De engel-emoji bij baby's ontcijferd: Wat het écht betekent voor ouders

Ik zat gisteren voorin mijn Honda Odyssey op de parkeerplaats van de supermarkt, agressief te lurken aan een ijskoffie die al begon te scheiden in dat vage melkachtige water op de bodem, in een legging met absoluut opgedroogde yoghurt op mijn linkerdij, toen ik Instagram opende en in drie swipes een emotionele whiplash kreeg.

De eerste post was van mijn nichtje. Een foto van haar drie maanden oude baby, knock-out in zijn ledikant met de caption "Slaapt als een 👼." Schattig. Standaard. Waarschijnlijk een leugen, want we weten allemaal dat baby's slapen als bezeten kleine gremlins, maar oké.

De volgende swipe was een meid met wie ik heb gestudeerd. Alleen een zwart-wit echofoto en een simpele caption: "👼💔." Oh god.

En letterlijk de post daarna was een influencer die me een tandenbleekset probeerde te verkopen met datzelfde engeltje-icoon overal tussendoor gestrooid. Zie je het probleem? Mijn brein liep vast. Ik zat daar in de muffe, naar Liga's ruikende lucht van mijn minivan te bedenken of ik nou moest zwijmelen, huilen of tandheelkundige producten moest kopen. De digitale opvoedwereld heeft dit ene piepkleine icoontje min of meer gekaapt en opgesplitst in twee compleet verschillende universums, en als je niet goed oplet, kun je een heel, heel erg gênante misstap begaan.

De grote kloof tussen slapen en rouwen

Het zit zo met dat kleine engeltje. Als je net je eerste kind hebt gekregen, denk je dat het gewoon 'schattig' betekent. Ik heb het zeker gebruikt toen Leo werd geboren. Ik weet nog dat ik deze absurd gefilterde foto van hem in het ziekenhuisbedje postte, met een hele reeks engeltjes en hartjes, omdat ik high was van de restjes ruggenprik en dacht dat ik de messias op de wereld had gezet. En eerlijk is eerlijk, mensen gebruiken het daar ook de hele tijd voor.

Maar dan word je ingewijd in de donkerdere, zwaardere kant van het moederschap. De kant waar niemand je echt voor waarschuwt op babyshowers, terwijl ze je luieremmers en tepelcrème in de handen drukken.

Toen Maya nog maar een gedachte was, nog voordat ze überhaupt Maya was, had ik met acht weken een hele enge bloeding. Ik weet nog dat ik in dat papieren jasje zat, knisperend onder mijn zwetende benen, en dat mijn gynaecoloog, Dr. Evans, die de uitstraling heeft van een hele zachte maar vermoeide bibliothecaresse, me vertelde dat ergens tussen de tien en twintig procent van de bekende zwangerschappen eindigt in een miskraam. Misschien herinner ik me de exacte cijfers verkeerd, want mijn oren suisden letterlijk van paniek, maar ik weet nog dat ik dacht: dat zijn er zo veel. Dat zijn zo veel vrouwen die dit onzichtbare verdriet met zich meedragen door de supermarkt.

In de medische wereld en de gemeenschap van lotgenoten noemen ze dit 'engelenbaby's'. En dat kleine digitale aureooltje is uitgegroeid tot een stille, hartverscheurende afkorting voor ouders die een zwangerschap, doodgeboorte of een pasgeboren baby hebben verloren. Het is voor hen een manier om het kindje dat ze niet in hun armen hebben, toch te erkennen. Het is ongelooflijk mooi, maar ik wil er ook mijn hoofd van tussen mijn knieën steken en hyperventileren, omdat het gewoon zo ontzettend oneerlijk is.

De valkuil van toxische positiviteit waar we allemaal instappen

Omdat ik het niet kan laten, moet ik hier even over zeuren. Als je een vriendin dat icoontje ziet posten in de context van verlies, zeg dan alsjeblieft, in vredesnaam, níét "alles gebeurt met een reden." Zeg niet "God had nog een klein engeltje nodig." Echt waar, als iemand dat tegen mijn vriendin Jess had gezegd toen ze haar eerste verloor, had ik persoonlijk hun telefoon in de rivier gegooid.

Het is gewoon onzin. Het zijn domme dingen die we zeggen omdat we ons zo ongemakkelijk voelen bij andermans pijn, dat we het liefst een motiverende poster over een gapende borstwond plakken. Je hoeft het niet op te lossen, er een draai aan te geven of met een of andere kosmische verklaring te komen. Je hoeft alleen maar te zeggen: "Ik vind het zo ontzettend erg voor je en dit is gewoon zwaar klote," en dan misschien een berg afhaaleten bij ze op de stoep zetten zodat ze niet hoeven te koken.

En over emoji's gesproken waar we niet te veel over na moeten denken: begin me niet eens over de vraag of de biddende handjes eigenlijk een high-five zijn, want daar heb ik nu letterlijk de mentale capaciteit niet voor.

