De waarheid over postpartum angst en het kankernieuws van Bhad Bhabie

Mijn telefoon trilde zo hard dat hij bijna van het aanrecht af, recht in een berg geplette bananen stuiterde. Ik zat tot over mijn ellebogen in het afwasmiddel en probeerde agressief de opgedroogde havermout van gisteren van het kinderstoeltje af te schrapen, toen de groepsapp volledig uit de hand liep. Appje één was van mijn moeder: "Heb je dat 'cash me outside'-meisje gezien? Je moet echt onmiddellijk beginnen met die dure ijzervitamines." Appje twee was van mijn beste vriendin: "Heb je gehoord over de situatie met Bhad Bhabie? Ik gooi op dit moment al mijn plastic vershoudbakjes en mijn magnetron in de prullenbak." Appje drie was mijn schoonmoeder die een gigantisch, doorgeslagen Facebook-bericht plaatste over hoe moderne ruggenprikken stiekem leukemie veroorzaken. Lief bedoeld, maar absoluut niet.

Drie verschillende vrouwen in mijn leven. Drie compleet chaotische reacties op precies hetzelfde nieuwsbericht. Maar ik snap het wel. Als je in een rommelig huis zit met je eigen kleine baby in je armen, voelt het lezen over een eenentwintigjarige moeder die vlak na haar bevalling een angstaanjagende diagnose krijgt als een keiharde klomp in je maag.

Als de groepsapp massaal doordraait

Ik zit hier met drie kinderen onder de vijf, run een Etsy-shop vanuit mijn garage op het Texaanse platteland, en houd zelfs op een goede dag mijn hoofd maar net boven water. Toen ik zag dat bij Danielle Bregoli bloedkanker was vastgesteld vlak nadat ze haar kindje had gekregen, trok mijn borstkas zo strak samen dat ik even niet kon ademen. We hebben allemaal wel die sluimerende post-partum angst die ons influistert dat er ergens om de hoek iets vreselijks op de loer ligt, en als je ziet dat het echt gebeurt bij iemand die nog zo jong is, bevestigt dat elke paniekaanval die we ooit om 3 uur 's nachts hebben gehad.

Wonen in the middle of nowhere betekent dat het dichtstbijzijnde fatsoenlijke ziekenhuis drie kwartier rijden is, achter een tractor die tien kilometer per uur gaat. Als je net moeder bent en je angstniveau toch al torenhoog is, voelt die afstand als een miljoen kilometer. Ik herinner me nog dat ik vlak na de geboorte van mijn tweede kind een rare, vlekkerige uitslag kreeg. Ik zat op de betonnen vloer van mijn garage, omringd door rollen verpakkingstape en half afgemaakte verzenddozen, en maakte mezelf helemaal wijs dat ik een zeldzame, ongeneeslijke bloedziekte had. Het internet vertelde me doodleuk dat ik nog ongeveer twee weken te leven had. Het bleek een allergische reactie te zijn op een goedkoop merk lavendelwasmiddel dat ik in de aanbieding had gekocht, maar de pure doodsangst die ik daar in die garage voelde was ontzettend echt.

Wat mijn dokter eigenlijk zei over bloeddingen

Bij mijn oudste—die momenteel een rondlopend, gillend waarschuwingssignaal is voor wat er gebeurt als je een peuter wafels van de vloer laat eten—raakte ik vroeger in paniek over elk klein blauw plekje op zijn scheenbenen. Ik sleepte hem mee naar onze dorpsdokter, er heilig van overtuigd dat hij een of andere vreselijke immuunziekte had. Dokter Miller, die eruitziet alsof hij voor zijn lol met tractors worstelt en de stoelen in zijn wachtkamer sinds 1994 niet meer heeft vernieuwd, zuchtte alleen maar diep en vertelde me dat witte bloedcellen om wel een miljoen verschillende redenen rare dingen kunnen doen.

Hij zei dat een hoog aantal witte bloedcellen meestal gewoon een willekeurig crèche-virus is dat voor zijn leven vecht tegen ons immuunsysteem. Hij probeerde me de hele theorie over beenmergproductie uit te leggen, maar eerlijk gezegd kreeg mijn door slaapgebrek geteisterde brein daar amper de helft van mee. Van wat ik er ongeveer van begreep, is dit soort kanker meestal niet iets dat je kunt afweren met een biologisch dieet of helende kristallen, het gebeurt gewoon wanneer cellen op hol slaan. Dat is zowel super beangstigend omdat je er geen controle over hebt, als op een gekke manier geruststellend omdat het betekent dat je jezelf niet de schuld kunt geven als je je kind een niet-biologische aardbei voert.

