Luidruchtige babycadeaus overleven: wat ouders écht willen voor jongens

Het was 2:14 uur 's nachts op een dinsdag. Ik stond in de donkere gang van ons appartement in Chicago, met een baby op de arm die na drie kwartier onverklaarbaar verdriet eindelijk was gestopt met huilen. De stilte was dik en breekbaar. Ik zette één stap achteruit richting het wiegje, en mijn blote hiel landde vol op een felblauwe plastic politieauto die we op de babyshower hadden gekregen. De sirene begon te loeien op een volume dat ik alleen maar kan omschrijven als een structurele bedreiging voor het gebouw. De knipperende rode en blauwe ledlampjes veranderden mijn smalle gang in een piepkleine, spottende disco. De hond begon te blaffen in de woonkamer, de baby werd weer krijsend wakker, en ik staarde alleen maar in het donker naar het plafond, fluisterend met woorden waarvoor mijn moeder absoluut mijn mond met zeep zou spoelen.

Zodra je mensen vertelt dat je een jongen krijgt, lijkt er een knop in hun hoofd om te gaan. Opeens moet elk kraamcadeau de vorm hebben van zware machines, een wapen of een agressief reptiel. De enorme hoeveelheid babycadeaus voor jongens waarvoor AA-batterijen nodig zijn, is een erkende vorm van psychologische oorlogsvoering tegen kersverse ouders. Ik raakte ooit zo gefrustreerd toen ik dit aan mijn zus probeerde uit te leggen, dat ik haar maar een gifje stuurde van een peuter die een speelgoedvrachtwagen door een glazen raam gooide, in de hoop dat ze de hint zou snappen.

Het gaat zo ver dat je woonkamer eruitziet als een bouwplaats die wordt geleid door peuters. Alles is blauw, en dan niet een rustgevend, zacht indigo, maar een agressief, kunstmatig koningsblauw dat voor je eerste kop koffie fysiek pijn doet aan je ogen. Op een nacht was ik zó wanhopig op zoek naar iets kleins en stils, dat ik mezelf erop betrapte dat ik 'baby g' in een zoekbalk typte, denkend dat ik hem misschien gewoon een piepklein digitaal horloge kon kopen en het erbij kon laten. Dat was het moment waarop ik besefte dat het slaapgebrek echt aan het winnen was.

De neon-plastic lawine

Niemand heeft een piepklein driedelig smokingpakje nodig voor een baby van drie maanden die elke voeding behandelt als een kampioenschap spugen.

Toch blijven mensen dit soort dingen kopen. Ze kopen stugge spijkerbroeken voor pasgeborenen. Ze kopen muziekspeeltjes die een banjoliedje van twaalf seconden op repeat afspelen totdat de luidspreker het begeeft. Als voormalig kinderverpleegkundige heb ik jarenlang toegekeken hoe uitgeputte ouders deze gigantische, luidruchtige plastic gedrochten de wachtkamer van de kliniek binnensleepten, en vroeger veroordeelde ik ze. Nu weet ik dat ze gewoon slachtoffers waren van het industriële kraamcadeau-complex.

Wat ouders eigenlijk willen, is stilte, slaap en dingen die bedekt kunnen worden met lichaamsvloeistoffen zonder dat ze meteen uit elkaar vallen. We willen spullen die een probleem oplossen in plaats van drie nieuwe te creëren. We willen een kraamcadeau dat niet voelt als een klus om te onderhouden.

Wat de dokter mompelde over de babyhuid

Luister, als je dan toch kleertjes gaat kopen, moet je wel begrijpen waarin je een baby eigenlijk wikkelt. Mensen pakken graag die goedkope, polyester superheldenrompertjes uit de rekken omdat ze er grappig uitzien. Maar baby's zijn geen miniatuurvolwassenen. Hun huidbarrière is in feite een zeer doordringbare spons.

Ik heb op de spoedeisende hulp genoeg vurige, vochtige uitslag gezien om te weten hoe snel dingen mis kunnen gaan. Mijn dokter liet tijdens onze tweemaandencontrole terloops vallen dat de synthetische kleurstoffen en chemische brandvertragers in die goedkope grap-pakjes direct in hun onderontwikkelde huidje trekken. Het is een regelrechte weg naar atopisch eczeem. Ze zeggen dat het komt doordat de lipidenmatrix in de opperhuid nog niet volledig is gevormd, maar eerlijk gezegd is het in kaart brengen van babydermatologie vooral nattevingerwerk. Misschien is het de synthetische verf, of misschien is het kind gewoon allergisch voor het wasmiddel, maar mijn dokter haalde min of meer zijn schouders op en zei dat we voor de zekerheid beter bij natuurlijke vezels konden blijven.

