Lieve Sarah: Wat ik eerder had willen weten over slabbetjes voor volwassenen

Lieve Sarah van afgelopen november,

Je zit momenteel aan de eettafel van je schoonmoeder. Het is precies 15:14 uur op een dinsdag, en je draagt die grijze Hema-joggingbroek met die mysterieuze bleekvlek op de linkerknie, van toen je de badkamer beneden een grote beurt probeerde te geven. Maya staat te gillen in de woonkamer omdat haar blauwe krijtje is gebroken. Leo zit op de een of andere manier fysiek vast onder de salontafel. En Tante Martha, de tante van je man die bij jullie is ingetrokken na haar beroerte, heeft net een hele kom pompoensoep over de voorkant van haar favoriete crèmekleurige blouse gemorst.

Je staart naar de oranje plas op haar borst, en je man Mark kijkt je aan met een paniekerige blik en grote ogen, alsof jij alle antwoorden hoort te hebben. Omdat jij de moeder bent. Omdat jij constant met knoeipartijen te maken hebt. Oh god.

Ik schrijf je dit vanuit de toekomst om je te vertellen dat je even diep moet ademhalen. Neem een slok van je ijskoffie. Het wordt makkelijker, maar je staat op het punt om in een heel raar zwart gat op het internet te vallen. Je probeert namelijk uit te zoeken waar je in vredesnaam begint met zoeken naar eethulpmiddelen voor volwassenen, zonder ze hun waardigheid compleet af te nemen.

Het internet is hier een vreselijke plek voor

Kijk, ik weet wat je vanavond gaat doen als de kinderen eindelijk slapen. Je gaat met je telefoon op de bank zitten, negeert die enorme berg wasgoed, en probeert uit te vogelen waar je in vredesnaam slabben voor volwassenen kunt kopen zonder ze het gevoel te geven dat ze weer terug zijn op de kleuterschool.

En de zoekresultaten zullen ervoor zorgen dat je je telefoon uit het raam wilt gooien.

Je gaat al die websites voor medische hulpmiddelen vinden die van die ronduit afzichtelijke, stijve, met plastic gevoerde ondingen verkopen. Ze zijn altijd bedrukt met zo'n raar, verwassen ruitjespatroon of van die deprimerende, vervaagde bloemenprints die schreeuwen: "Ik heb het leven opgegeven." Ze zien eruit als iets wat je om krijgt als je kreeft eet in een smakeloze toeristenval, niet alsof je aanschuift voor een gezellig familiediner.

En het woord zelf? Zo denigrerend. Martha is tweeënzeventig jaar oud. Vroeger gaf ze leiding aan een bankfiliaal. Ze draagt Chanel No. 5. Om het in haar gezicht een "slab" te noemen voelt als een enorme belediging, en je zult heel snel leren dat de woordkeuze zó ontzettend belangrijk is wanneer je je een weg baant door deze hele mantelzorg-hel van de sandwichgeneratie.

De ergotherapeut kwam vorige week langs—ze had zo'n geweldige schildpadmontuur bril, ik moet echt eens vragen waar ze die gekocht heeft—en ze overhandigde ons een ontzettend langdradige folder. Ze zei iets over degeneratie van motorische zenuwbanen en dysfagie, wat volgens mij gewoon een chique medische term is om te zeggen dat de hersenen soms vergeten hoe ze de keel- en handspieren moeten vertellen om samen te werken? Om heel eerlijk te zijn volgde ik de wetenschap erachter niet helemaal, want Leo probeerde op dat moment in de vaatwasser te klimmen. Maar wat ik er min of meer uithaalde, was dat ze er letterlijk niets aan kan doen dat ze eten laat vallen. Haar handen trillen. De soep morst. Het is beangstigend voor haar, en ze schaamt zich.

Maar goed, het punt is: je moet stoppen met zoeken bij winkels voor medische hulpmiddelen.

De absolute nachtmerrie die klittenband heet

Laat me je direct een hoop geld en frustratie besparen. Wanneer je in een slaaptekort-paniek eindelijk wat opties van het internet bestelt, zul je er een paar kopen met een klittenbandsluiting in de nek. Doe dit niet.

