo die ochtend om 7 uur hadden om een blauw blokje.

Ze stonden tegen elkaar te gillen alsof ze gezworen vijanden waren, en ik stond maar in de keuken mijn koffie naar binnen te werken, me afvragend waar het was misgegaan. En dan kijk ik deze film en denk ik: nou, lekker dan. Dit is mijn toekomst. Ze eindigen straks op hun zeventigste met het serveren van dode ratten aan elkaar op zilveren dienbladen. Maar goed, het punt is: ouderschap is doodeng en klassieke films zijn soms veel te confronterend als je toch al slaaptekort hebt.

Het onvoorstelbare gedrag van de ouders in deze film

Laat me even klagen over de cast van What Ever Happened to Baby Jane, specifiek over de kindacteurs die de zusjes spelen in de flashbacks naar 1917. Iedereen is altijd zo gefocust op het echte drama achter de schermen tussen de volwassen hoofdrolspeelsters, Bette Davis en Joan Crawford, maar eerlijk, het kan me echt niet schelen wat die zestig jaar oude Hollywood-roddels zijn als het echte horrordrama zich gewoon al in de proloog afspeelt.

Er is dus een klein meisje, Julie Allred, dat de verwende varieté-kindster Baby Jane speelt. En dan heb je Gina Gillespie, die haar zus Blanche speelt. En de vader — oh mijn god, de vader. Deze man is de absolute schurk van het hele universum. Hij staat Jane daar letterlijk te overladen met complimentjes, koopt van alles voor haar, behandelt haar als een koningin omdat zij het geld binnenbrengt, terwijl hij Blanche volkomen negeert. Hij schreeuwt Blanche nog net niet uit om haar bestaansrecht, terwijl hij Jane een ijsje geeft. WAT BEZIELT DIE MAN.

Ik was zo boos dat ik een babysokje naar de tv gooide. Je kijkt naar die flashbacks en je ziet precies het moment waarop het trauma ontstaat. Je snapt helemaal waarom Baby Jane opgroeit tot een diep verstoorde, agressieve volwassene. Het is geen mysterie! Het is gewoon verschrikkelijke, ongebreidelde voortrekkerij. De vader heeft letterlijk een monster gecreëerd, en de moeder staat er alleen maar bezorgd bij te kijken zonder in te grijpen. Ik zat er gewoon van te hyperventileren.

Het zette me aan het denken over hoe makkelijk we zonder dat we het doorhebben van die rare, competitieve patronen kunnen creëren in ons eigen gezin. Bijvoorbeeld wanneer Leo iets schattigs doet en ik moet lachen, en Maya er vlak naast staat te kijken en absorbeert dat haar kleine broertje alle aandacht krijgt. Het is slopend om elke reactie van jezelf te moeten scannen om je kinderen niet per ongeluk voor het leven te traumatiseren.

Mijn arts zei hier iets over wat me echt liet schrikken

Een paar weken geleden was ik dus bij dr. Miller voor de reguliere controle van Leo. Het papier op de onderzoekstafel maakte dat verschrikkelijke knisperende geluid waarvan ik altijd ga zweten. Leo was ondertussen druk bezig een plastic stethoscoop op te eten, en ik brak gewoon even en vroeg hem naar het ruziën. Ik zei zoiets van: "Ze haten elkaar. Ze gedragen zich echt als wilde katten in een zak. Doe ik iets verkeerd?"

Dr. Miller, die er altijd uitziet alsof hij net zo hard een dutje nodig heeft als ik, zuchtte eens en zei dat broers en zussen biologisch gezien geprogrammeerd zijn om te concurreren om onze middelen. Hij bracht het als een soort oerinstinct, waarbij kinderen denken dat aandacht gelijkstaat aan overleven. Dus als ze niet de meeste aandacht krijgen, denken die kleine ontwikkelende breintjes letterlijk dat ze alleen in het bos worden achtergelaten om te sterven. Wat nogal een huiveringwekkende manier is om iets uit te leggen aan een moeder die toch al gestrest is, maar ergens is het wel logisch.

Ik geloof dat ik ergens online las — misschien op een medische site of misschien op een willekeurig opvoedforum om 3 uur 's nachts — dat je er voor moet zorgen dat je ze niet vergelijkt, wel één-op-één tijd met ze doorbrengt en er absoluut op moet letten dat je niet voor de een een ijsje koopt terwijl de ander diepbedroefd moet toekijken. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar heel eerlijk: op sommige dagen is het gewoon al een overwinning als we bedtijd halen.

Ze zeggen wel eens dat je samen met oudere kinderen naar de tv moet kijken om ze te helpen zware thema's te verwerken. Dat is vast een goed idee, want als Maya ooit zou zien hoe Baby Jane haar zus martelt, zou ze waarschijnlijk nooit meer slapen en ik ook niet. Die hele psychologie is gewoon zó troebel. Ik weet nooit of ik nou te veel of juist te weinig ingrijp bij hun ruzies.

