Een brief aan mijn vroegere ik: babymemes en overleven met tweelingdochters

Je zit momenteel op de gesloten deksel van het toilet beneden, om exact 3:14 's nachts. De tegels voelen ijskoud aan je blote voeten, en je verstopt je. Ik weet dit omdat ik jou ben, en ik schrijf je vanuit zes maanden in de toekomst. Boven maakt Tweeling A dat ritmische, hoge dolfijnengeluid dat betekent dat ze haar speen kwijt is in de allerdonkerste hoek van het ledikant. Tweeling B slaapt, maar ademt met de zware, onheilspellende reutel van een kleine maffiabaas die elk moment kan ontwaken en belasting kan eisen. Je staart naar een oplichtend scherm en scrolt wanhopig door Instagram, kijkend naar een babymeme met een doorgedraaide wasbeer met enorme wallen en een bijschrift over de slaapregressie van vier maanden. Je lacht geluidloos om de hond niet wakker te maken.

Ik schrijf om je een paar dingen te vertellen over dit exacte moment in je leven. Ten eerste: de slaapregressie eindigt niet; hij evolueert simpelweg in nieuwe, steeds complexere vormen van nachtelijke psychologische oorlogsvoering. Ten tweede ga je meer koffie nodig hebben dan je momenteel denkt dat wettelijk is toegestaan om te kopen. En ten derde: die belachelijke internetplaatjes die je gebruikt om je verstand erbij te houden, zijn eigenlijk het enige dat je door het komende halfjaar van dit circus heen gaat slepen.

Het toevluchtsoord van je scherm op de wc

Op dit moment voel je waarschijnlijk een enorme golf van schuldgevoel, omdat je je verstopt op de wc en naar je telefoon kijkt terwijl je kinderen boven doen wat ze ook maar aan het doen zijn. Je hebt waarschijnlijk net een prachtig opgemaakte post gelezen van een opvoed-influencer in een beige linnen shirt, die je vertelt dat je elke seconde moet koesteren omdat de dagen lang zijn maar de jaren kort. Je moet die persoon onmiddellijk blokkeren. Je hoeft die dolfijnengeluiden om 3 uur 's nachts helemaal niet te koesteren. Je moet ze gewoon overleven.

De babymemes die je aan het verzamelen bent in je opgeslagen mapjes—die over peuters die zich gedragen als kleine, dronken huisgenoten die weigeren huur te betalen, die over het transformeren in een menselijk servet, of die perfect de absolute, zwaartekrachtloze chaos vastleggen van proberen een krijsende baby in een autostoeltje te worstelen—dat is je ware steungroep. Wanneer je lacht om een foto van een kat die wezenloos naar een muur staart met het bijschrift "ik die me probeer te herinneren hoe mijn leven was voordat ik druiven in microscopisch kleine kwartjes moest snijden", ervaar je een kort, vluchtig moment van solidariteit met miljoenen andere mensen die momenteel ook bedekt zijn met onverklaarbare plakkerige substanties.

Het is opmerkelijk eenzaam, dat bestaan als thuisblijfvader. Je duwt de duowagen door het park in de motregen en knikt naar andere ouders die er even getraumatiseerd uitzien, maar niemand zegt daadwerkelijk: "Ik heb vandaag in de keuken gehuild omdat ik een stukje toast liet vallen." De memes zeggen het voor je.

Het medische excuus voor je internetgewoonte

Misschien vind je het interessant om te weten dat jouw nachtelijke scroll-gedrag mogelijk daadwerkelijk een klein fysiologisch voordeel heeft, hoewel ik totaal onbevoegd ben om uit te leggen hoe. Dokter Patel, onze huisarts, keek me vorige maand vol medelijden aan toen ik langskwam voor een hardnekkige hoest en vroeg of auditieve hallucinaties van huilende baby's normaal waren. Hij mompelde iets vaags over cortisolniveaus en stressvermindering. Het kwam er eigenlijk op neer dat als ik geen manier vond om de spanning van het in leven houden van twee kleine mensjes af te voeren, mijn eigen lichaam waarschijnlijk gewoon zou opgeven en uit elkaar zou vallen.