Maar goed, het punt is: peil de sfeer. Kijk naar de context voordat je reageert. Ligt er een ingebakerde baby in een wiegje, of is het alleen tekst op een lege achtergrond?

Als ze *wel* gewoon slapen, geweldig. Super. Laten we het trouwens even over dat slapen hebben. Toen Maya in die zogenaamd 'engelachtige' fase zat, kocht ik een hele stapel van die Mouwloze Baby Rompertjes van Biologisch Katoen. Ik zal eerlijk met jullie zijn, ze zijn gewoon oké. Ik bedoel, het biologische katoen is onmiskenbaar zacht, en ik vind het heerlijk dat er geen kriebelende labeltjes in zitten die rode striemen in haar nek achterlaten, maar het lukte haar alsnog om een gigantische poepluier tot aan haar nek te produceren in de saliegroene versie, die binnen vijfenveertig minuten dragen volledig geruïneerd was. Het zijn prima basics voor laagjes, en de rekbare hals is fijn voor als je kind tijdens het aankleden spartelt als een gevangen vis, maar ze gaan er niet op magische wijze voor zorgen dat je baby doorslaapt. Niets doet dat. Accepteer je uitputting.

De vreugde die komt na de storm

Dan is er nog een derde scenario: wanneer je het engeltje ziet samen met de regenboog-emoji. Dit is de aankondiging van een 'regenboogbaby'. Een gezonde baby die wordt geboren na een verlies.

Toen Jess, na haar miskramen, eindelijk haar zoon Ben kreeg, gebruikte ze die twee emoji's samen. Ik zat in mijn keuken met een intens lelijk huilgezicht in mijn koffiekopje te snikken. Het is zo'n ongelooflijke, ingewikkelde mix van het eren van het verlies en het vieren van dit nieuwe, angstaanjagende, prachtige leven. Het is zwaar.

Ik wilde iets heel speciaals voor haar kopen toen Ben werd geboren. Niet zomaar iets standaard van een lijstje, maar iets met een betekenis. Uiteindelijk heb ik de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenspeeltjes van Kianao voor haar gekocht. Dit ding is oprecht prachtig. Het heeft een stevig houten A-frame en schattige hangende speeltjes — een olifant, wat houten ringen, zachte stoffen vormen in gedempte, aardse tinten die geen aanval op je netvlies zijn.

Ik ben ontzettend gepassioneerd anti-plastic als het om babyspeelgoed gaat, omdat Leo zo'n plastic activiteitencentrum had met stroboscooplichten dat een blikkerige, vervormde versie van 'Vader Jacob' speelde, elke keer als hij er alleen al naar ademde. Ik had er nachtmerries van. De houten babygym is precies het tegenovergestelde. Het is rustig. Het geeft baby's die belangrijke oefening in visueel volgen en reiken, zonder dat je woonkamer verandert in een luidruchtige speelhal. Jess vertelde me dat Ben er gewoon onder lag, starend naar de kleine olifant, compleet gebiologeerd. Het was het perfecte cadeau om haar regenboogbaby te eren, zonder te overdreven sentimenteel te zijn, snap je?

(Als je momenteel in het konijnenhol valt van de zoektocht naar babyspullen die écht duurzaam zijn en je huis niet doen lijken op een explosie in primaire kleuren, moet je eigenlijk gewoon even door Kianao's babyverzorgingscollectie bladeren. Het is een goudmijn vol neutrale, rustgevende spullen.)

Wanneer het engeltje compleet verdwijnt

Want de ironie van al deze digitale symboliek is dat op het moment dat je kind tandjes begint te krijgen, elke illusie dat ze engelachtig zijn als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat Leo, toen hij met zes maanden tandjes kreeg, me tot het absolute randje van de waanzin dreef. Hij was een verwilderd wezentje. Hij kwijlde zoveel dat hij chronische uitslag op zijn kin had, sliep niet langer dan veertig minuten achter elkaar en wilde constant op mijn sleutelbeen kauwen. Ik was zó moe dat ik een keer de afstandsbediening van de tv in de koelkast heb gelegd en moest huilen toen ik hem niet kon vinden om Bluey op te zetten.

Ik heb letterlijk elke bijtring op het internet gekocht, en de meeste waren nutteloos. De gelringen werden te koud waardoor hij begon te gillen, met de houten varianten sloeg hij zichzelf alleen maar agressief in het gezicht. Maar toen vond ik de Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje, en het was alsof de hemel openbrak en er daadwerkelijke engelen begonnen te zingen.

Deze kleine panda is absoluut mijn meest favoriete ding dat ik ooit voor een baby heb gekocht. Ooit. Ik ben er helemaal weg van. Ten eerste is hij plat en heeft hij een groot gat in het midden, wat betekende dat Leo hem daadwerkelijk kon vasthouden met zijn ongecoördineerde, mollige knuistjes zonder hem elke drie seconden te laten vallen. Maar de ware magie zit in de texturen. Het zit vol met verschillende bobbeltjes en ribbels, vooral op het kleine bamboestokje dat de panda vasthoudt, en Leo ging er helemaal in op.