Speelgoed vinden dat niet voor een Derde Wereldoorlog zorgt

Goed, terug naar het incident met het blauwe blokje om 7 uur 's ochtends. Ze stonden te vechten om dit ene specifieke blokje, en het ging er zo hard aan toe dat Mark er wakker van werd en als een soort verwarde beer naar beneden kwam gestrompeld. Maar het grappige is, toen het geschreeuw wat was gaan liggen en ik ze even tien minuutjes uit elkaar had gehaald, speelden ze daarna wel gewoon heerlijk samen met de rest van de blokken.

We hebben zo'n Zachte Baby Bouwstenen Set, en dat is op dit moment oprecht een van de weinige dingen in huis waar ik echt dol op ben. Vooral omdat ze gemaakt zijn van zacht, veilig rubber. Weet je hoe vaak ik midden in de nacht op een hard houten blok ben gaan staan en bijna mijn teen heb gebroken? Veel te vaak. Met deze blokken stapte ik er om 2 uur 's nachts op toen ik water ging halen, en het veerde gewoon in onder mijn voet. Ik huilde nog net geen tranen van geluk.

Maya en Leo begonnen dus samen een gekke, wankele toren te bouwen. Maya was de dierensymbooltjes bij elkaar aan het zoeken en Leo zat alleen maar te kauwen op een blok met een 4 erop, maar ze deden het wel samen. Niemand huilde. Niemand serveerde de ander een dode rat. Het was een kort, schitterend moment van broer/zus-harmonie. De macaron-kleurtjes werken overigens opvallend kalmerend, wat een mooie bonus is als je woonkamer 90% van de tijd bezaaid is met plastic troep.

Natuurlijk is niet alles wat we kopen een schot in de roos. Ik had laatst de Panda Bijtring gekocht, geen idee, het zag er op de website heel esthetisch uit en ik was ten einde raad omdat Leo's kiezen doorkwamen en hij kwijlde als een sint-bernard. En het is prima hoor. Zeker. Het is veilig en schattig, en hij heeft misschien drie dagen op het bamboe-gedeelte gekauwd. Maar daarna besloot hij dat de oplader van mijn laptop veel interessanter was, dus nu ligt de panda ergens onderin mijn luiertas, bedekt met kruimels. Ach, de ene keer heb je geluk, de andere keer niet.

Als je ook wanhopig op zoek bent naar iets om je kinderen bezig te houden zodat ze elkaar niet proberen af te maken, kun je altijd even kijken bij ons educatieve speelgoed. Of geef ze gewoon een kartonnen doos. Serieus, alles wat helpt om je geestelijke gezondheid te bewaren.

Het overlevingsuniform van biologisch katoen

Maar goed, de film staat dus aan, Bette Davis verliest op het scherm volledig haar verstand, en ik zit maar een beetje de was te vouwen. Ik weet nog precies dat ik dit Biologisch Katoenen Rompertje aan het opvouwen was waar Leo praktisch in woont. Ik ben echt geobsedeerd door deze rompers. Toen Maya een baby was, kocht ik allemaal van die goedkope, stugge synthetische kleertjes die heel schattig op de kleerhanger stonden, maar die haar vreselijke, knalrode huiduitslag gaven vlak onder haar kinnetje waar de stof schuurde. Het was echt zielig.

Bij Leo ben ik overgestapt op biologisch katoen, en het verschil is echt ongekend. Deze specifieke mouwloze romper heeft van die handige overslag-schoudersluitingen. Dus als hij een flinke poepexplosie heeft — wat gisteren het geval was, helemaal tot op z'n rug, precies toen we naar de supermarkt wilden gaan — kan ik de romper via z'n schouders naar beneden trekken, in plaats van een met poep besmeurd kledingstuk over zijn hoofdje en door zijn haartjes te moeten halen. Alleen dat is al zijn gewicht in goud waard. Bovendien wordt de stof elke keer als ik hem was nog zachter, en dat is maar goed ook, want ik was hem constant.

Ik was het aan het vouwen, streek de kleine naadjes glad, en dacht eraan hoeveel energie we erin steken om ze fysiek veilig en comfortabel te houden. We kopen biologisch katoen, we checken de ingrediënten van hun voeding, en we beveiligen de hoeken van de salontafel zodat ze hun hoofdje niet openhalen. Maar dat emotionele deel? Die broer/zus-dynamiek? Dat is onzichtbaar. Je kunt geen stootranden op een giftige relatie plakken. Je moet gewoon je best doen en hopen dat je niet per ongeluk het ene kind voortrekt ten opzichte van het andere.

De droom van het perfecte broer/zus-plaatje loslaten

Tegen de tijd dat de film was afgelopen, was het al zoiets als half twee 's nachts. Mark sliep nog, de hond snurkte vrolijk mee, en ik had met succes de hele wasmand weggewerkt. Maar mijn hersenen draaiden nog steeds overuren van alle paniek.