Ik geloof dat ik ergens gelezen heb—waarschijnlijk in een door kinderparacetamol opgewekte roes terwijl ik om 4 uur 's nachts de babyfoon probeerde te maken—dat lachen om absurde dingen je hersenen daadwerkelijk voor de gek houdt om endorfines aan te maken. De verpleegkundige van het consultatiebureau gaf me tijdens haar laatste bezoek ook een glanzende folder (op pagina 47 staat de suggestie om kalm te blijven tijdens driftbuien, wat ik totaal niet nuttig vond terwijl ik een kind vasthield dat actief probeerde mijn sleutelbeen te koppen) waarin werd gehint dat lachen het immuunsysteem ondersteunt. Ik heb geen idee of dit wetenschappelijk klopt, maar aangezien je nog niet volledig bent bezweken aan de nieuwste apocalyptische crèche-plaag die de meiden mee naar huis hebben genomen, is gniffelen om een foto van een desastreuze luier-explosie misschien wel degelijk een geldige medische interventie.

De realiteit achter de luier-explosie grapjes

Over luier-explosies gesproken, laten we het even hebben over de "poonami"-memes. Jij denkt dat ze overdreven zijn voor een komisch effect. Je denkt: "Een wezentje dat slechts een half stukje toast en een enkele geprakte bosbes heeft gegeten, kan toch onmogelijk een hoeveelheid ontlasting produceren die de wetten van de fysica tart." Je bent zo, zo prachtig naïef.

Aanstaande dinsdag ga je proberen om de tweeling mee te nemen naar dat hippe koffietentje in de stad, om aan jezelf te bewijzen dat je nog steeds een greintje stedelijke waardigheid bezit. Tweeling B zal wachten tot je een slok neemt van je dure flat white van vijf euro om een biologische gebeurtenis van catastrofale proporties te ontketenen. Het zal uit de luier ontsnappen. Het zal door de broek dringen. Het zal zich een weg omhoog banen over haar rug met de snelheid en vastberadenheid van een doodsbange eekhoorn die in een boom klimt. Je zult haar meenemen naar het microscopisch kleine toilet van het café, haar op de twijfelachtige verschoontafel leggen, en je realiseren dat je een zwaar bevuild kledingstuk over haar hoofd moet zien te trekken.

Dit is het moment waarop je je deze brief moet herinneren. Je moet alle stugge, onpraktische kleertjes van de bekende modeketens die je kocht omdat ze er zo schattig uitzagen direct afdanken, en permanent overstappen op de Biologische Katoenen Baby Romper van Kianao. Ik ben volkomen serieus. Wanneer de ramp in dat café toeslaat, zul je tot je grote verbazing ontdekken dat die rare overlappende flappen op de schouders van de Kianao romper geen bizar modieus statement zijn. Het is een envelophals. Ze zijn speciaal ontworpen zodat je het hele kledingstuk OMLAAG over het lichaam van de baby kunt trekken, in plaats van dat je een rampgebied over haar gezicht en in haar haar sleept.

Die romper is de enige reden waarom ik Tweeling B niet in de wc van het café hoefde achter te laten om een nieuw leven te beginnen in Zuid-Amerika. Het biologische katoen is fantastisch voor hun gevoelige huid, natuurlijk, en het wast de vlekken opmerkelijk goed uit, maar die envelophals is het werk van een miskend technisch genie. Als je mijn specifieke vorm van publieke vernedering wilt vermijden, raad ik je aan om eens te kijken naar Kianao's biologische babykleding voordat je dat uitje naar dat koffietentje waagt.

De kauwfase en pandavormige compromissen

Kort na het café-incident ga je de doorkomende-tandjes-haai-fase meemaken. Je hebt vast weleens die babymeme gezien waarin de lieve, engelachtige baby verandert in een witte haai zodra er een vinger in de buurt van de mond komt. Dit is geen grap. Tweeling A krijgt momenteel haar kiezen, en ze benadert mijn handen met de berekenende roofzucht van een velociraptor.

Je zult van alles proberen. Je zult de bevroren washandjes proberen, die in drie seconden smelten en een plasje achterlaten op het vloerkleed. Je zult proberen haar tandvlees te masseren met je knokkel, wat resulteert in een bijtafdruk die je vervolgens moet uitleggen aan de caissière in de supermarkt. Uiteindelijk koop je de Panda Bijtring van Kianao.

Kijk, ik zal helemaal eerlijk tegen je zijn: het is gewoon oké. Ik bedoel, het is een stukje siliconen in de vorm van een panda, dat de tweeling ongeveer veertig keer per dag op de keukenvloer zal smijten zodat jij het weer kunt oprapen en wassen. Maar het siliconen materiaal is zacht genoeg zodat Tweeling A niet langer probeert om op de plinten te kauwen, en er zitten van die kleine getextureerde stukjes op de pootjes waar ze uren op kauwt als een hond met een flosbot. Het houdt haar stil, het voorkomt dat ze haar zusje bijt, en hij kan in de vaatwasser. Op dit punt in je leven is het wel of niet in de vaatwasser kunnen het belangrijkste criterium of iets in jouw huis thuishoort.

