Brief aan mijn oververmoeide zelf over deze baby met extreme darmkrampjes

Lieve Jess van precies zes maanden geleden. Je zit momenteel op het randje van de schommelstoel in de babykamer, het is 03:17 's nachts. Je hebt een Etsy-bestelling voor vijftig bedrukte petten die dinsdag af moet zijn en waar je nog niet eens aan bent begonnen, en je derde kind ligt momenteel dubbelgevouwen als een zielig klein tacootje, de longen uit zijn lijf te schreeuwen. Zijn buikje voelt letterlijk aan als een bowlingbal. Je bent bezweet, uitgeput en gaat in je hoofd elk ding na dat je vandaag gegeten hebt, om uit te vogelen of dat ene stukje broccoli bij het avondeten je kind he-le-maal heeft ontregeld.

Ik schrijf dit vanuit de glorieuze toekomst van de zes-maanden-mijlpaal om je te vertellen: leg die telefoon weg, stop met het in paniek googelen van spijsverteringsproblemen bij baby's en haal diep adem. We slaan ons hier wel doorheen. Maar ik ga wel even heel eerlijk met je zijn—de komende weken staan in het teken van héél veel lichaamsvloeistoffen en een belachelijke hoeveelheid been-aerobics.

Die afspraak waarop de kinderarts eigenlijk zei dat ik even moest doorbijten

Weet je nog dat we hem afgelopen dinsdag mee naar de huisarts sleepten omdat we ervan overtuigd waren dat zijn darmen het fundamenteel begeven hadden? Dokter Miller keek naar zijn kreunende, rode gezichtje, klopte op zijn keiharde buikje en gaf ons de realitycheck waar we absoluut niet op zaten te wachten. Hij zei dat dit nou eenmaal gebeurt wanneer een baby negen maanden in een bubbelbad van vruchtwater heeft gedobberd en opeens echt voedsel moet gaan verteren. Hun darmbacteriën worden blijkbaar net wakker en bouwen daar binnen een compleet studentenfeest.

Hij vertelde me dat het meestal rond de zes weken een hoogtepunt bereikt. Om eerlijk te zijn wilde ik toen gewoon van de onderzoekstafel glijden en in de vloer verdwijnen, want we zaten pas in week drie. Volgens mij zei hij iets over hoe lang het duurt voordat die darmspiertjes doorkrijgen hoe ze de boel vooruit moeten duwen, maar mijn brein was te mistig van het slaaptekort om de werkelijke wetenschap erachter mee te krijgen. De conclusie was eigenlijk: hij is niet stuk, hij is gewoon gloednieuw, en we moeten dit uitzitten terwijl zijn 'leidingwerk' zich nog aan het installeren is.

De gekke boertrucs van oma en fietsen met de beentjes

Mijn moeder kwam gisteren langs en, de schat, begon hem meteen een flesje krampjeswater door z'n strot te duwen, want dat is wat ze in 1992 bij ons ook gebruikte. Ik bespaar je de moeite—onze kinderarts rolde zowat met zijn ogen toen ik ernaar vroeg en zei dat het eigenlijk gewoon ongereguleerde kruidenthee is die niets doet. Ik heb het flesje dus direct in de prullenbak gegooid.

Maar toen begon mam met een gekke kleine massage op zijn maag, waarbij ze letters op zijn buikje tekende. Ze noemde het de "I Love You"-massage. Het schijnt precies de route van hun darmen te volgen om de vastzittende lucht er handmatig uit te duwen. Je tekent een 'I' aan hun linkerkant, dan een omgekeerde 'L' bovenaan en naar beneden, en dan een omgekeerde 'U'. Ik haal links en rechts altijd door elkaar als ik moe ben, dus waarschijnlijk zag het eruit alsof ik een toverspreuk over hem uitsprak. Maar ik zweer je, hij liet een scheet die zó hard was dat de hond wakker werd en de kamer verliet.

Hier is wat écht helpt als hij weer eens helemaal overstuur is:

• De agressieve fietsbeweging: Je legt ze plat op hun rug en draait rondjes met die kleine beentjes alsof ze meedoen aan de Tour de France. Soms buig je gewoon hun knietjes en duw je ze zachtjes tegen hun eigen buikje aan. Het voelt gemeen, maar ze stoppen meestal direct met huilen zodra de druk verdwijnt.
• Tummy time als een natuurlijk scheetkussen: Gewoon op hun buikje liggen terwijl ze wakker zijn, geeft precies de juiste hoeveelheid druk waar ze het nodig hebben. Ik leg hem graag onder zijn Houten Baby Regenboog Babygym, zodat hij iets moois heeft om naar te kijken in plaats van met zijn gezicht plat in het vloerkleed te liggen. Die kleine hangende beestjes houden hem net lang genoeg afgeleid zodat de zwaartekracht zijn werk kan doen.
• Klopjes in het midden van de rug: Stop met dat geklop helemaal bovenaan zijn schouders. De verpleegkundige van het consultatiebureau liet me zien dat je lager moet kloppen, precies achter de maag, om die luchtbel écht goed los te trillen.