Het klittenband maakt zóveel lawaai. Elke keer als je het bij Martha afdoet, maakt het een vreselijk, scheurend geluid vlak naast haar oren, en ze krimpt ineen. Het voelt klinisch, luid en vreselijk aan.

En nog erger, als je het in de was gooit—want je draait nu zoveel wasjes, zó ontzettend veel wasjes—blijft het klittenband overal aan haken. Ik heb mijn favoriete Lululemon yogabroek geruïneerd omdat de ruwe kant van de neksluiting in de droger aan de dij bleef haken en alle draden eruit trok. Het was een tragedie. Daarna vult het klittenband zich gewoon met pluizen uit de droger en hondenhaar tot het niet eens meer plakt, en dan flappert het maar wat nutteloos rond terwijl ze haar havermout probeert te eten.

Ik ga je tijd niet eens verspillen aan die flinterdunne papieren wegwerpschorten die ze bij de tandarts gebruiken, want die vallen letterlijk uit elkaar zodra er een druppel water op komt.

Dingen die écht helpen tegen de knoeiboel

Dus, aangezien die medische spullen waardeloos waren, ben ik gaan kijken naar de babyspullen die we al in huis hadden liggen, om te zien of we daar iets van konden hergebruiken. En eerlijk? Sommige dingen werkten écht beter dan de spullen die specifiek voor ouderen op de markt worden gebracht.

Mark, die het kopen van spullen voor in huis meestal aan mij overlaat, had zowaar een geniaal moment. Het viel hem op dat Martha met haar lepel achter haar gewone keramische kommetjes aan zat op tafel, omdat ze de kom door haar trillende handen steeds wegduwde. Dus pakte hij Maya's oude Siliconen Berenkom met Zuignap uit de kast.

In het begin dacht ik echt: Mark, we kunnen een zeventigjarige vrouw toch geen kom in de vorm van een beer geven. Dat is juist precies wat we proberen te vermijden.

Maar ze vond het eigenlijk best schattig. En nog belangrijker: hij bleef als secondelijm aan de houten eettafel plakken. Door de zuignap aan de onderkant hoefde ze niet meer haar linkerhand te gebruiken om de kom te stabiliseren. Ze kon haar linkerarm gewoon in haar schoot laten rusten en zich volledig focussen op het opscheppen met haar rechterhand. Het gaf haar zoveel onafhankelijkheid terug. Hij is gemaakt van hele dikke, voedselveilige siliconen die niet wegglijden, en hij is magnetronbestendig, dus ik kan haar soep er direct in opwarmen. Het is oprecht het allerbeste wat we hebben geprobeerd, ook al heeft hij kleine berenoortjes.

Niet alles was echter een één-op-één succes.

Ik dacht dat de Bamboe Babylepel en -Vork Set misschien zou werken, omdat de bamboe handgrepen lekker dik en makkelijk vast te houden zijn, wat fantastisch is voor artritis. En ze zijn prachtig! Maar de siliconen koppen van de babylepels zijn simpelweg te klein voor de mond van een volwassene. Het raakte haar gefrustreerd omdat ze steeds maar drie doperwtjes per hap binnenkreeg, waardoor het avondeten anderhalf uur duurde. Dus bewaar die maar voor Leo en Maya. Voor oudere volwassenen zijn ze net niet goed genoeg.

Als je te maken hebt met iemand met een visuele beperking, of die gewoon in de war raakt wanneer verschillende texturen door elkaar mengen—wat weer een hele andere 'leuke' fase van dementie is waar we mee te maken hebben—dan is het Siliconen Babybordje met Vakjes verrassend nuttig. Het heeft twee vakjes, zodat de aardappelpuree niet door de sperziebonen loopt, en het heeft óók die sterke zuignap. Hij heeft de vorm van een biggetje, maar goed, dat maakt niet uit, de functionaliteit van het gescheiden houden van eten en het verankeren aan de tafel is het absoluut waard.

Trouwens, als je tot aan je nek in de strijd zit om een hele familie te voeden én ieders kleding relatief schoon te houden, dan wil je misschien ook even kijken naar het volledige assortiment duurzame eethulpmiddelen van Kianao. Je kunt hun milieuvriendelijke collecties hier op de site bekijken zodra je een vrije seconde hebt tussen de driftbuien door.