Jouw standpunt over felgekleurd plastic

We moeten het even hebben over de vloer in de woonkamer. Je hebt momenteel nog de theorie dat je een minimalistisch, esthetisch verantwoord huis kunt behouden terwijl je twee peuters opvoedt. Je weigert de gigantische plastic boerderijdieren te kopen die angstaanjagend vals zingen wanneer je er in het donker op gaat staan.

Ik ben het met je eens over het plastic, maar je gaat de strijd om de vloeroppervlakte verliezen. Een cadeau gekregen elektronisch keyboard gooi je binnen een week weg omdat de batterijen "op mysterieuze wijze" leeg raken en je botweg weigert ze te vervangen. In plaats daarvan sluit je een compromis met de Houten Babygym van Kianao. Het ziet er echt uit als een meubelstuk in plaats van de restanten van een explosie in de primaire kleuren. Het houten frame is stevig genoeg zodat Tweeling B het niet meteen kan demonteren, en de kleine hangende dierenspeeltjes geven ze iets om tegenaan te slaan terwijl jij plat op het kleed naast ze ligt, naar het plafond staart en je probeert te herinneren hoe een volledige nacht doorslapen ook alweer voelt.

Een kleine opmerking over digitale waardigheid

Uiteindelijk bereik je een niveau van uitputting waarop je overweegt om een foto te plaatsen van Tweeling A, volledig bedekt met spaghetti bolognese terwijl ze onbedaarlijk huilt om een gevallen lepel, puur om wat sympathieke likes te scoren van mensen die je sinds je studietijd niet meer hebt gesproken. Maar in plaats van dat te doen, kun je de foto beter gewoon in een privéberichtje naar mam sturen en de app afsluiten, voordat je de toekomstige digitale voetafdruk van je dochter ruïneert.

De memes zijn er om door jou te worden geconsumeerd, niet om zelf te creëren met je eigen kinderen als clou. Houd de chaos privé, houd de humor zwart, en houd je verwachtingen voor een schoon huis absoluut in het putje.

Je doet het best goed, Tom uit het verleden. De meiden zijn gelukkig, ook al ben je in feite een wandelende zombie aangedreven door koude koffie en ongepaste internetgrappen. Voordat je weer naar het plafond gaat staren in afwachting van de wekker, neem even een kijkje in de duurzame babywinkel van Kianao om een voorraadje in te slaan van die rompers met envelophals. Je zult me later dankbaar zijn.

Vragen die ik mezelf vaak stel om 4 uur 's nachts

Waarom herken ik mezelf zo intens in die geflipte ouderschap-memes?
Omdat de absolute absurditeit van het in leven houden van een klein, suïcidaal mensje niet kan worden verwerkt via normale, rationele gedachten. Wanneer je functioneert op gefragmenteerde slaap en de woordenschat van je belangrijkste gesprekspartner uitsluitend bestaat uit het woord "nee", bevestigt het zien van een foto van een skelet dat wacht tot een peuter zijn schoenen aantrekt jouw realiteit op een manier die goedbedoelde adviesboeken simpelweg niet kunnen.

Maken deze grapjes van mij een cynische ouder?
Ik vroeg mezelf dit af nadat ik had gelachen om een wel heel duistere grap over het weggooien van je complete kind als het weigert een dutje te doen. De waarheid is dat het cynisme slechts een beschermlaag is over een uitputtende hoeveelheid liefde. Als we geen grapjes zouden maken over de pure ellende van de moeilijke momenten, zouden we verdrinken in de angst om alles perfect te willen doen. De memes zijn een uitlaatklep, geen karakterfout.

Gaan ze ooit doorslapen zodat ik kan stoppen met in het donker naar mijn telefoon te kijken?
Ik heb geen idee, vriend. Tweeling A sliep vorige maand precies drie keer de hele nacht door, en elke keer werd ik alsnog om 3 uur 's nachts in blinde paniek wakker, ervan overtuigd dat er iets catastrofaals was gebeurd. Je lichaam vergeet hoe het moet slapen. Je kunt net zo goed genieten van de wasbeerplaatjes terwijl je toch wakker bent.

Wat doe ik als de meme werkelijkheid wordt en alles onder de lichaamssappen zit?
Je ontkleedt het kind, je ontkleedt jezelf, je gooit de Kianao romper in de was (godzijdank voor die envelophals), en je zet ze in bad. Vervolgens sta je naast het bad, kijk je hoe ze met roekeloze overgave water over de rand spetteren, en realiseer je je dat deze specifieke ramp morgen waarschijnlijk gewoon de volgende grap is waar je om lacht op je telefoon.