Laten we het hebben over het broccoli-schuldgevoel

Ik weet dat je momenteel naar het plafond staart en je afvraagt of je het komende jaar moet overleven op ongekruide kipfilet en witte rijst. Dit is het gedeelte waar ik het kwaadst over kan worden. Iedereen op het internet zal je vertellen dat je moedermelk in feite vergif is als je zuivel eet, of kool, of pittig eten, of als je zelfs maar ademt in de buurt van een ui.

Drie weken lang was ik doodsbang voor mijn eigen koelkast. Ik stopte met alles waar ik blij van werd. Ik dronk zoveel havermelk dat ik me net een paard voelde. En raad eens? Hij had nóg steeds last van krampjes. Dokter Miller vertelde me uiteindelijk dat er medisch gezien bijna nul verband is tussen een normaal, gezond voedingspatroon en het feit dat je baby in een ballonhondje verandert. Tenzij er echt bloed in hun luier zit of er een diagnose van een allergie is, zijn strenge diëten vooral een perfecte manier om een net bevallen moeder nóg ellendiger te laten voelen. Eet de kaas, Jess. Eet gewoon lekker de kaas.

Flesjes, boeren, en het grote luchtbellen-drama

Als je nog steeds die flesjes kunstvoeding wild door elkaar schudt alsof je een margarita staat te mixen op een feestje, en ze dan meteen in zijn mond stopt, geef je hem eigenlijk een fles vol pure luchtbellen. Daar kwam ik op de harde manier achter na een voeding om twee uur 's nachts, waarna mijn favoriete schommelstoel onder de spuug zat.

Je moet het roeren, of als je écht per se moet schudden, laat de fles dan een paar minuten op het aanrecht staan tot de belletjes verdwenen zijn. Ja, hij zal even huilen terwijl hij wacht, maar het scheelt je later wel twee uur stuiteren op de yogabal. En wees er snel bij, vóór hij dat hysterische, paars-aanlopende stadium van honger bereikt. Als ze op die manier huilen, happen ze namelijk enorme happen lucht naar binnen.

Even genoeg gelezen over lichaamsvloeistoffen en krampjes? Neem een adempauze en scrol eens door onze schattige babyaccessoires. (Je verdient wel iets leuks na al die wasjes).

De kleertjessituatie is volledig uit de hand gelopen

Laten we het even over zijn garderobe hebben, want we verslijten momenteel wel vijf outfits per dag. Als hun buikjes zo opgeblazen en hard zijn, zorgt alles met een strakke tailleband of stugge stof er alleen maar voor dat ze nog harder gaan gillen. Ik ben uiteindelijk maar gestopt met die stugge, goedkope boetiek-pakjes die ik kocht toen ik nesteldrang had.

Ik kleed hem nu exclusief in de Kianao Rompertjes van Biologisch Katoen. Ik ga heel eerlijk zijn, ik was eerst sceptisch over extra geld uitgeven aan biologisch katoen, maar die 5% stretch in deze rompertjes is echt een redder in nood. Het rekt moeiteloos mee over zijn bowlingbal-buikje zonder in de huid te snijden. En wanneer hij onvermijdelijk weer een spuitluier heeft (want dat is wat er gebeurt als de lucht eindelijk ontsnapt), komen ze uit de was zonder dat de geur erin blijft hangen. Ze zijn zacht, hebben niet van die kriebelende waslabels die hem irriteren als hij toch al jengelig is, en ze zien er zó leuk uit dat ik het gevoel heb dat ik mijn leven op de rit heb, zelfs als ik al drie dagen niet gedoucht heb.

Mijn moeder kwam trouwens ook nog met de theorie dat ze van dat kwijl bij het tandjes krijgen nog meer krampjes krijgen. Ze beweert dat ze door al dat extra speeksel meer lucht inslikken. Ik weet niet of dat echt medisch bewezen is of gewoon een volkswijsheid van een oma, maar ik merkte inderdaad dat hij extra jengelig werd toen hij op zijn eigen knuistjes begon te kauwen. Ik heb hem die Panda Siliconen Bijtring maar gegeven, vooral om zelf niet gek te worden. En dat werkt fantastisch—hij is zacht, makkelijk schoon te maken en houdt zijn mondje bezig zodat hij geen happen lucht neemt terwijl hij alles onder kwijlt.