Uiteindelijk hebben we de Biologisch Katoenen Geribbelde Babyshorts in Retrostijl geprobeerd vanwege dat hele biologisch katoen-verhaal. Eerlijk gezegd zijn ze gewoon prima. De stof is zacht genoeg, en de sportieve retro-rand is leuk als je erom geeft hoe je baby eruitziet terwijl hij melk teruggeeft op het vloerkleed. Maar proberen een aansluitend broekje over de spekbeentjes van een baby van zes maanden te trekken die als een alligator van je probeert weg te rollen, is sowieso een verloren strijd. De helft van de tijd laat ik hem gewoon in een luier liggen omdat ik de energie niet heb om hem in zijn kleren te worstelen. Maar goed, als je absoluut kleding wilt kopen, veroorzaken deze in ieder geval geen chemische uitslag.

De angstaanjagende rekensom van veilig slapen

En dan is er nog de hele slaapsituatie, wat weer een heel ander soort nachtmerrie is. Mensen geven zo graag gigantische, pluche, synthetische fleece dekens cadeau. Ze bedoelen het goed, echt waar, maar ze hebben duidelijk sinds eind jaren negentig geen officiële richtlijnen voor veilig slapen meer gelezen.

Mijn dokter vertelde me dat het bedje eruit moet zien als een dorre woestenij. Niets anders dan een strak hoeslaken. Als je daar een zware, losse deken in legt, vraag je eigenlijk om problemen met wiegendood. Het is beangstigend om te beseffen op hoeveel manieren slapen mis kan gaan. Het onderzoek zegt dat het iets te maken heeft met het opnieuw inademen van koolstofdioxide als de deken hun gezichtje bedekt, maar de helft van de onderzoeken lijkt de andere helft tegen te spreken. Dus volg je gewoon de strengste regels, vries je half dood en zit je om drie uur 's nachts naar de babyfoon te staren.

Dekens die we écht op de vloer gebruiken

Omdat we geen dekens in het bedje mogen leggen, gebruiken we ze voor op de vloer. Mijn absolute favoriete item in huis is de Mono Rainbow Bamboe Babydeken. Ik voel een heel specifieke vorm van hechting aan dit stukje stof.

Mijn schoonmoeder had ons een kriebelig, neonblauw gedrocht gegeven dat vaag naar magazijnchemicaliën rook en overal pluisjes achterliet. Ik heb hem stilletjes achter in de linnenkast weggestopt en omgewisseld voor deze terracotta regenboogdeken. De minimalistische bogen schreeuwen niet 'jongen', ze zien er gewoon uit als een normaal stuk stof dat thuishoort in een volwassen huis. Het is een mix van bamboe en biologisch katoen, dus hij overleeft de wasmachine écht als de hond er onvermijdelijk met zijn modderpoten overheen loopt. Het is gewoon een degelijk, praktisch item dat de baby niet overprikkelt als ik hem neerleg voor tummy time.

Als je absoluut wilt meegaan in de traditionele jongensesthetiek omdat je het niet kunt laten, is er altijd nog de Kleurrijke Dinosaurus Bamboe Babydeken. Mensen lijken fysiek niet in staat te zijn om iets voor jongens te kopen zonder er op z'n minst één prehistorisch wezen in te verwerken. Hij heeft datzelfde zachte bamboemateriaal, dus het is prima voor hun huidje, en de contrastrijke kleuren helpen blijkbaar bij het visueel volgen. Ze zeggen dat de felle patronen de oogzenuw stimuleren, maar wie weet het echt. Misschien bouwt het hersenverbindingen op, of misschien staart hij er gewoon naar omdat hij zijn ogen nog nergens anders op kan focussen. Het doet in ieder geval z'n werk.

Als je op zoek bent naar dingen die er niet voor zorgen dat ouders de sloten willen vervangen, kun je een aantal prima cadeau-ideeën bekijken waar geen enkel knipperend lampje of batterijvakje aan te pas komt.

Tandjes krijgen is net een triagepost

Wanneer de eerste tandjes doorkomen, verandert je huis in een veldhospitaal. Het kwijl is overal en bedekt elk oppervlak als een vreselijk glazuur. Het geschreeuw is constant. Mijn grootmoeder bleef maar zeggen dat ik kruidnagel over zijn tandvlees moest wrijven, 'shh beta' fluisterend terwijl hij op zijn eigen vuistjes kauwde tot ze rauw waren.