Ik legde hem altijd een minuut of tien in de koelkast, vlak voor zijn huiluurtje. De voedselveilige siliconen werden dan precies koud genoeg om zijn ontstoken tandvlees te verdoven, zonder in een massief blok ijs te veranderen. En omdat het uit één stuk siliconen bestaat, hoefde ik me geen zorgen te maken over schimmelvorming aan de binnenkant, of dat hij in een klein onderdeel zou stikken. Ik gooide hem elke avond gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser. Ik heb er drie gekocht zodat ik er altijd eentje in de luiertas had. Als je kind op dit moment zijn eigen knuistjes probeert op te eten, koop dan gewoon de panda. Geloof me.

Wat mijn therapeut-echtgenoot ervan vindt

Mijn man Mark, die therapeut is en daarom letterlijk alles analyseert wat ik doe, denkt dat de manier waarop we emoji's voor onze kinderen gebruiken een verdedigingsmechanisme is. We zaten laatst op de bank, ik scrolde door TikTok en hij las een of ander massief boek over cognitieve gedrags-weet-ik-veel-wat, en uit het niets zegt hij dat ouders geïdealiseerde symbolen gebruiken om om te gaan met de chaotische realiteit van het opvoeden van kleine mensjes.

Ik staarde hem gewoon aan. Zo van: ja Mark, bedankt voor die psychologische doorbraak. Of misschien heb ik gewoon een engeltje bij Maya's foto gezet omdat ze eindelijk was gestopt met gillen bij de kassa van de supermarkt en ik bevestiging van het internet wilde.

Maar hij heeft waarschijnlijk wel gelijk. De realiteit van het ouderschap is rommelig, luid, plakkerig en ruikt vaak naar spuug. De digitale versie die we online zetten is gecureerd. En of we dat kleine icoontje nu gebruiken om een vluchtig moment van rust te vieren, of om in stilte een diep verlies te eren dat we niet in echte woorden kunnen uitdrukken, we proberen hier allemaal alleen maar de absoluut overweldigende zwaarte over te brengen van de liefde voor deze kleine mensjes.

Dus ja. De volgende keer dat je dat kleine icoontje in je feed voorbij ziet komen, neem dan even de tijd. Kijk naar de context. Neem een slok van je lauwe koffie. En wees bereid om ofwel een algemene 'zo schattig!' uit te delen, óf de diepe, onvoorwaardelijke steun te bieden die je vriendin op dat moment oprecht nodig heeft.

Voordat we in de lastige vragen duiken die je misschien niet hardop durft te stellen, neem zeker even een kijkje in Kianao's volledige collectie van doordachte, duurzame baby essentials die deze wilde achtbaan echt een beetje makkelijker maken.

Vragen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts zit te Googelen

Is het ongevoelig om het engeltjes-icoon voor mijn gezonde baby te gebruiken?
Nee, dat vind ik echt niet. Maar context is alles! Als je een foto post van je kind dat ligt te slapen in een plas van z'n eigen kwijl, gaat niemand dat verkeerd opvatten. Post misschien alleen geen leeg scherm met enkel dat icoontje, tenzij je wilt dat je moeder je in blinde paniek opbelt. Gebruik gewoon je gezond verstand eigenlijk.

Hoe moet ik reageren als een vriendin het post om zwangerschapsverlies aan te kondigen?
Jeetje, dit is de allermoeilijkste. Negeer het niet omdat je je ongemakkelijk voelt. Die stilte is oorverdovend voor rouwende ouders. Hou het gewoon heel simpel en erken het verdriet. Een berichtje met: "Ik vind het zo ontzettend erg. Ik denk aan jou en je kindje. Je hoeft hier niet op te reageren, maar ik zet morgen avondeten bij je voor de deur" is perfect. Vermijd alle zinnen die beginnen met "Gelukkig heb je..." of "Wees blij dat...". Serieus, schrap dat soort zinnen volledig uit je vocabulaire.

Wat is een regenboogbaby?
Het is een baby die geboren wordt na een miskraam, doodgeboorte of neonataal overlijden. Het idee is dat het de mooie, heldere zonnestraal is na een hele donkere storm. Dr. Evans vertelde me dat de angst tijdens een regenboogzwangerschap gigantisch is, wat natuurlijk volkomen logisch is. Als je vriendin in verwachting is van een regenboogbaby, vraag haar dan af en toe hoe het met de zenuwen staat. Ze is waarschijnlijk doodsbang.

Is het raar om een cadeau te sturen om een verlies te eren?
Helemaal niet. Sterker nog, het wordt vaak enorm gewaardeerd omdat veel mensen doen alsof de baby nooit heeft bestaan, gewoon omdat ze het ongemakkelijk vinden. Je hoeft natuurlijk geen babyspullen te sturen. Stuur een mooie kaars, een zacht dekentje voor de moeder, of gewoon een oprechte kaart waarin je hun kindje erkent. Alleen al het erkennen dat hun verdriet echt en gegrond is, is soms het allerbeste cadeau dat je kunt geven.