Wanneer we écht in paniek moeten raken (en wanneer niet)

Ik weet dat je je zorgen maakt. Weet je nog dat we onze oudste om twee uur 's nachts mee naar de huisartsenpost namen omdat zijn buik keihard was en hij het uitschreeuwde? Vervolgens liet hij een scheet die klonk alsof een volwassen vent een telefoonboek doormidden scheurde, exact op het moment dat de verpleegkundige hem aanraakte. Tja. Laten we er deze keer voor zorgen dat we geen dure rekening van de spoedeisende hulp betalen voor een windje.

Een rood gezichtje, gekreun en opgetrokken beentjes zijn normaal. De dokter vertelde me dat we écht pas in paniek hoeven te raken en de huisartsenpost hoeven te bellen als hij koorts heeft, groene vloeistof spuugt, er bloed in zijn luier zit, of als zijn buikje constant helemaal strak staat en hij niet aankomt. Als geen van die dingen het geval is, is hij gewoon even een baby.

Je doet het geweldig. Je bent moe, je rug doet zeer van het op-en-neer wippen op die stomme skippybal en je ruikt een beetje naar zure melk, maar deze fase duurt niet eeuwig. Tegen de tijd dat je dit met zes maanden leest, rolt hij vrolijk in het rond, lacht hij en verteert hij zijn melk als een pro. Hou vol.

Voordat je weer de loopgraven in duikt... Sla even wat baby-essentials in die deze fase echt een stukje draaglijker maken.

De rommelige waarheid over darmkrampjes bij pasgeborenen (FAQ)

Waarom klinkt mijn baby de hele nacht als een kreunende gewichtheffer?

Omdat ze simpelweg nog niet weten hoe ze hun spieren moeten coördineren. Ze zetten kracht en persen met hun buikspieren, maar vergeten op precies hetzelfde moment hun sluitspier te ontspannen. Ze liggen daar dus maar te kreunen en paars aan te lopen, terwijl ze lucht tegen een gesloten deur proberen te persen. Het is ontzettend luidruchtig en irritant als je probeert te slapen, maar het is volkomen normaal.

Moet ik meteen overstappen op andere kunstvoeding?

Allemachtig, ga alsjeblieft niet om twee uur 's nachts uit paniek zomaar wisselen van kunstvoeding. Dat deed ik bij mijn tweede kind, en haar buikje raakte er alleen maar meer door van streek. Opeens van voeding veranderen kan juist nog meer spijsverteringschaos veroorzaken. Als je echt denkt dat de voeding het probleem is, bel dan eerst het consultatiebureau. Soms hebben ze gewoon een mildere variant nodig, maar in een week tijd wisselen tussen vier verschillende merken is een recept voor een ramp.

Zijn druppels tegen krampjes hun geld écht waard?

Wij kochten die speciale darmkrampjes-druppels en die zorgden er vooral voor dat zijn spuug naar nep-aardbei rook, dus tja. De dokter zei dat ze volkomen veilig zijn en werken doordat ze grote luchtbellen in kleinere belletjes opbreken, maar je moet ze wel preventief gebruiken. Als de baby al schreeuwt van de pijn, gaan die druppels het niet magisch oplossen. Eerlijk gezegd werkte die fietsbeweging met zijn beentjes veel beter, en dat is helemaal gratis.

Helpt een warm badje nou echt?

Verrassend genoeg wel, ja. Als ze aangespannen zijn en huilen, verkrampen hun buikspieren, waardoor de lucht alleen maar vaster komt te zitten. Hem in een warm badje stoppen laat hem vaak net genoeg schrikken om te stoppen met huilen, en het warme water ontspant zijn buikspieren. Maar wees gewaarschuwd—zodra die spieren ontspannen, komt alles wat daarbinnen vastzat eruit. Je zou zomaar om klokslag middernacht je babybadje staan te ontsmetten.

Wanneer houdt deze verschrikkelijke fase eindelijk op?

Voor ons was het hoogtepunt rond week zes of zeven, dat waren echt de donkere dagen. Maar bij drie maanden was het alsof er een knop werd omgezet. Zijn darmen waren verder gerijpt, hij snapte eindelijk hoe zijn eigen lichaampje werkte en de nachtelijke huilbuien verdwenen als sneeuw voor de zon. Je wordt op een dag wakker en realiseert je dat je al in geen week met beentjes hebt gefietst. Zorg gewoon dat je het overleeft tot maand drie.