Dit is meestal het moment waarop goedbedoelende vrienden sleutelbossen van hard plastic cadeau doen, waarmee de baby zichzelf vervolgens direct in het gezicht slaat. Hun tandvlees is in feite van binnenuit gekneusd, dus ertegenaan slaan met hard plastic is een verschrikkelijk idee. Wij zijn begonnen met het gebruiken van het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat betekent dat ik me niet druk hoef te maken over welke willekeurige ftalaten er uit goedkoop plastic lekken. En het beste van alles: het maakt geen enkel geluid. Ik heb er drie afwisselend in de vriezer liggen omdat de kou blijkbaar de zwelling verdooft, en ze samen met de dinerborden in de vaatwasser gooien is de enige manier waarop het me lukt om ze schoon te houden.

Voor iets oudere baby's kun je het luide elektronische speelgoed helemaal overslaan en gaan voor de Zachte Baby Bouwblokkenset. Ze zijn van zacht rubber. Wanneer mijn kind er onvermijdelijk eentje recht naar mijn hoofd gooit terwijl ik probeer mijn inmiddels koude koffie op te drinken, veroorzaakt het in ieder geval geen hersenschudding. Ze zouden de fijne motoriek en het ruimtelijk inzicht moeten bevorderen, maar ik vind ze vooral fijn omdat ze geen sirenegeluid maken als je erop gaat staan.

Voordat je nog iets anders koopt

In plaats van door het speelgoedpad te dwalen en het luidste, blauwste stuk plastic te pakken dat je kunt vinden, denk even aan de ouders die ermee moeten leven. Iets zachts, stils en makkelijk wasbaars kopen en dat verpakken in een gerecyclede tas, is waarschijnlijk je beste gok als je wilt dat ze je ooit nog uitnodigen. Voordat je een cadeau definitief kiest, bekijk onze essentiële babyverzorgingsproducten om iets te vinden dat niet 'per ongeluk' in de regen wordt buitengesloten.

Vragen die mensen me blijven stellen

Waarom haten ouders speelgoed dat geluid maakt?

Omdat we al in een staat van constante auditieve overprikkeling leven. Tussen het huilen van de baby, het gejank van de hond, het witte-ruis-apparaat op standje orkaan en de wasmachine die continu draait, is het toevoegen van een plastic vrachtwagen die zinnetjes schreeuwt met een robotstem gewoon wreed. We haten plezier niet, we willen gewoon vijf seconden achter elkaar onze eigen gedachten kunnen horen zonder dat een synthetische banjo ons onderbreekt.

Zijn biologische kledingstukken echt nodig of is het gewoon een trend?

Ik dacht dat het een pretentieuze trend was, totdat ik in de kindergeneeskunde werkte en zag wat goedkoop polyester doet met een bezwete pasgeboren baby. Je hebt echt geen volledig biologische garderobe nodig, maar een paar kledingstukken van ademend katoen voor wanneer hun huidje onvermijdelijk uitbreekt in mysterieuze vlekjes, is gewoon goede schadebeperking. De chemische kleurstoffen in goedkope kleding zijn agressief, en proberen eczeem bij baby's onder controle te krijgen zonder slaap is een ellendige ervaring.

Is het oké om roze cadeaus of spullen met bloemen te kopen voor een jongen?

Kleuren zijn slechts licht dat weerkaatst op stof, dus ja. Een baby van drie maanden weet niet wat gendernormen zijn, hij weet alleen of een stof kriebelig of zacht is. Als je een echt mooie botanische print of een zachtroze inbakerdoek vindt, koop die dan gewoon. De baby gaat er toch wel melk overheen spugen, ongeacht de kleur, dus je kunt net zo goed iets kopen dat er leuk uitziet als het in de wasmand ligt.

Wat is het allerbeste cadeau voor kersverse ouders?

Voedsel dat met één hand gegeten kan worden terwijl je door een donkere gang ijsbeert. Als je geen eten kunt meenemen, breng dan iets praktisch mee dat een klusje vervangt. Een enorme doos ongeparfumeerde babydoekjes, een cadeaubon voor een schoonmaakster, of gewoon een stille, zachte bamboedeken waarvoor geen speciale wasinstructies nodig zijn. Neem gewoon niets mee waarvoor batterijen nodig zijn, en neem al hélemáál niets mee in de vorm van een politieauto.