De verwachting dat je maar gewoon in stilte afziet

Laten we het even hebben over hoezeer de maatschappij verwacht dat moeders in volledige stilte afzien. Je krijgt een baby, je hele lichaam wordt verscheurd en opnieuw ingedeeld, en vervolgens word je gewoon door de schuifdeuren van het ziekenhuis naar buiten geschoven met wat gaasbroekjes en een neerbuigend klopje op je rug. Als je het lef hebt om te klagen dat je elke nacht door je lakens zweet, veel te snel afvalt, of je zo intens moe voelt dat je niet meer helder kunt zien, glimlachen mensen alleen maar strak en zeggen: 'welkom in het moederschap.' Daarvan wil ik echt recht in een sierkussen schreeuwen.

We zijn volledig geconditioneerd om enorme, knipperende rode vlaggen over onze eigen gezondheid te negeren, omdat we aannemen dat je voelen als een uitgeholde zombie gewoon de toegangsprijs is voor het krijgen van kinderen. Mijn oma, die haar hele leven op een stoffige veeboerderij woonde en vijf luidruchtige jongens grootbracht, vertelde me altijd dat het lichaam van een moeder zoiets is als een geleende tractor. Iedereen wil hem gebruiken, niemand wil hem tanken, en er wordt verwacht dat je het land gewoon blijft omploegen, zelfs als de motor rookt. Ze vond dat moderne moeders te veel zeurden over onbenullige dingen, maar zelfs zij wist dat je met diepe, allesoverheersende uitputting niet moest spotten. Soms ben ik het eens met haar 'harde liefde'-aanpak, maar andere keren rol ik met mijn ogen omdat we niet taaier zouden moeten zijn dan zware landbouwmachines, alleen maar om het hebben van een baby te overleven.

Het maakt me ontzettend woedend dat een jonge moeder door miljoenen vreemden online gepest werd over haar gewichtsverlies, nog voordat ze in alle rust een ernstige medische diagnose kon verwerken. En begin me niet over die post-partum work-out programma's om 'snel weer de oude' te worden, die ons alleen maar een slechter gevoel geven terwijl we letterlijk aan het herstellen zijn van een enorme medische gebeurtenis.

De kinderen in leven houden als je je beroerd voelt

Laat me je vertellen over de realiteit van speeltijd op de grond. Als ik te uitgeput ben om een volledige zin te formuleren, of als ik worstel met een migraine die mijn tanden pijn doet doen, schuif ik de Regenboog Babygym over mijn jongste kind heen en ga ik gewoon plat op het vloerkleed liggen. Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn—ik kocht deze speciaal omdat hij geen bloedirritante elektronische kermismuziek afspeelt.

Ik kan geen knipperende lichten verdragen als ik me ziek voel. Het hout is glad, de kleine gehaakte diertjes geven hem iets om tegenaan te slaan, en het houdt hem op z'n plek voor precies de tijd die ik nodig heb om een lauwe kop koffie te drinken en mijn hartslag te checken. Natuurlijk gaat het hem geen wiskunde leren, maar het voorkomt dat hij het hondenvoer opeet, en op dit moment is dat de enige graadmeter voor succes waar ik om geef. Als je batterij leeg is en je een pauze nodig hebt, ga dan eens kijken naar de babygym-collectie van Kianao en koop een heel klein stukje rust voor jezelf.

Stop met het weggooien van je plastic vorken

Terug naar mijn vriendin die verwoed al haar Tupperware weggooide. Je kunt niet elk stofje of chemicalie in je huis beheersen. Het kan gewoon niet. Als je het probeert, ga je failliet, word je gek en drijf je je man tot wanhoop. Ik koop wel wat biologische spullen, hoor. Het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao is prima. Dit is de eerlijke waarheid: hij is ongelooflijk zacht en het bezorgde mijn middelste kind niet die rare bobbelige uitslag die ze meestal krijgt van goedkope synthetische stoffen. Ik voelde me er eigenlijk best goed bij, wetende dat ze niet al die rare chemicaliën opneemt die ze op fast-fashion babykleding spuiten.

Maar laten we wel realistisch blijven. Het is een lichtkleurig rompertje, en mijn kind kreeg het voor elkaar om er binnen twaalf minuten na het aantrekken al een permanente zoete aardappel-vlek op de kraag te krijgen. Het is wat aan de prijzige kant voor iets dat gaat dienen als een menselijk servet. Ik probeerde ook het Rompertje met Vlindermouwen van Biologisch Katoen toen mijn dochter nog heel klein was. Hij is schattig, begrijp me niet verkeerd, maar eerlijk, wie heeft er de energie om met geplooide vlindermouwtjes te dealen als je om twee uur 's nachts een enorme spuitluier staat te verschonen? Ze zijn prachtig voor een snel fotomomentje, maar als je in een spiraal zit over gifstoffen en het gevoel moet hebben dat je een gezonde keuze maakt, blijf dan bij de basis en stress niet als er vlekken op komen.