Waar je écht op moet letten

Als je eindelijk een paar fatsoenlijke kledingbeschermers hebt gevonden—zoek op "eetsjaals" of "kledingbeschermers voor volwassenen" in plaats van dat vreselijke s-woord—dan is dit waar je echt op moet letten:

• Een waterdichte achterkant die niet aanvoelt als een douchegordijn. Je hebt iets nodig dat voorkomt dat hete koffie de huid eronder verbrandt, maar als het bij elke ademhaling knispert, is dat gewoon vernederend.
• Een soort opvangbakje voor kruimels aan de onderkant. Want drie keer per dag rijst van de hardhouten vloer vegen zal je sneller opbreken dan wat dan ook.
• Drukknoopjes. Metalen drukknoopjes in de nek. Geen klittenband, geen touwtjes die je in de knoop moet leggen terwijl ze heen en weer bewegen. Gewoon simpele, stille drukknoopjes.
• Stoffen die eruitzien als echte kleding. Biologisch katoen, donkere kleuren, subtiele patronen zoals krijtstreep of effen donkerblauw. Dingen die eruitzien als een schort of een sjaal.

In plaats van je druk te maken over het opmeten van nekomtrekken en het lezen van waslabels, kun je beter gewoon alles op koud in de wasmachine gooien zodat het niet smelt, en accepteren dat sommige vlekken vanaf nu gewoon onderdeel zijn van de garderobe.

Je doet het goed, Sarah. Het voelt nu alsof je verdrinkt in de zorgtaken, continu schakelend tussen het halveren van druiven voor een peuter en het pureren van wortels voor een volwassene. Het is uitputtend. Maar je vindt manieren om haar waardigheid te behouden, en dat is zoveel belangrijker dan een geruïneerde blouse.

Drink wat water. Ga slapen. En serieus, stop met het kopen van die dingen met klittenband.

Als je de maaltijden een klein beetje minder chaotisch wilt maken voor degene voor wie je zorgt, bekijk dan zeker de kommen met zuignap en siliconen spullen van Kianao, voordat je gek wordt van het vloer vegen.

De lastige vragen die ik om 2 uur 's nachts bleef googelen

Hoe noem ik deze dingen als ik het woord "slab" niet mag zeggen?

Oh god, letterlijk allesbehalve dat. We begonnen het "de eetsjaal" of "Martha's schort" te noemen. Sommige merken noemen het "kledingbeschermers". Als je gewoon doet alsof het een volkomen normaal accessoire is voor het eten van maaltijden waarbij je makkelijk knoeit, accepteren ze het meestal beter. Gebruik gewoon het s-woord niet. Het geeft ze direct het gevoel dat ze een reusachtige baby zijn.

Heb ik echt die waterdichte voering nodig?

Ja, absoluut. Ik dacht dat een dikke katoenen handdoek in haar shirt gestopt wel prima zou zijn, totdat ze hete thee over haar borst morste. Het katoen absorbeerde het direct en verbrandde haar huid. Je hebt die waterdichte laag in het midden nodig om te voorkomen dat hete vloeistoffen doorweken naar hun borst. Het is een kwestie van veiligheid, niet alleen een was-dingetje.

Hoe krijg ik de geur van oude soep eruit?

Kijk, ik ben geen was-expert, maar ze een uurtje in de gootsteen laten weken in een mengsel van koud water en schoonmaakazijn voordat je ze in de wasmachine gooit, doet meestal wonderen. Gebruik geen heet water bij zuivel- of vleesvlekken, want dan bak je de geur letterlijk in de stof. Dat heb ik door schade en schande moeten leren.

Zijn de kommen met zuignap echt sterk genoeg voor een volwassene?

Die van Kianao zijn verrassend krachtig. Natuurlijk, als een volwassene woedend en actief probeert de kom van tafel te trekken, zal dat lukken. Maar bij normale trillende handen in rust of een toevallige stoot, blijft hij echt heel stevig op een schone houten of glazen tafel staan. Zorg er alleen wel voor dat de onderkant van de zuignap niet eerst onder de kruimels zit.