Ik sloop naar boven en keek even in de slaapkamers van de kinderen. Maya lag diagonaal over haar bed verspreid en had al haar dekens in beslag genomen. Leo lag in zijn ledikant met zijn billetjes in de lucht te slapen, zoals hij altijd doet. Ze zagen er zo vredig uit. Ze leken in de verste verte niet op toekomstige aartsvijanden. Ze leken gewoon op twee kleine kindjes die proberen te ontdekken hoe ze een huis, een mama en een leven met elkaar moeten delen.

Ik besefte me ineens dat ik misschien eens moet stoppen met elk ruzietje op te blazen. Ze gaan echt wel bakkeleien. Ze gaan speelgoed van elkaar afpakken. Leo zal Maya heus nog wel een keer bijten, en Maya zal de boel bij elkaar gillen omdat hij haar legotoren heeft verpest. Dat betekent nog niet dat ons een What Ever Happened to Baby Jane-scenario te wachten staat. Het betekent simpelweg dat ze normale broertjes en zusjes zijn die elkaars grenzen verkennen.

Zolang ik ze niet actief tegen elkaar uitspeel, of een ijsje koop voor de één en de ander boos aankijk, dan denk ik dat we helemaal goed komen. Althans, dat hoop ik van harte. Want ik ben veel te moe om me over dertig jaar nog bezig te moeten houden met ruzies tussen volwassen broers en zussen.

Mocht je momenteel je handen vol hebben aan je eigen stel kleine ruziënde acteurs, haal dan gewoon even diep adem, schenk nog een kopje koffie voor jezelf in, en bekijk wat van onze duurzame babyspullen om ze in ieder geval vijf minuten veilig af te leiden, zodat jij je in de voorraadkast kunt verstoppen.

De ietwat chaotische veelgestelde vragen (FAQ)

Is de cast van What Ever Happened to Baby Jane geschikt voor tieners om te kijken?
Eerlijk gezegd ligt dat erg aan je kind. Het is gekeurd voor 13 jaar en ouder, maar het is absoluut geen moderne gore-film, mocht je je daar zorgen over maken. Het draait allemaal om psychologische kwelling, wat mijns inziens nog veel heftiger is. Als je tiener van klassieke films houdt, is het een meesterwerk, maar kijk het dan zeker met ze mee. Er komt veel onbehandeld alcoholisme en gewoon erg duistere, agressieve thema's in voor. Je moet daar waarschijnlijk goed met ze over doorpraten, zodat ze niet compleet in de war raken.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn kinderen niet de hele tijd ruziemaken?
Mocht je het magische antwoord hebben, mail me dan meteen. Maar wat ik heb opgemaakt van mijn arts en mijn eigen gestuntel: een groot deel is simpelweg oppassen dat je ze niet hardop met elkaar vergelijkt. En speelgoed zoeken dat ze aanmoedigt om echt samen te bouwen, in plaats van te ruziën over één plastic dinosaurus. En, vergeet niet regelmatig even heel diep adem te halen.

Waarom ontstaat er überhaupt rivaliteit tussen broers en zussen volgens experts?
Dr. Miller vertelde me eigenlijk dat het een primair overlevingsinstinct is. Kinderen zijn zo geprogrammeerd dat ze om onze aandacht vechten, want in de tijd van de holbewoners was het kind met de meeste aandacht degene die niet werd opgegeten door een beer. Dus als ze erover strijden wie er naast jou op de bank mag zitten, denken die kleine hersentjes echt dat hun leven ervan afhangt. Het is ontzettend vermoeiend, maar wel puur biologisch.

Is biologisch katoen écht beter of is het gewoon een marketingtruc?
Vroeger dacht ik altijd dat het gewoon dure marketing was, totdat Maya van die verschrikkelijke rode huiduitslag kreeg van synthetische stoffen. Biologisch katoen wordt verbouwd zonder al die agressieve pesticiden, en het ademt simpelweg veel beter. Ik merkte een gigantisch verschil bij Leo's huid. Het is niet alleen maar een hippe term; als je te maken hebt met baby-eczeem of gewoon de supergevoelige huid van een pasgeborene, maakt het echt een enorm verschil qua comfort.

Moet ik me zorgen maken als mijn peuter zijn oudere broer of zus bijt?
Oh jee, Leo is ook door zo'n bijtfase gegaan, en ik dacht echt even dat ik een kleine vampier opvoedde. Het is volkomen normaal, hoewel het wel super frustrerend is. Peuters hebben heel grote emoties en nog nul impulsbeheersing, dus ze gebruiken gewoon hun tanden als ze de woorden niet kunnen vinden. Je moet simpelweg proberen kalm te blijven, ze uit elkaar te halen, en de oudste te beschermen. Het gaat over. Uiteindelijk. Beloofd.