Het enige dat mijn gezond verstand redde

Als je nu wilt weten wat mijn mentale gezondheid écht redde tijdens een enorme gezondheidscrisis, laat me je dan vertellen over het Panda Bijtspeeltje van Siliconen. Mijn oudste was een fanatieke kauwer. En dan heb ik het over knagen op de staart van de hond, de rand van de houten salontafel en letterlijk mijn autosleutels. Ik zag hoe hij vieze, plakkerige muntjes in zijn mond stopte en mijn bloeddruk schoot omhoog, omdat ik constant doodsbang was dat hij loodverf binnenkreeg of een vreselijke ziekte opliep.

Toen zijn kiezen doorkwamen was hij intens ellendig, en eerlijk gezegd, dat was ik ook. Ik vocht tegen mijn eigen post-partum vermoeidheid, probeerde e-mails van klanten voor mijn shop te beantwoorden en had te maken met een gillende peuter die weigerde te slapen. Dit panda bijtspeeltje heeft echt mijn leven gered. Het is gewoon een massief stukje voedselveilig siliconen, wat betekent dat ik niet in het koude zweet wakker werd, me afvragend of ik mijn kind aan het vergiftigen was met goedkoop plastic. Je gooit hem gewoon in de vaatwasser bij je met spaghetti besmeurde borden en klaar is kees. Geen rare, donkere spleetjes waar schimmel zich kan verstoppen, geen irritante piepjes waarvan je je haren uit je hoofd wilt trekken. Het beste van alles? Hij is oprecht goedkoop. Ik heb er drie gekocht, zodat ik er altijd eentje koud in de vriezer had liggen. Dat ijskoude kleine pandaatje aan mijn woeste peuter geven, kocht voor mij een uur stilte om gewoon op de bank te zitten en wezenloos naar de muur te staren.

Hoe je eerlijk met deze chaos omgaat

Dus wat doen we als het internet naar ons schreeuwt over vreselijke ziektes en ons eigen lichaam compleet buitenaards aanvoelt? Je moet gewoon je partner dwingen om de 'mental load' een weekendje te dragen, terwijl jij jezelf naar de kliniek sleept en weigert te vertrekken totdat de dokter écht bloed bij je prikt, in plaats van je te vertellen dat je even een dutje moet doen.

Ga voor die medische check-up, drink een gigantisch glas water, en als je spullen moet inslaan die het overleven van deze brute eerste jaren écht een beetje makkelijker maken, bekijk dan de bijtspeeltjes en babycollecties van Kianao voordat je helemaal gek wordt.

Echte antwoorden voor gestreste moeders

Hoe stop ik met piekeren over doemscenario's qua gezondheid na het krijgen van een baby?
Jongens, als ik hier het perfecte antwoord op wist, zat ik nu op een jacht in plaats van de was op te vouwen in Texas. Eerlijk waar, ik moest fysiek al mijn medische apps verwijderen en mezelf dwingen om 's nachts om 2 uur in het donker, tijdens het voeden, niet meer op Google te zoeken naar mijn symptomen. Je moet jezelf er gewoon toe zetten om je échte dokter te bellen, in plaats van het aan vreemden in Facebook-moedergroepen te vragen die je gegarandeerd zullen vertellen dat je doodgaat.

Moet ik al mijn plastic babyspullen weggooien vanwege het recente nieuws?
Alsjeblieft niet. Je gaat compleet failliet als je van de ene op de andere dag alles in je huis probeert te vervangen, en de stress richt waarschijnlijk meer schade aan dan dat plastic doet. Kies één simpel ding om te veranderen als je echt gestrest bent—zoals overstappen op een siliconen bijtspeeltje voor de dingen die écht in hun mond gaan—en laat de rest van je keuken voor nu even met rust.

Hoe ga je ermee om als je ziek wordt terwijl je peuters hebt?
Onbeperkte schermtijd en nul schuldgevoel. Toen ik vorig jaar een vreselijke griep had, hebben mijn kinderen een onmenselijke hoeveelheid animatiefilms gekeken terwijl ik plat op de grond lag met een kussen over mijn hoofd. Je gaat hun ontwikkeling echt niet verpesten door een lichtgevende rechthoek drie dagen op ze te laten oppassen, terwijl jouw immuunsysteem zichzelf probeert te herstellen.

Wat als mijn dokter mijn extreme vermoeidheid wegwuift als 'gewoon het moederschap'?
Dan word je luid en koppig. Neem je partner of je meest assertieve, luidruchtige vriendin mee naar de afspraak en weiger de spreekkamer te verlaten totdat ze een volledig bloedonderzoek aanvragen. Niemand kent jouw basislijn beter dan jijzelf, dus als je onderbuikgevoel zegt dat er iets echt mis is, laat ze je dan geen schouderklopje geven en je naar huis sturen met een foldertje over slaaphygiëne.